Natte voeten

Die kleine riviertjes in heuvelachtig gebied zijn veel onbetrouwbaarder dan de grote rivieren die de ruimte krijgen. Bij de grote rivieren zie je de bui hangen. Bij beken en kleine rivieren die ingeklemd liggen tussen de heuvels is het water veel onvoorspelbaarder. Dat hebben we vorige week wel weer gezien in het nieuws. 

Zo ook de Ruhr in Duitsland. Het was in de voorgaande nacht noodweer geweest. Vooral in Sauerland, waar de Ruhr ontspringt, was het water met bakken naar beneden gekomen.

Hoewel er waarschuwingshekken waren aangebracht langs de Ruhr fietsroute besloot ik gewoon mijn route te volgen. Als peuter heb ik de watersnood overleefd, dus wat stelt zo’n beetje water in Duitsland dan voor?

De route leek droog, maar een eind verder werd het fietsen toch waterfietsen. Ongeveer een kilometer lang bleven mijn trappers boven het peil van het water en hield ik mijn voeten droog, mits ik maar niet te snel fietste (want dan spetterde het teveel).

Maar opeens ging het fietspad naar beneden danwel steeg het water tot boven mijn kettingkast. Dan houd je geen droge voeten meer.

Ik had natuurlijk door kunnen trappen (al werd dat wel zwaar), maar ik wist niet of het water nóg dieper zou worden. En om geleidelijk ten onder te gaan terwijl niemand zich van mijn toestand bewust was leek me ook geen prettige optie.

Bovendien kwam het water tegen de onderkant van mijn fietstassen aan. Dus toen ben ik toch maar afgestapt en ben gaan lopen…

Het water kwam tot halverwege mijn knieën. Ik had naar Saskia (een vroeger collega van mijn werk) kunnen gaan, maar ik wist haar adres niet uit mijn hoofd. Dus treinde ik toch maar naar Nederland. De hele reis had ik nodig om mijn schoenen een beetje droger te laten worden.

Bui op komst

Ik heb een goedkope telefoon met een simpele camera. Niet afkomstig uit China, want dan word ik afgeluisterd.
Uitzicht vanuit onze woonkamer met een bui op komst

De kwaliteit van de camera lijkt wel wat op die van een speelgoedcamera. Ooit had ik een Lubitel, een Russische camera. Die zorgde ook voor allerlei vertekeningen in het beeld. Je snapt niet dat de Russen daar spionage mee bedreven.

Ook op mijn Sony compactcamera zit een speelgoedfunctie. Gewoon omdat vertekening ook wel eens leuk kan zijn.

Vorige week maakte ik met de telefoon een uitzicht vanuit onze woonkamer. Er kwam een onweersbui aanzetten. Het zicht dat Johannes Vermeer had op Delft, maar dan met donderwolken. En ziedaar, dan vind ik een foto met zo'n camera toch opeens zijn charme hebben...

Supermaan

Dinsdag kwam om 21.44 uur de supermaan boven de horizon. Tenminste: dat was ons beloofd.
Opkomst van de maan langs de Schie

Het weer zat mee: het was helder. De bebouwing zat tegen. We wonen in het meest dichtbebouwde deel van Nederland.

We moesten dus een eindje fietsen om de supermaan te kunnen begroeten. Hij was groot en zag er geel en zelfs oranje uit.

Supermaan, detail

Mijn fototoestel kon dat allemaal niet bevatten. Een kleine compactcamera kan niet alles in huis hebben. Maar ik heb een poging gewaagd.

Dus hierbij twee pogingen om toch iets van de sfeer van de supermaan vast te leggen.

Zandstralen op een koud strand

Wat had ik het gisteravond een partijtje koud! Eigenlijk had ik een winterjas aan moeten trekken. Maar als er voor je huis mensen in T-shirt en korte broek hardlopen denk je daar niet zo aan. 

Ik was nog een rondje gaan fietsen. Een vierkantje lukt zelden. Er stond een straffe noordenwind. In de zon was het goed te doen. Maar in de schaduw en pal tegen de wind in werd het toch wel even wat frisser.

Het stille strand van Scheveningen

Om onduidelijke redenen kwam ik in Scheveningen uit, terwijl ik had bedacht dat ik wel weer eens een rondje Rotterdam kon doen.

Scheveningen bleek een verstild dorp te zijn aan de oever van de Noordzee. Er staan veel hoge huizen (die worden hier ook wel flatgebouwen genoemd), maar kennelijk waagde niemand zich op straat.

Ik dacht dat ik ter verhoging van de feestvreugde en ter compensatie van een vegan maaltijd wel een kroket kon scoren. Niet om hem op te eten, maar om mijn handen te warmen. Helaas: alles zat dicht. De hele Boulevard was uitgestorven op één verliefd stelletje na dat zich allesbehalve coronaproof aan elkaar opwarmde. Zoiets moet verboden worden.

Het strand bood een goede mogelijkheid om me te laten zandstralen. Met zoute lippen en schoenen vol zand verliet ik de Boulevard. Op een thermometer stond dat het vier graden was. Geen wonder dat ik het toch wat aan de frisse kant vond. 

Koudzwemmen

Wat doen de dames op de foto, genomen vanuit onze woonkamer?
Zwemmen in de Schie

Welnu: zij zwemmen. In de zomer gebeurt dat vaak, maar het is nog bepaald geen zomer. Ik heb nog maar één zwaluw gezien en die bracht geen zomer.

De dames springen elke ochtend in het water van de Schie, zwemmen naar de overkant, moeten goed uitkijken dat ze geen roeispaan van de passerende acht met stuurman op hun hoofd krijgen en ze zwemmen weer terug.

Het schijnt gezond te zijn, maar ik begin er maar niet aan...

Volle maan

Volgens internet zou de maan gisteren om 19.47 uur ter hoogte van Utrecht opkomen. Dus fietste ik hem een eindje tegemoet.
Maan bij Rodenrijs

In de buurt van Delft is veel hoogbouw en er is veel lichtvervuiling. Dus het was nog even zoeken naar een geschikte plek om de maan te ontmoeten. Bovendien bleek hij (m/v) vertraging te hebben opgelopen. Pas om 5 over acht plaatselijke tijd verscheen de maan boven Rodenrijs en boven het maaiveld.

Bij Oude Leede is een uitzichttoren die zicht biedt op de Ackerdijkse Plassen. Die toren heb ik beklommen teneinde de maan te kunnen fotograferen. Helaas bleek de toren wat te wiebelen als gevolg van de wind. Het was onmogelijk om een stille foto te maken met een sluitertijd van 30 seconden.

Maan boven de Ackerdijkse Plassen

Daarom daalde ik weer af. Even verderop was een hek dat toegang bood tot een weiland. Dit hek was gemaakt van massief eikenhout uit Oisterwijk, danwel van een andere krachtdadige houtsoort. Dat hek bood voldoende stabiliteit om een foto met een lange sluitertijd te maken.

Om even na half negen fietste ik weer terug naar Delft. Pas na het begin van de Avondklok was ik weer thuis. Er waren in onze studentenstad nog genoeg mensen op straat om niet meteen op te vallen als illegale wetsovertredende fietser. 

Bijna volle maan

Gisteravond fietste ik nog een rondje in de duisternis. Ter hoogte van Leidschenveen kwam de maan als een grote oranje-gele bol boven de horizon. 

Hoe dichter boven de horizon, des te groter lijkt te maan. Helaas zat ik daar teveel tussen de bebouwing. Bovendien was er veel licht aan, want ADO Den Haag speelde een wedstrijd in het CARS-stadion.

Maan boven de bomen bij Zoetermeer

Ik moest nog een eindje door fietsen om de maan goed in de smiezen te krijgen. Ik deed ook een poging om de maan op ‘de gevoelige plaat’ vast te leggen. Zo heette dat vroeger tenminste.

De maan op de foto zetten met een kleine camera is nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk bereikte ik op de handinstelling op 30 seconden met een diafragma van F 11 het beste (maar nog steeds beperkte) resultaat.

Vanavond komt de maan in Utrecht om 19.48 in het oosten op. Net zoals bij de zon verschilt de opkomst van de maan binnen Nederland een aantal minuten, naar gelang van waar je woont. 

Batavus in de sneeuw

Mijn Batavus Dinsdag was vorige week jaloers. Ik had de Gazelle uit de schuur gepakt en Baafje bleef alleen achter in de schuur.

De reden was dat ik op de Gazelle plat met mijn voeten bij de grond kon. Dat leek me veiliger bij gladheid.

Bovendien had de Gazelle zachtere banden. Dan heb je meer grip op de weg bij gladheid.

De Batavus Dinsdag had nog nooit sneeuw meegemaakt. Dus heb ik hem/haar vorige week nog even de sneeuw laten ervaren. De Batavus Dinsdag vond het wel een beetje koud aan de wielen. Geef mij maar de lente, zo sprak hij/zij.

Die komt er aan, zei ik. En ziedaar, zomaar een lente-achtig weekend. Baafje fietste op één dag bijna 80 kilometer. 

Vrouw aan de arm

Tegenwoordig ben ik een ambulant begeleider. Ik laat mijn wettige huisgenote uit. Ze laat zich alleen niet aan het lijntje houden. Een hondje wil ze dus niet zijn. 

De rollen zijn in de loop van de tijd omgekeerd. Tien jaar geleden werd ik uitgelaten, nu is zij aan de beurt. Ik zat in een rolstoel. Ik kreeg zelfs een keer een lekke band met die rolstoel. Zij staat op eigen poten. Verschil moet er zijn.

Ik vind het wel een hele verandering. Het hoge tempo is er een beetje uit. Tineke spiedt eerst de omgeving af, op zoek naar gladde plekken. Die moeten perse gemeden worden. Gladheid en Tineke gingen al niet samen, maar nu helemaal niet. Ze was altijd nergens bang voor onderweg, behalve voor paarden, voor honden en voor gladheid. Over de angst voor paarden en voor honden is ze een beetje heen, maar de behandeling van de glibberfobie is nog niet gelukt.

Zicht op de Schie tegenover ons huis

Het voorgaande betekent dat we als een hoogbejaard echtpaar door Delft sukkelen. Tineke aan mijn rechterarm, zodat haar gehavende rechterhelft niet wordt aangeraakt. Ik heb nog voorgesteld om een bejaarde hoed op te zetten. Dan zou zij als een echte muts de hoed van haar moeder op kunnen zetten. Maar ze wilde het ook niet al te bont maken. En de hoed van mijn schoonvader past ook niet op mijn hoofd. Ik heb meer herseninhoud dan hij had. Alleen werkte het bij hem weer beter.

Bevroren gracht in Delft

Zaterdag was het een prachtige en zonnige dag, met sneeuw op straat, schotsen in de Schie en schaatsers op de grachten. We bewogen ons schuifelend en in kleine stapjes over de deels bevroren straten van Delft. Her en derwaarts staken wij over teneinde glibberige stadsdelen te vermijden. Toen ik de Strava (kaartje) uitvergrootte viel op dat we onze afstand zo ongeveer verdubbeld hadden. Maar we hadden ijs en weder dienende geen haast. We genoten van de zon en hadden het gevoel een mini-wintervakantie te vieren.

Oude stadhuis van Delft

In de binnenstad van Delft was het druk, maar nog net niet té. Op de grachten schaatste een complete Pakistaanse familie, mannen, vrouwen en kinderen. Nooit geweten dat mensen uit Pakistan kunnen schaatsen. De blanke Nederlanders keken toe.

Bij het stadhuis kochten we een koffie. Daar had Tineke bonnen voor. Wie wat bewaart heeft wat. Geen gewone koffie. Cappucino décafé met met biologische vegan havermelk. Dat dronken we buiten op, bij een hekje en uit de wind. Het was weliswaar fris, maar toch goed toeven en we konden onze handen warmen aan de warme beker.

Toen wandelden we weer terug naar huis. De stoepen waren spekglad, dus we liepen over de weg. Slechts de maaltijdbezorgers vormden een gevaar voor de langzamere verkeersdeelnemers. Waaronder het bejaarde stel Jut & Jul.