Batavus in de sneeuw

Mijn Batavus Dinsdag was vorige week jaloers. Ik had de Gazelle uit de schuur gepakt en Baafje bleef alleen achter in de schuur.

De reden was dat ik op de Gazelle plat met mijn voeten bij de grond kon. Dat leek me veiliger bij gladheid.

Bovendien had de Gazelle zachtere banden. Dan heb je meer grip op de weg bij gladheid.

De Batavus Dinsdag had nog nooit sneeuw meegemaakt. Dus heb ik hem/haar vorige week nog even de sneeuw laten ervaren. De Batavus Dinsdag vond het wel een beetje koud aan de wielen. Geef mij maar de lente, zo sprak hij/zij.

Die komt er aan, zei ik. En ziedaar, zomaar een lente-achtig weekend. Baafje fietste op één dag bijna 80 kilometer. 

Sneeuw in Delft

Een winter zonder sneeuw is geen winter. En eindelijk, op 22 januari, ging het tóch een beetje sneeuwen...

Gisteravond was het nog helder. Maar de grond was vochtig. En het vroor een beetje. Ik had cursus gegeven en moest nog 12 kilometer naar huis fietsen. Dat leidde tot enig angst en beven. En angst en beven leidt tot een groter valrisico.

Eén van de cursisten bood aan om me naar huis te brengen. Ik had het namelijk in de cursus gehad over valrisico’s bij ouderen en daar vond ze me een levend voorbeeld van. Maar dat was toch mijn eer te na. Ik ben op de fiets naar huis gegaan en heb mijn been niet gebroken. Mijn arm trouwens ook niet. Ik ben zelfs niet gevallen.

Maar vanmiddag ga ik maar lopend naar het station voor de afspraak van vanavond. Ook lopend kun je onderuit gaan – weet ik uit ervaring = maar het lijkt me toch een beetje veiliger. Ik heb al genoeg ijzeren onderdelen in mijn lichaam verzameld.

Dat brengt mij nog wel op één vraag: waarom breek ik mijn botten links en niet rechts? Ik heb vier keer bij valpartijen iets gebroken, en ook nog eens mijn ribben links flink gekneusd (dat was de meest pijnlijke ervaring: dan is ademen pijnlijk, je kunt niet meer hoesten en lachen is ook een probleem.

Maar de aanvaringen waren steeds aan de linkerkant van mijn lichaam. Is dat nu - wat je noemt - je voorkeurshouding?

Trein met sneeuwzicht

Goed, nog één keertje dan. Sneeuwfoto’s.

Dinsdag begaf ik mij met de trein naar Den Helder. Daar lag geen sneeuw meer. De sneeuwgrens lag toen ongeveer ter hoogte van Schagen.

De bovenste foto nam ik ’s morgens vanuit de trein even ten noorden van Warmond, dat onder de rook van Leiden ligt. De S is van Stiltecoupé. Ik moest nog wat werk voorbereiden…

De tweede foto nam ik in de buurt van Hillegom. De bollen liggen er warmpjes bij onder het sneeuwdek.

Tijdens de terugweg had het aanzienlijk gedooid. Maar de zonsondergang in de Kop van Noord-Holland (bij Schagen) leverde vanuit de trein toch nog een mooi plaatje op.

 

Met het OV in de sneeuw

Gisteren had ik een werkklus in Amsterdam.

De NS reisplanner liet een aantal vertraagde en uitgevallen treinen zien. Maar ‘mijn trein’ zou rijden. Dat deed hij ook. Ondanks andere uitgevallen treinen was hij niet extreem vol, zelfs leger dan normaal in de spits. We kwamen met zes minuten vertraging aan op station Sloterdijk.

Daar bleek dat – tegen mijn verwachting in – de Amsterdamse fietspaden niet echt schoon waren. De gemeente had op verschillende plekken wel zijn of haar best gedaan, maar hele delen waren toch moeizaam berijdbaar. Uiteindelijk ging ik maar op de grote weg fietsen.

Op de terugweg uit Geuzenveld sneeuwde het. Ik koos de busroute uit, omdat deze eerst gestrooid wordt. Het GVB had overigens de bussen inmiddels binnen gehouden. Alleen de trams reden nog.  Mede daarom had ik een OV-fiets gehuurd, kon ik mijn eigen weg gaan.

Met af en toe lopen en meestal toch nog fietsen kwam ik met één slippartij aan op station Sloterdijk.

Uit de CTA (Centrale Trein Aanwijzer) bleek dat er alleen een trein naar Amsterdam Centraal én een trein naar Zaandam reed. Dat laatste was wonderbaarlijk, omdat de omroep meldde dat treinverkeer naar Zaandam niet mogelijk was en dat er bussen waren ingezet. De treinen met de rode tekst er onder vielen uit.

De koffie was gratis en met een kroket erbij was het op deze manier nog wel even uit de houden. Met 20 minuten vertraging kwam er alsnog een Intercity naar Vlissingen binnen, rijdt niet verder dan Roosendaal. 

Onderweg liep de trein steeds meer vertraging op, o.a. omdat de sporen glad waren en omdat reizigers voorzichtig in en uit moesten stappen vanwege beijsde treeplanken en gladde perrons. Maar met ruim een half uur vertraging kwamen we aan in Delft. Daar was niets aan de hand, maar de perrons liggen dan ook sneeuw- en ijsvrij een eind onder de grond.

Fietsen bleek in Delft bijna niet mogelijk. De fietsers die op de weg waren moesten regelmatig afstappen. Maar het was wél weer een plaatje…

Sneeuwkerk

Het KNMI adviseerde om als het niet strikt noodzakelijk was niet de weg op te gaan. Maar wat is 'niet strikt noodzakelijk'? Dus fietsten we vanmorgen gewoon naar de kerk. Het begon net een beetje te regenen.

