Het Rijnlandse Model (3)

Ronald Reagan sloot naadloos aan bij wat eerder de trend was geweest in de USA. Dat was het model van de 'self made man'. De verzorgingsstaat was iets voor 'losers'. Of voor communisten. 

Is de zorg zo slecht in de USA? Nee, niet voor de mensen die er toegang toe hebben. Zij kunnen meer voor elkaar krijgen dan in Nederland. Het probleem is de tweedeling. Terwijl een deel van de bevolking zich van alles kan permitteren heeft een ander deel nauwelijks toegang. De welvaart van de bovenklassen is toegenomen, terwijl 40 miljoen mensen aan de onderkant van de samenleving ook met twee banen nog maar nauwelijks rond kunnen komen.

Passend bij het neoliberalisme van de Amerikaanse overheid is de grote milieuvervuiling. Er worden weinig maatregelen genomen en als ze er wel zijn gebeurt dat op vrijwillige basis en wordt er dus ook nauwelijks gecontroleerd. Je moet nú uit de grond halen wat er in zit, een volgende generatie moet zijn eigen boontjes maar zien te doppen.

En in Nederland? “De indicatoren die de overheid (en nu vooral de zorgverzekeraar) stelt hebben ‘strategisch uitvretergedrag’ tot gevolg. Men doet dingen die goed zijn voor de waardering, maar de andere zaken laat men liggen.” Bijvoorbeeld: een complexe behandeling gaat niet door omdat het ziekenhuis wordt afgerekend op het aantal succesvolle behandelingen.

En verder de gezondheidszorg? Daar reageerde Henk R maandag al op. “Voor de accreditatie van instellingen wordt er een heel circus van handboeken, kwaliteitsdeskundigen en certificeerders opgetuigd. En binnen de instellingen worden mensen opgeleid die de auditoren te woord moeten staan.”

Zo houdt het systeem dus zichzelf in stand als een steeds uitdijende massa van controlemechanismen.

Ooit schreef ik een column die eindigde met de vraag: "Wat voor verpleegkundige wil jij aan je bed hebben als je erg ziek bent? Iemand die keurig alle vinkjes gezet heeft of iemand die aan je vraagt of je even een nat washandje over je hoofd wilt hebben omdat je zo bezweet bent?"

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: