Zonsondergang

Ik kan het niet laten. Foto’s van de zonsondergang maken.

Vorige week treinde ik met de HSL vanuit Breda naar Delft (dat doe je tegenwoordig in 37 minuten). De foto nam ik vanaf de nieuwe spoorbrug bij Moerdijk.

Advertenties

Zonsopkomst

Vanmorgen moest ik weer vroeg uit de veren. Met de trein van half zeven uit Delft.

Vandaag kwam de zon op ter hoogte van Harmelen. Die plaats roept bij mij nog altijd associaties op met de grootste treinramp uit de NS-geschiedenis.

Maar de plaats waar het ongeluk gebeurde (de sporen vanuit Breukelen en Utrecht kwamen hier bij elkaar) is inmiddels vervangen door een fly-over.

Beneveld

De afgelopen week stapte ik drie keer rond zes uur 's morgens op de trein. Bij windstil en onbewolkt weer heb je dan kans op mooie plaatjes.

Helaas was het raam van de trein niet zo schoon en bovendien bekrast (‘krassiti’) maar het lukte toch nog om een impressie vast te leggen. De foto van het benevelde land vlak voor zonsopkomst nam ik ter hoogte van Woerden.

Heetfietsen (6)

Op de oprit naar de Martinus Nijhofbrug bij Zaltbommel staat een man in de schaduw van de geluidswal. Hij kijkt gelijk Jona, alsof hij staat te wachten totdat de stad tenonder zal gaan.

Welnu: deze meneer blijkt bang te zijn dat hij zelf ten onder gaat. hij vertrouwt zichzelf niet meer in combinatie met de hitte. Hij wil niet meer verder klimmen uit vrees voor lichamelijke ongemakken. We maken even een praatje. Ik wil hem best begeleiden, naar de andere kant van de brug, maar hij vertelt dat hij daarna nog een heel eind door het open land moet rijden op zijn Ebike. Uiteindelijk besluit de man terug te keren naar Zaltbommel en daar zijn fiets te laten staan. Een onderdeel van zijn nakroost moet hem dan daar maar ophalen. “Maar ja,” zegt hij, “als ze dat maar willen, ze zijn allemaal druk en hebben geen tijd meer voor hun ouders…”

Ik voel me zo fris en fruitig als een hoentje in de Betuwe, maar het schijnt dat ik met mijn bijna 68 jaar ook niet meer de jongste ben. Ooit ben ik een keer tijdens een oververhitte fietstocht onderuit gegaan en inmiddels weet ik de verklaring: dan is je huid zó hard aan het koelen dat je organen op den duur ontregeld raken (in lekentermen geschreven, hiermee slaag je niet voor je HBO verpleegkunde). Dus ik matig mijn tempo en ga zo meteen ook maar een siësta inplannen.

Ondertussen heb ik ruim zicht op de toren van de Sint Maartenskerk in de hoogbejaarde stad Zaltbommel. Er heeft een spits op deze toren gestaan, waardoor hij honderd meter hoog was.

Volgens een lied dat op veel kampen werd gezongen is de spits verdwenen tijdens een overstroming, maar zo hoog is het water sinds de zondvloed nooit gekomen. "En temidden van die rommel, dreef de torenspits van Bimbambommel."

In werkelijkheid werd de spits in 1538 getroffen door de bliksem. Een latere spits brandde ook weer af. In 1708 was de onderbouw voor de derde spits klaar, maar daarna hebben de Bommelaars de moed opgegeven.

Op de rechteroever van de Waal tegenover Zaltbommel liggen enkele aardige dorpen (Neerijnen, Opijnen en Varik), maar die sla ik vandaag over. Ik kies voor de rechtstreekse weg naar Geldermalsen komt ook langs Meteren (zie de vierde foto).

Geldermalsen is ook al zo’n uit de kluiten gewassen dorp. De oude kern wordt omringd door ruim opgezette nieuwbouwwijken die een veel grotere oppervlakte beslaan dan het oude dorp. Geldermalsen is aantrekkelijk als forensengemeente door de ligging aan de spoorlijn van Utrecht naar den Bosch. Je kunt hier ook met de trein naar Dordrecht en naar Tiel: dus je kunt er alle kanten uit.

Hoewel ik geen last van de warmte heb (fietswind is de beste airco) besluit besluit ik toch maar om hier een siësta te houden.

Een check van het actuele weerbericht laat zien dat de temperatuur in deze omgeving inmiddels tot 33 graden is opgelopen. In de zon fiets je nog een aantal graden warmer…

De zomer van 1976

Teake Plas reageerde op 'De zomer van 1959'. Die had indruk gemaakt, maar de zomer van 1976 niet...

Ook ik moest diep in mijn geheugen graven naar de zomer van 1976. Wat was er toen ook alweer? Ik herinnerde me wel dat het de beide eerste zomers dat we in Den Helder woonden erg mooi weer was. We gingen vaak naar het strand. En als ik vanwege de studie even naar Amsterdam moest was ‘iedereen’ daar chagrijnig van de hitte. Wat waren we blij dat we maar een kilometer van zee woonden!

Maar pas door de vakantiefoto’s van 1976 wist ik het weer. We waren dat jaar vanuit Harwich naar Schotland gefietst. Toen we terugkwamen in Engeland was heel East Anglia geel en verdord. Er waren zelfs duizenden koeien tijdelijk overgebracht naar Schotland omdat het gras bij de buren groener was…

En hoe is het nu? Onderstaande foto maakte ik gisteren (in de avondzon) bij Werkhoven in de provincie Utrecht. Behoorlijk geel dus…