Supermaan

Even dacht ik dat de foto's op mijn telefoon mijn Sony compactcamera konden evenaren. Dat blijkt echter niet het geval. 
Supermaan boven de Schie in Delft

Even een zijspoor. Die van Tineke was defect. Althans: haar fototoestel. Dus wilde ik nog voor de vakantie een nieuw toestel scoren. Want ook zij wil naast de foto’s op haar telefoon ook foto’s met een camera kunnen maken.

Maar denk je dat compactcamera’s nog in de handel zijn? Officieel wel. Maar slechts bij één van de (tien) fotozaken in de regio kon ik een (Sony) compactcamera scoren. Bij alle andere modellen staat: tijdelijk uitverkocht. Ontvang een melding als dit toestel weer op voorraad is.

Dit allemaal ter inleiding op een foto die ik dinsdagavond bij ons huis maakte. De opkomst van de supermaan boven de Schie. Zoals geschreven: de foto is van matige kwaliteit, maar geeft in elk geval een beeld...

Volle maan

Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente.

Zaterdagavond fietsten we naar het schaarse open land in de omgeving van Delft. De zon zou rond half negen onder gaan en de maan zou rond half negen op komen.

Volle maan in Midden-Delfland

De maan zou recht tegenover de zon opkomen. Althans volgens Tineke. Ik heb daar geen verstand van, maar Tineke heeft zich altijd al bezig gehouden met hemelse verschijnselen.

In elk geval kwam de maan als een enorme bol boven de horizon. Dat is vertekening, want dicht tegen het landschap aan lijkt de maan groter.

Omdat het rode licht van de zon in het westen nog nadrukkelijk aanwezig was kleurde de maan helder oranje.

De foto maakte ik met mijn telefoon, zo'n 20 minuten na de zonsondergang. 

Raadhuis de Paauw

Je zou het niet zeggen op de foto, maar ik schoot dit plaatje in de regen. Hoewel: regen? En viel ook hagel en natte sneeuw. Alles door elkaar. Een neerslagmix, dus.

Als je door Wassenaar fietst zie je tal van luxe villa’s. Veel mensen zijn zó bang voor inbraak dat ze grote hekken met alarminstallaties hebben aangebracht. Als je veel bezit hebt word je ook banger dat je het kwijt raakt. De kilometerteller van mijn fiets raakt hier regelmatig van slag vanwege alle radiografische (ofzo) golven van bewakingsinstallaties.

Wat me daarnaast opvalt is dat sommige mensen er niet zo fris uit zien en ook niet zo fris ruiken. Ze vinden wassen naar.

Er wordt een speciale landgoederenfietsroute door Wassenaar aangegeven. Dan kom je langs de duurste panden. Dit is een pand voor algemeen gebruik: Huize De Paauw. Het neo-classicistische gebouw dateert uit 1747. Het huis is grondig gerestaureerd in de kleuren van de periode dat Frederik van Oranje-Nassau in dit huis woonde. Daarom is het huis geel geschilderd. De bedoeling is dat ik ga denken dat het zandsteen is. Maar daar trap ik niet in.

Raadhuis De Paauw in Wassenaar

Huize De Paauw is het bestuurscentrum van de gemeente Wassenaar. Daarbij dacht ik aan een gemeentehuis, maar dat is weer wat anders. In de kelder van het huis bevindt zich een brandweermuseum. Ik wilde wel even opwarmen, dat moet kunnen bij de brandweer, maar het museum was gesloten.

Ik fietste dus verder en raakte geleidelijk aan helemaal doorweekt. Tegen zoveel regen, hagel en natte sneeuw bleek mijn jas niet bestand. En regenkleding had ik niet bij me, want de Buienradar had pas over drie uur neerslag voorspeld. 

Hoog water

Ik wilde Tineke meenemen op een fietstocht naar Hoek van Holland. Ze fietste achter mij. Bij aankomst in Hoek bleek ze echter te zijn verdwenen. Vermoedelijk is ze weggewaaid.
Overstroomde pier in Hoek van Holland

De pogingen om via de kortste route de pier te bereiken zijn gestrand. Een man die op de fiets was en een poging waagde moest deze poging bekopen met natte voeten, natte schoenen, natte schoenen en een natte broek. Omdat ik al eerder een foute inschatting had gemaakt en te water was geraakt waagde ik me dus niet (meer) aan zo’n experiment.

Het kustlicht markeert het einde van de pier

Via een voetpad door de duinen bereikte ik uiteindelijk toch nog droogvoets de pier. De Noorderpier is 4,5 kilometer lang, en daarmee nog niet lang genoeg om tot aan Engeland te reiken. Daarom vaart er nog een veerboot.

Panoramafoto van de Nieuwe Waterweg en de Noorderpier

Gisteren was de pier volkomen onbegaanbaar vanwege het hoge water. Ik moest het dus doen met foto’s die ik vanaf het strand maakte. Ik heb me daar een uur lang prima vermaakt.

Het strand van Hoek van Holland

De foto’s vangen nooit alles wat je meemaakt in een storm. Je mist op de foto’s de dynamiek, de geur, het bulderende geluid van de zee. Maar foto’s geven wel een beetje een impressie.