Halverwege de kerkdienst ging de regen over in sneeuw. Ik heb wel opgelet op de preek, maar de ramen zijn zo groot dat je die blik niet kan ontgaan. Zelfs de dominee zag de sneeuwbui al hangen.

De tijd dat je een uur in de kerk zat en daarna weer buiten stond is al lang verleden tijd. Na de dienst zijn er tal van activiteiten. In de eerste plaats koffie drinken voor mensen uit de kerk, maar ook iedere zondag voor tal van gasten. En het zangkoor oefende voor de ‘Kerstroute’:  een wandeling door de wijk met op allerlei plekken de verbeelding van de Bijbelse geschiedenis rond Lucas 2.  Buiten werd ondertussen een waar sneeuwgevecht georganiseerd door kinderen en jongeren.

Toen was het uiteindelijk toch tijd om op de fiets te stappen. Het was echte plaksneeuw. Al na vijf minuten zagen we er uit als verschrikkelijke sneeuwmannen (m/v).

Op plekken waar de sneeuw niet plat was gereden viel redelijk te fietsen, al was het allemaal wat rul. Maar op delen waar de sneeuw plat gereden was was het soms behoorlijk glibberig. Ik hou van dat avontuur (één van mijn hobby’s is sneeuwfietsen), maar bij Tineke leidt zo’n situatie tot angst en beven.

Eenmaal thuis aangekomen moesten alle bezittingen eerst ontsneeuwd worden. Daarna stapten we naar binnen en ging de CV aan. Kater Ringo kwam binnen en ging zich langdurig voor het raam zitten verbazen over de vallende sneeuwvlokken.

De Nieuwe Kerk was vanuit onze woonkamer niet meer zichtbaar door de dichte sneeuw. Opmerkelijk was dat de roeiers op het Schiekanaal gewoon door gingen, de bikkels. Maar die roeiers hadden weinig last van de gladheid. Alleen de toeteraars (coaches) op de fiets langs de kant hadden het zwaar te verduren.

De fietsroute langs ons huis werd steeds stiller. Het werd duidelijk dat fietsen toch wat ingewikkeld werd.

Er kwamen zelfs mensen lopend met een OV-fiets langs. Huur je daarvoor een fiets… Je kunt dan beter gewoon lopen…

 

Waar wonen wij?

Winters Vermeer AlkmaarDit is de straat waar we sinds 2003 wonen.

We kwamen van een doorgangsweg in Den Helder. Eerst vonden we het hier zó stil dat we soms naar het raam liepen als er een auto langs kwam…

We verhuisden naar Alkmaar omdat ik in Amsterdam ging werken en Tineke in Den Helder bleef werken. Alkmaar was dus halverwege.

Inmiddels heb ik de meeste vaste werkuren in Amsterdam en in Harlingen. En Tineke is haar baan kwijt geraakt. Nu is Zwolle qua treinen weer meer in het midden. Maar als 65-plusser vanwege je werk nog een keer verkassen ligt ook niet zo voor de hand. Hoewel Hillary Clinton dat wel van plan schijnt te zijn. Die wil gewoon terug naar haar oude huis…

Vanmorgen lag er zowaar sneeuw in onze jaren ’30 woonstraat. Maart roert zijn staart… In 1979 moest ik op 15 maart nog door sneeuwduinen naar mijn werk fietsbaggeren. Dat zullen we wel niet meer meemaken.

Sneeuwmorgen

Sneeuwstraat 1Vanmorgen toch nog sneeuw. Het zuiden had zijn portie gehad, de Waddenkust ook, maar nu waren wij aan de beurt. Maart roerde zijn staart.
Sneeuwpoes Poes roerde ook haar staart. Zieke mensen blijven bij voorkeur binnen, maar Poes heeft andere opvattingen. Ze wil steeds naar buiten. Dat komt door de onrust vanwege de blaasontsteking. Maar met die sneeuw is ze het absoluut niet eens. Ze wil geen witte poes worden, ze is gewoon nog altijd zwart.
Zaandijk West overweg
De trein reed keurig op tijd. De wegen onderweg naar Amsterdam waren echter aanzienlijk verstopt. Dit was weer waar niemand op gerekend had. NS gelukkig ook niet, want anders was er een aantal treinen geschrapt.

Amsterdam Lelylaan sneeuwOp station Amsterdam Lelylaan stapte ik over op de metro. Links zie je de Fyra op hoge snelheid het station passeren. De sneeuw werd meters ver omhoog en opzij verspreid.

SBT uitzichtOp mijn werk begon de zon alweer te schijnen. Behandelaars en patiënten hadden geen been gebroken vanwege de gladheid. Alle behandelingen konden dus gewoon door gaan. Twee uur later was alle sneeuw verdwenen…

Sneeuw!

Tuinsneeuw 20 januari 2013Om vier uur begon het hier te sneeuwen. Door de harde wind is het vooral stuifsneeuw.

Het liefste zou ik er direct op uit trekken. Want verse sneeuw: dat is bij mij toch wel favoriet.

Vanmorgen heb ik nog een kerkdienst geleid. Maar helaas: na vele tientallen collega’s die werden geveld lijk ik nu ook een stukje van een virus te pakken te hebben (keel, oren). Daarom heeft Tineke mij huisarrest gegeven (zelf was ik natuurlijk niet op dat idee gekomen).

Daarom maar een foto van achter het glas: de tuin om 5 uur vanmiddag…