Oranje zon

Nee, ik ben geen meteoroloog. Ook al volgde ik als kind met allerlei aantekeningen het weer in mijn omgeving.

Dit is wat ik vandaag heb begrepen van de zon. Hij zou komen, maar hij kwam bijna niet.

Hoewel, soms zagen we hem toch wel even. En wat ik heb begrepen was de kleur oranje vanwege een combinatie van factoren: zand uit de Sahara, bosbranden in Portugal en de zeer sterke luchtstroom vanuit het zuiden vanwege orkaan Ophelia.

Natuurverschijnselen in verre landen kleurden de zon boven Delft oranje…

Advertenties

Storm en kater

De eerste herfststorm deed Ringo verbijsterd vluchten naar veiliger beschutting. De wind floot om ons huis en de windtunnel tussen onze flat en het hoge flatgebouw aan de overkant van de straat maakte dat ik maar een andere uitgang naar mijn werk heb genomen. Ik wil niet door de wind opgetild en twintig meter verder neergekwakt worden.

Buiten op het dakterras hing nog één appel aan de boom. Na de storm hing er géén appel meer aan de boom. Van de andere appels had Tineke appelmoes gefabriceerd.

Op mijn bureau zat Ringo het weer ondertussen te bestuderen. Hij vond het allemaal maar niks. Maar in huis brandde voor het eerst de kachel. Dat maakte het leven van een kater toch nog wat meer aangenaam.

Als je goed kijkt zie je dat Ringo zijn staart in bedwang houdt met zijn poot. Dat is meestal de door hem gekozen houding. Want zo’n lange staart die alle kanten op kan gaan is eigenlijk best lastig.

Maar dan hebben we het nog niet over kater Cynus, een Main Coon. Zijn staart is bijna een halve meter lang… Dus Ringo mag nog blij zijn.

 

Afgekoeld

Dinsdagmiddag kwam ik Piet Paulusma nog tegen. Ook hij had het warm.

Maar ’s avonds… Terwijl bijna heel Nederland zwoegde teneinde de hitte te doorstaan had ik én een overhemd met lange mouwen én een vest aangetrokken. Eigenlijk wilde ik ook nog wel een jas. Maar die had ik niet bij me.

Dat ik het koud had lag niet aan mijn toestand, maar aan het feit dat er opeens een frisse bries van zee over de dijk kwam. De temperatuur daalde in een uur tijds van 24 graden naar 14 graden.

Maar ik kon wél genieten van een mooie zonsondergang…

Donkere wolken

Donkere wolken pakken zich samen boven onze woonplaats.

We zitten hoog en droog in ons huis. Maar de wandelaars, fietsers en de vele roeiers op de Schie krijgen het zo meteen zwaar te verduren.

En kater Ringo ook, want hij is al een aantal uren van de radar verdwenen. Vermoedelijk op verkenningstocht door de buurt….

Sneeuwrondje Delft

Als het gaat sneeuwen is Henk 50 niet te houden. Dan moet er gefietst worden.

Kahler Asten GazelleOp die manier werden er lange fietsdagen door Duitsland gemaakt, zelfs tussen de skiërs in Sauerland. Maar af en toe stortte ik ook dusdanig hard ter aarde dat het de vraag was of het nog wel verantwoord was. Bovendien: een dag fietsen bij min 10 is ook wel een sneeuw-in-delft-3-abeetje gewaagd.

Gisteren kreeg ik een nieuwe kans: dicht bij huis en zonder gladde wegen. Voor het eerst in onze nieuwe woonplaats een sneeuwrondje.

Voor de tweede foto hoefde ik geen jas aan: die nam ik vanuit ons huis. Dit is de plek waar Johannes Vermeer zijn schilderij ‘Zicht op Delft’ schilderde. De  toren van de Nieuwe Kerk (97 meter hoog) is buiten beeld vanwege de sneeuwjacht.

landelijk-abtswoudeDaarna fietste ik naar de meest groene wijk van Delft: Tanthof Zuid. Temidden van de bebouwing is nog een groene buffer behouden gebleven. Maar gisteren was deze groene buffer voornamelijk wit.

polder-bij-abtswoudeVervolgens even genieten van de weidse polder. Zo weids zijn de polders in de Randstad overigens niet meer. Als het helder weer is zie je langs de hele horizon de hoogbouw van Rotterdam, Schiedam en Vlaardingen en de industrie van het Botlek-gebied. midden-delfland-sneeuwGisteren was het heiig en dat wekte de indruk van een onmetelijke ruimte.

Op een dijkje langs het water liep een familielid van Bor de Wolf, maar de boer had zijn schapen op tijd binnen gehaald. Slechts de honderden fouragerende ganzen liepen enig risico.

Station Delft en sneeuw in Noord-Holland

“Vanmorgen te vijf ure opgestaan, de pot niet kunnende vinden het in de haard gedaan…”

Nee, zo gek was het niet. Bovendien hebben we geen haard.

De cursieve zin komt uit een dagboek van een Engelse admiraal die bij Chatham ten onder ging. Dat waren nog eens tijden: de Nederlanders die de Engelsen een lesje leerden (1667). Tegenwoordig hebben de mensen het wel over chatten, maar ze hebben geen idee hoe ze Chatham historisch moeten plaatsen. En bij De Ruyter denken ze aan hagelslag en niet aan een Nederlandse admiraal der zeevarende strijdkrachten.

Goed, we beginnen weer opnieuw. Gisteren stond ik om 5 uur op. Om kwart voor zes bevond ik mij ondergronds. Het station van Delft is namelijk in 2015 ondergronds gegaan. Dat scheelt in de tocht.

Toch was er een probleem. Hoewel het in Delft barst van de architecten hadden ze niet bedacht dat de snel voorbijrazende Beneluxtrein voor een probleem zou zorgen. Hij veroorzaakte zóveel turbulentie dat de draaideuren van het station spontaan gingen draaien. Het risico werd aanwezig geacht dat argeloze treinreizigers door een spontane zwiep van de deuren gelanceerd zouden worden en zichzelf ergens in de binnenstad fysiek zouden hervinden. Sinds die tijd mochten de voorbijrazende Intercity’s hier niet meer harder dan 80 km. per uur rijden.

station-delftMaar nu ben ik nóg niet bij mijn verhaal. Ik bevond mij dus om kwart voor zes op het plaatselijke perron. Toen werd er omgeroepen dat er minder treinen zouden rijden vanwege een seinstoring. Dat ‘minder’ bleek in de praktijk te zijn: ‘helemaal niet’. Niet herwaarts en niet derwaarts, niet naar Den Haag en niet naar Rotterdam. Maar omdat de berichtgeving niet duidelijk was besloot ik niet de tram naar Den Haag te nemen, maar ondergronds te wachten op betere tijden.

Drie kwartier later kwam de eerste trein aangereden: de Intercity naar Amsterdam Centraal, stopt ook in Heemstede-Aerdenhout. Daar ben ik in gaan zitten om er pas in Amsterdam Centraal weer uit te stappen. Daar nam ik de Intercity naar Den Helder. Want ik had ter plaatse om 9 uur een multidisciplinaire afspraak over de gebitsverzorging van een patiënt die niet gepoetst wil worden.

sneeuw-bij-waarlandIn deze trein viel ik spontaan in slaap (Den Helder kun je niet voorbij rijden). Toen ik weer wakker was bleek er sneeuw te liggen. Dat is nog eens een leuke manier van wakker worden. De foto nam ik bij Waarland, een plaats die onder de rook van Broek op Langedijk ligt. Die rook komt van de fabriek van Chips. Niet voor in de PC , maar voor voor de TV.