Na deze foto-excursie besteeg ik de gezandstraalde Batavus Dinsdag weer. Ik fietste door de duinen in de richting van Den Haag. Af en toe moest ik een eindje lopen vanwege zand dat over het fietspad was gewaaid. In het donker kun je deze route beter niet fietsen.

Het laatste stuk van de route (door de bebouwing) was het meest lastig om te fietsen vanwege de onvoorspelbare valwinden bij hoge gebouwen.

Thuisgekomen had ik de indruk dat er een kies afbrokkelde, maar het was het zand dat tussen mijn tanden was gaan zitten. Ook moest ik mijn linkeroor weer van zand ontdoen. Er hoefde geen zout op het eten, want ik had zoute lippen. 

Stormachtig fietsen

Gisteren was het woensdag. Mijn Batavus Dinsdag en ik waren naar Hoek van Holland gefietst.

Het laatste stukje heb ik gelopen. De wind was zó krachtig dat ik er weliswaar nog wel tegenop kon komen, maar ik werd door de verraderlijke zij- en valwinden bijna van mijn fiets geblazen. Of mijn fiets werd onder mij vandaan geblazen.

Het doel was uiteraard de pier. Daar bedoel ik niet het schilderij mee met de koe van de Pier van Stotter. Die hangt in het Mauritshuis.

Hoog water: de basaltblokken zijn onder water verdwenen

Als ik in Hoek van Holland ben wil ik altijd even pierenwaaien. Om de hoek van de friettent bij de pier werd ik dusdanig overvallen door een rukwind dat ik met fiets en al bijna tegen de bunker van de Atlantik Wall terecht kwam. Het gekke was dat mijn fiets even werd opgetild. Die ging dus echt even de lucht in.

Ik liep een kilometer met fiets in de richting van Engeland. Volgens mij was ik de enige halve zool die zich hier waagde. Ondertussen kreeg ik natte voeten vanwege het vele zeewater dat over het beton spoelde.

De veerboot uit Engeland vaart binnen

Nog verder richting Engeland lopen leek me niet zo verstandig. Ik parkeerde de fiets tegen een hek en probeerde een paar foto’s te maken. Maar de camera stil houden bleek bepaald niet eenvoudig. Opeens was ik bovendien kletsnat aan één kant vanwege een onverwacht hoge klotsgolf.

Na een kwartier uitwaaien besloot ik de Batavus te bestijgen met met de wind mee in de richting van Den Helder te fietsen. Van de Strandzesdaagse hoor je trouwens ook niet veel meer. De fietstocht strandde vanwege een zandduin dat zich wederrechtelijk had opgeworpen op het fietspad. Toen ik stopte woei mijn pet verder, maar ik stond stil.

Zandstorm in de duinen

Ik besloot een binnenweg te nemen. Maar daar waren weer verraderlijke zijwinden tussen de huizen en kassen door. Onderweg naar Delft heb ik af en toe gelopen omdat ik vooral de valwinden niet vertrouwde. Bovendien lag het fietspad bezaaid met takken.

Eenmaal thuis proefde alles naar zout. Ik bedacht – de reis overwegende- dat het fietsen in deze weersgesteldheden niet meer zo’n passende bezigheid is voor een 70-plusser. Ik heb zelfs spierpijn in mijn armen opgelopen omdat ik het stuur zo stevig vast moest houden. Maar of het spannende fietsen nog af te leren valt?

Ik stapte onder de warme douche en trok droge kleren aan. Mijn linkeroor kriebelde en bleek vol zand te zitten. Buiten woeien een paar planten op het dakterras om. Maar ik ben staande gebleven. 

Winderige fietstocht

Het kost soms wat moeite om Tineke op de fiets te krijgen. Ze heeft altijd zoveel andere dingen te doen. 

Maar als ze eenmaal zit, dan gáát ze ook. En dat als 70-jarige zonder E-bike. Ik kan haar nauwelijks bijhouden. Gelukkig weet ik hier in de regio ongeveer de weg en zij nog lang niet, dus ik houd nog een beetje de controle.

Het strand bij Kijkduin

Zaterdagmiddag wilde ik even aan zee kijken. Tineke was een paar weken ziek geweest en had nog geen grotere rit gemaakt. Dus ik vreesde dat de zee te ver weg was. Maar het is gelukt. Na 20 kilometer waren we aan zee, bij Kijkduin.

Ik weet niet of jullie Kijkduin kennen, maar hier hebben grote verwoestingen plaatsgevonden. De plaats is geheel ontmanteld. Je zou bijna denken dat de Duitsers een nieuwe Atlantik-Wall willen gaan bouwen. Je kunt ook niet meer binnenshuis warme chocolademelk nuttigen. Dus maakten we een strandwandeling.

Na het uitwaaien op de fiets werden we gezandstraald op het strand. Daarna fietsten we via Scheveningen naar het centrum van Den Haag, voor de beloofde chocolademelk en opwarmende voeten.

Toen was het nog 12 kilometer naar huis. De laatste kilometer was nat. De fietsteller had er 45 kilometer bij opgeteld. 

