Zonnige huiskater

Donderdag schrok huiskater Ringo zich een hoedje. Hij begreep dat de lock-down enigszins versoepeld gaat worden.

Ringo hoor je niet klagen. Hij is blij dat Het Baasje en De Vrouw (let op het verkleinwoord versus geen verkleining: zo liggen de verhoudingen) vaker in de stoel zitten zodat hij zich vaker op een schoot (naar keuze) kan nestelen.

Bovendien komt er minder bezoek. En al helemaal geen kinderen. Ringo vindt kinderen onmogelijke wezens: ze zijn te snel en te onvoorspelbaar.

Als de bel gaat duikt Ringo in de kast. En hij komt pas weer uit de kast als de visite vertrokken is.

Van Ringo (15 jaar oud) mag de lock-down nog wel even duren. Of op schoot, óf in de poezenmand, óf lekker in het zonnetje. Maar in ieder geval: lekker rustig.

Ringo en Rutte

Ringo is niet zo erg 'snaps'. Daar kan hij ook niks aan doen. Het zat niet zo erg in de genen. Zijn drie broers begrepen ook lang niet alles.

Toch doet Ringo wel zijn best om een beetje te volgen wat er in de samenleving in het algemeen en in het bijzonder in en rond ons huis gebeurt. Daarom wilde hij ook de persconferentie met premier Rutte meemaken.

Natuurlijk wilde hij ook weten welke consequenties de corona-maatregelen voor zijn leven hebben.

  • Moet hij voortaan binnen blijven of mag hij nog naar buiten om wat aan sport te doen?
  • Moet hij een mondkapje voor als hij naar buiten gaat of mag hij zo het pand verlaten?
  • Moet hij zich aan de 1,5 meter regel houden of wordt die maatregel versoepeld en mag hij dichterbij de baas komen?
  • Komen de kleinkinderen weer het huis onveilig maken, of blijven ze voorlopig uit de buurt?
Ringo luistert vol aandacht naar de persconferentie met premier Rutte

Van de toespraak van premier Rutte was weinig bij Ringo blijven hangen. Ik heb het hem allemaal nog maar eens uitgelegd.

  • Ringo mag gewoon naar buiten als hij zich bij binnenkomst maar goed wast.
  • Ringo hoeft geen mondkapje voor, want er is bij hem niet bewezen dat het effectief is.
  • De 1,5 meter regel geldt alleen voor andere katten, maar niet voor Ringo.
  • Kleine kinderen en poes-achtigen dragen zelden het corona-virus over op andere mensen en katten.
  • De kleinkinderen komen het huis niet onveilig maken, want de baas en het vrouwtje horen nog steeds tot de kwetsbare doelgroep (een nadeel heeft voor Ringo ook een voordeel).
Of Ringo over een tijdje nog wel genoeg te eten heeft heb ik maar in het midden gelaten. Dat de pensioenfondsen onder water staan hoeft hij nog niet te weten.

Kerkdienst met poes

Er worden in Nederland nauwelijks meer kerkdiensten met kerkgangers gehouden. Veel kerken organiseren wel een kerkdienst op internet.

Je zou vanuit de complot-theorie kunnen denken: nu heeft de Chinese communistische partij toch zijn zin gekregen. In China werden de afgelopen twee jaar tientallen kerken gesloten en zelfs met munitie opgeblazen. In Nederland gebeurde iets vergelijkbaars met een virus dat zijn oorsprong vond in China. De kerkgebouwen staan er nog wel, maar de kerkgangers komen niet meer.

Veel voormalige kerkgangers volgen nu kerkdiensten via internet. Sommige kerken tellen zelfs meer bezoekers dan ze anders in de diensten zouden krijgen.

Een onverwachtse ‘bijvangst’ was dat onze huiskater Ringo nu ook de kerkdiensten bijwoont. Hij gaat gewoon bij de baas op schoot zitten. Soms kijkt hij naar het scherm, op andere momenten kijkt hij een andere kant uit. Maar dat wil nog niet zeggen dat hij niets van de dienst ‘oppikt’.

De kinderen uit de kerk kunnen interactief aan de dienst meedoen. Op die manier kwamen er tijdens de dienst veel reacties binnen op de vragen die gesteld werden.

Daar wilde Ringo nog niet aan mee doen. "Ik moet er allemaal nog aan wennen," zei hij.

