Sneeuwrondje Delft

Als het gaat sneeuwen is Henk 50 niet te houden. Dan moet er gefietst worden.

Kahler Asten GazelleOp die manier werden er lange fietsdagen door Duitsland gemaakt, zelfs tussen de skiërs in Sauerland. Maar af en toe stortte ik ook dusdanig hard ter aarde dat het de vraag was of het nog wel verantwoord was. Bovendien: een dag fietsen bij min 10 is ook wel een sneeuw-in-delft-3-abeetje gewaagd.

Gisteren kreeg ik een nieuwe kans: dicht bij huis en zonder gladde wegen. Voor het eerst in onze nieuwe woonplaats een sneeuwrondje.

Voor de tweede foto hoefde ik geen jas aan: die nam ik vanuit ons huis. Dit is de plek waar Johannes Vermeer zijn schilderij ‘Zicht op Delft’ schilderde. De  toren van de Nieuwe Kerk (97 meter hoog) is buiten beeld vanwege de sneeuwjacht.

landelijk-abtswoudeDaarna fietste ik naar de meest groene wijk van Delft: Tanthof Zuid. Temidden van de bebouwing is nog een groene buffer behouden gebleven. Maar gisteren was deze groene buffer voornamelijk wit.

polder-bij-abtswoudeVervolgens even genieten van de weidse polder. Zo weids zijn de polders in de Randstad overigens niet meer. Als het helder weer is zie je langs de hele horizon de hoogbouw van Rotterdam, Schiedam en Vlaardingen en de industrie van het Botlek-gebied. midden-delfland-sneeuwGisteren was het heiig en dat wekte de indruk van een onmetelijke ruimte.

Op een dijkje langs het water liep een familielid van Bor de Wolf, maar de boer had zijn schapen op tijd binnen gehaald. Slechts de honderden fouragerende ganzen liepen enig risico.

Station Delft en sneeuw in Noord-Holland

“Vanmorgen te vijf ure opgestaan, de pot niet kunnende vinden het in de haard gedaan…”

Nee, zo gek was het niet. Bovendien hebben we geen haard.

De cursieve zin komt uit een dagboek van een Engelse admiraal die bij Chatham ten onder ging. Dat waren nog eens tijden: de Nederlanders die de Engelsen een lesje leerden (1667). Tegenwoordig hebben de mensen het wel over chatten, maar ze hebben geen idee hoe ze Chatham historisch moeten plaatsen. En bij De Ruyter denken ze aan hagelslag en niet aan een Nederlandse admiraal der zeevarende strijdkrachten.

Goed, we beginnen weer opnieuw. Gisteren stond ik om 5 uur op. Om kwart voor zes bevond ik mij ondergronds. Het station van Delft is namelijk in 2015 ondergronds gegaan. Dat scheelt in de tocht.

Toch was er een probleem. Hoewel het in Delft barst van de architecten hadden ze niet bedacht dat de snel voorbijrazende Beneluxtrein voor een probleem zou zorgen. Hij veroorzaakte zóveel turbulentie dat de draaideuren van het station spontaan gingen draaien. Het risico werd aanwezig geacht dat argeloze treinreizigers door een spontane zwiep van de deuren gelanceerd zouden worden en zichzelf ergens in de binnenstad fysiek zouden hervinden. Sinds die tijd mochten de voorbijrazende Intercity’s hier niet meer harder dan 80 km. per uur rijden.

station-delftMaar nu ben ik nóg niet bij mijn verhaal. Ik bevond mij dus om kwart voor zes op het plaatselijke perron. Toen werd er omgeroepen dat er minder treinen zouden rijden vanwege een seinstoring. Dat ‘minder’ bleek in de praktijk te zijn: ‘helemaal niet’. Niet herwaarts en niet derwaarts, niet naar Den Haag en niet naar Rotterdam. Maar omdat de berichtgeving niet duidelijk was besloot ik niet de tram naar Den Haag te nemen, maar ondergronds te wachten op betere tijden.