Koudfietsen

Het is natuurlijk helemaal niet koud. Toch vreemd dat ik bij een temperatuur van net boven het vriespunt ontdek ik dat koude handen en voeten oploop.

Tineke heeft mijn warme pooljas weggegeven aan het Leger des Heils. Dat ik het nu koud krijg op de fiets ligt echter niet aan Tineke. Ik kan haar niet de schuld geven. Ik heb het over de koude uitstekende delen op de fiets: handen, voeten en oren.

Kan het zijn dat met het stijgen van de leeftijd ook de gevoeligheid voor koude stijgt? Dan is het zaak om mij te wapenen.

Eerder al kreeg ik de suggestie van elektrische voetenwarmers. Dank daarvoor. Ik heb me er enigszins in verdiept, maar ik ben er nog niet uit. De recensies zijn namelijk nogal tegengesteld.

Wat heb ik gisteren gedaan, toen ik in het kader van mijn werkzame leven op een afspraak binnen winterse fietsafstand (20 km) moest verschijnen?

  1. Het eerste wat ik tegen mezelf zeg is dat het helemaal niet koud is. Gewoon gaan fietsen en dóórtrappen.

2. Het tweede is dat ik een jas aantrek. In dit geval een winterjas. Met daaronder een wollen trui.

3. Het derde is dat ik geen pet op zet, maar een muts. Ook je oren kunnen het namelijk koud krijgen. Je bent dus een muts als je met koud weer alleen een pet op je hoofd hebt. Die zette ik ook op bij de vorige Elfstedentocht en ik was niet de enige.

4. Een optie is bij een hele fietsdag dat je een lange thermo-onderbroek aantrekt. Dat wilde ik niet, ik vind het geen gezicht enhet wildplassen wordt ook onmogelijk gemaakt. Maar Tineke – die hier in huis doorgaans de broek aan heeft – vindt dat ik dat wel moet doen bij temperaturen beneden het vriespunt. er maar eens naar haar moest luisteren.

5. Het vijfde is dat ik winddichte hoge schoenen heb aangetrokken. Het woei helemaal niet, maar het hielp toch.

6. Het zesde was dat bij een lange fietsdag voorlopig nog opwarmers in mijn handschoenen stop. Je legt ze thuis in bijna kokend water en daarna kun je ze met het verwijderen van een strip warm laten worden totdat het tegendeel blijkt.

De afstand van gisteren was te kort voor dit soort ornamenten. Vandaag zit ik langer op de fiets. Vanmorgen heb ik enkele van deze ingedriënten in mijn fietstas gestopt. Je weet maar nooit...

Koude voeten

In de winter kun je op de fiets koude voeten krijgen. Soms voel ik mijn voeten zelfs niet meer. Er bungelt dan iets onder aan mijn lichaam.

Ik heb wel eens voetverwarmers gebruikt, maar dat is chemische troep voor noodgevallen (als het echt vriest). Het vroor niet, het was een graad of twee. Dus moest ik gewoon kunnen fietsen zonder chemische troep.

Kapel met vloerverwarming

Na een paar uur fietsen werden mijn voeten toch echt koud. Ik ging even stampvoeten, maar dat hielp ook niet echt. Toen zag ik een kapel die open was gesteld voor gebed met verplicht mondkapje. Ik dacht: misschien helpt dat…

En zowaar: de kapel bleek vloerverwarming te hebben. Ik stak een kaarsje aan, trok mijn schoenen uit en zette ze op de vloerverwarming. Ook mijn voeten namen plaats op de vloerverwarming. Geleidelijk warmde ik op en viel ook nog eens in slaap.

Na een tijdje werd ik weer wakker met warme voeten. En met de ogen dicht leek het vast op een middaggebed...

De buienradar zat er naast

En dus werd ik al aan het begin van de fietstocht kletsnat. De rest van de middag had ik nodig om weer op te drogen.

Het zou de hele dag in onze omgeving zijn van ‘klits, klets, klandere, van de ene bui op d’andere’. Maar op de Buienradar zag ik dat het in een strook tussen Bergen op Zoom en Goes een groot deel van de middag droog zou blijven. Dus stapte ik op de trein naar Rilland-Bath.

De grens bij de Westerschelde (het Nauw van Bath)

De zon scheen en vrolijk trapte de Batavus Dinsdag de kilometers weg. Totdat ik bijna bij de dijk langs de Westerschelde aan was gekomen. De bui had ik links van mij al gezien, maar ik dacht hem keurig links van mij te kunnen laten passeren.

Er was nergens een schuilplaats te bekennen en een poncho helpt maar deels als het hard waait. Er zat niets anders op dan me gewoon nat te laten regenen. Hoewel: het waren vooral hagel en natte sneeuw. En zelfs af en toe een klap onweer.

Bij de grens met België werd het weer droog. En dat bleef het de rest van de middag. Had de Buienradar toch een beetje gelijk.

Ondertussen was mijn veter los geraakt. Die kreeg ik niet meer vast. Te koude vingers. Het leven van een bejaarde fietser gaat niet altijd over rozen.