Kat in het bakkie

Bij ons geen paaseieren in een mandje, maar huiskater Ringo. Opeens ontdekte hij dit mandje als (voorlopig) favoriete ligplek op het balkon.

Katten functioneren in sociaal-emotioneel opzicht nogal eens op de leeftijd van twee jaar. Ze zijn twee en ze zeggen nee. Als je speciaal iets koopt voor je kat heb je grote kans dat hij niets met dat cadeautje doet. Hij zoekt zijn eigen cadeautjes. Ook wel graag op een plek die niet is toegestaan, bijvoorbeeld in bed.

Voor Ringo (15 jaar) hebben we diverse ligplekken bedacht, maar daar gaat hij dus niet liggen. Dit hadden we niet bedacht: daar gaat hij dus wél liggen.

‘Fish in a barrel’ zeggen de engelsen. ‘Kat in het bakkie’ zeggen de Nederlanders. Het schijnt van oorsprong boeventaal te zijn. “Een gemakkelijke vangst.” Je wilt een inbraak plegen en het kantoor blijkt niet eens op slot te zijn. En de kluis staat gewoon open op het kantoor van de directeur. Zoiets dus….

Ringo moet ook zoiets gedacht hebben. Als jullie zomaar een mandje neerzetten, dan kan ik dat wel in beslag nemen. Voor zo lang als het duurt, want volgende maand heeft hij waarschijnlijk weer een ander plekje bedacht.

Kluitje ganzen

Zo langzamerhand nemen vogels uit andere landen de regie over in Nederland. Het zijn de zogenaamde exoten.

Op het grasveld voor ons huis domineren twee Nijlganzen het veld. En in de boom zitten parkieten…

Langs het fietspad trof ik een kluitje Nijlganzen aan. Ze zochten bescherming bij elkaar. Het leek wel een soort legpuzzel.

Verderop zaten Pa en Ma. Ma had nog twee jonge ganzen onder haar hoede. Waarschijnlijk waren dat moederskindjes.

Ik heb geteld hoeveel jonge ganzen het waren. Het was lastig tellen. Maar uiteindelijk kwam ik op een tiental uit. Aardig gezinnetje...

Kat van onderen

Dit is een foto uit de oude doos. Want ons oude huis had een aanbouw met lichtkoepel.

Op een dag was onze toenmalige kat, die Poes heette, erg onrustig.

Ze blééf maar angstig naar boven kijken. Het leek wel een beetje of ze dingen zag die er niet waren. Dat kan ook bij poezen gebeuren. Dan wordt het tijd voor de Poezenpsychiater. En misschien ook voor twee maal daags een poezenhaldolletje. 

Maar in dit geval zag Poes iets wat er wél was.

Er zat een andere poes op de lichtkoepel van de aanbouw. Overal lag sneeuw, maar op de lichtkoepel was die sneeuw weggesmolten.

Kennelijk was dit dus op dat moment het beste plekje om te verpozen. Een beetje warmer en ook een beetje droger.

Sinds die tijd wisten we ook hoe een kat er van onderen uit ziet.

Stem kwijt

Het afgelopen weekend verkeerde ik in kennelijke staat. Ik was getroffen voor een minimaal virus.

“Daar moet je wel mee uitkijken” zei een bevriend huisarts, “je bent een risico-groep. Het kan zomaar afgelopen zijn.” Maar als ik aan zo’n minimaal virusje al zou overlijden zou het niet best met mij gesteld zijn.

Dinsdag moest ik cursus geven. Niet een klein beetje cursus, maar van 9 tot 17 uur. Je zult maar cursist zijn. Dat valt toch bijna niet te doen?

Toen ik met de cursus begon was ik al wat hees. Onze dochter en spraaktrainer N. heeft dan allerlei oefeningen om verder onheil te voorkomen. Maar in dit geval werd het ongemak niet voorkomen, ik ben grotendeels mijn stem kwijt. Slechts wat hoge geluiden begeleid met wat knarsende en piepende bijgeluiden passeren mijn strottenhoofd.

Vandaag zou ik een lange vergaderdag hebben. Die heb ik afgezegd. Mijn inbreng zou minimaal zijn en ik weet ook niet of mijn gehoest niet aanstekelijk werkt voor de rest van het gezelschap.

Tineke was de hele dag niet thuis. Ik heb deze donderdag in gepaste stilte doorgebracht. Samen met huiskater Ringo. Die was tijdens het lezen van zijn vakliteratuur in slaap gevallen.