Drie kwartier later kwam de eerste trein aangereden: de Intercity naar Amsterdam Centraal, stopt ook in Heemstede-Aerdenhout. Daar ben ik in gaan zitten om er pas in Amsterdam Centraal weer uit te stappen. Daar nam ik de Intercity naar Den Helder. Want ik had ter plaatse om 9 uur een multidisciplinaire afspraak over de gebitsverzorging van een patiënt die niet gepoetst wil worden.

sneeuw-bij-waarlandIn deze trein viel ik spontaan in slaap (Den Helder kun je niet voorbij rijden). Toen ik weer wakker was bleek er sneeuw te liggen. Dat is nog eens een leuke manier van wakker worden. De foto nam ik bij Waarland, een plaats die onder de rook van Broek op Langedijk ligt. Die rook komt van de fabriek van Chips. Niet voor in de PC , maar voor voor de TV.

IJs in de Zaanse natuur

Gisteren zou het zacht weer worden met overdag zon en een temperatuur van rond de zeven graden.

Halverwege de middag was ik klaar met mijn werk in Amsterdam Buitenveldert. Ik besteeg mijn zadel en fietste mijn neus achterna.

wormerveldZo kwam ik uiteindelijk ten oosten van de Zaan uit. In het weidse natuurgebied van Het Twiske en het Wormer-en Jisperveld werd op allerlei plekken nog geschaatst. Dat verwacht je niet bij een temperatuur van zeven graden.

In werkelijkheid was het wormerveld-2kwik bij twee graden blijven steken. Ik combinatie met een pittige zuidoostenwind voelde het best koud aan (een windchill van onder nul). Ik was blij met mijn stevige winterjas en warme handschoenen.

Avondrood Afsluitdijk

avondrood-afsluitdijk

Na een aantal dagen werken in het rustige Fryslan was het weer tijd om naar de hectische Randstad af te reizen.

Ik heb zeker geen hekel aan treinreizen, maar soms vind ik de reis tussen Harlingen en de Randstad toch wat lang duren. Dus maakte ik een knip: met de bus over de Afsluitdijk en daarna met de trein naar ons nieuwe huis. Na een reeks Friese dagen noemde ik de dijk trouwens in mijn hoofd de Ausluutdiek. Niet hardop gedacht, volgens mij, maar je weer maar nooit (zie eerder blog).

De zon was al onder gegaan toen de Q-liner de dijk op reed. En toch verscheen er tegen het wolkendek een oranjerode gloed. Alsof er hier sprake was van een Friese variant op het Noorderlicht: het Westerlicht. 

Schaatsen op de Ankeveense Plassen

Ooit was ik verliefd op Anke.

Jongens en meisjes werden in de klas redelijk gescheiden gehouden. Maar er was één jongen in de klas die naast een meisje zat. Dat meisje was Anke en die jongen was ik.

Anke was de dochter van de plaatselijke melkboer. En ik had een M op mijn jas omdat ik drie glazen melk per dag dronk. Dan werd je lid van de zogenaamde Melkbrigade.

Met Anke is het uiteindelijk nooit iets geworden. Vermoedelijk loopt ze inmiddels achter een rollator.

schaatsen-ankeveense-plassenMaar als herinnering aan haar fietste ik gisteren temidden van de Ankeveense Plassen (in de provincie Utrecht). Hoewel weerman Marco Verhoef had gewaarschuwd dat het ijs in de open gebieden zeer onbetrouwbaar is werd er hier volop geschaatst.

De mensen die heelhuids de wal bereikten meldden diverse spierpijnen en andere ongemakken.

Ik hield het dus maar bij mijn vertrouwde Friese Batavus. 

Berijpt Friesland

leeuwarden-rijpDe afgelopen dagen werkte ik weer in Friesland. Dat is weliswaar intensief, maar zeker geen straf. Alleen al de Friese taal klinkt mij als muziek in de oren. En veel besprekingen zijn in het Fries.

Deze keer verbleef ik in een bijzonder sfeervol Bed and Breakfast in franeker-stationLeeuwarden.

Iedere ochtend treinde ik na een overvloedig ontbijt naar Harlingen. Dat leverde in de berijpte Friese wereld mooie plaatjes op.