Puin

Nee, dit is niet Aleppo.

Het pand bij ons op de hoek (daterend uit de jaren ’70) wordt afgebroken. MEE moet fors bezuinigen en het kantoorpand was te groot geworden.

Toen bedacht een projectontwikkelaar dat dit één van de mooiste plekken was voor nieuwe (dure) appartementen. Aan het water met zicht op de historische binnenstad van Delft. Een extra verdieping er bovenop en je hebt een zeer rendabel project. Alle appartementen zijn inmiddels verkocht.

Advertenties

Delft Nieuwe Kerk

Deze keer blijven we maar weer eens dicht bij huis. Wij hebben vanuit ons huis zicht op de op één na hoogste kerktoren van Nederland. De toren van de Nieuwe Kerk is bijna 109 meter hoog.

Maar aan die toren zit nog een kerk vast. Dit is de Nieuwe Kerk. Er is ook een Oude Kerk. Die is nog een stukje ouder.

Met de bouw van de Nieuwe Kerk werd in 1384 begonnen. Ruim honderd jaar later was de kerk klaar. Het is inmiddels dus toch ook al een oude kerk.

Net als de Oude Kerk wordt ook de Nieuwe Kerk twee maal per zondag gebruikt voor de zondagse kerkdiensten. Toeristen zijn welkom op de andere dagen. Maar ze mogen natuurlijk ook de kerkdiensten bezoeken.

De Nieuwe Kerk is bekend vanwege het praalgraf van Willem van Oranje. De leden van het Koninklijk Huis worden in de Nieuwe Kerk begraven. Een gids zei in het Engels: “Here they have buried the oranges.” Daarom staat er in een Chinese toeristengids dat er in Delft sinaasappels worden begraven.

De grafkelder is overigens niet toegankelijk voor toeristen, ook niet als ze extra toeristenbelasting betalen. Evenmin voor Delftenaren, zelfs niet als ze extra gemeentebelasting betalen.

Door veranderingen in de waterhuishouding (de DSM-fabriek in Delft verbruikt veel minder water) stijgt het grondwaterpeil onder de stad. Gelukkig is men in Delft goed in weg-en waterbouw. Daardoor kan worden voorkomen dat de Oranjes natte voeten krijgen.

De Nieuwe Kerk is één van de grootste kerkgebouwen van Nederland. Het kerkgebouw is in gotische stijl gebouwd. Onlangs werd een grootscheepse restauratie afgerond.

Hoogbouw in De Hoven

In de jaren ’60 werd er in Delft vooral hoog gebouwd. Dat gebeurde in meer plaatsen, maar de wijk Delft Zuid haalde met die hoogbouw de hoogste woningdichtheid van Nederland per vierkante kilometer.

Die hoogbouw is inmiddels  verouderd en dreigde te verpauperen. Maar hoogbouw vervangen door laagbouw was ook geen optie, vanwege de enorme schaarste aan bouwgrond.

Inmiddels verrijzen er op allerlei plekken rond het winkelcentrum De Hoven nieuwe woontorens. In architectonisch opzicht zijn ze aantrekkelijker dan de prefab constructies uit de jaren ’60. Maar die flatgebouwen staan er ook nog. Zo zien twee van die blokkendozen er bij avond uit. En ook hier schijnt de maan…

Lichtjesavond Delft

Tsja, die gekleurde toren van de Nieuwe Kerk (vandaag in de kop van dit blog): waar slaat dát nu weer op?

Het was Lichtjesavond in Delft. Dan wordt er een aantal gebouwen in het licht gezet. Zoals inderdaad de toren van de Nieuwe Kerk. Links vaag zichtbaar ook nog de toren van de Oude Kerk. 

Gids in de Nieuwe Kerk: “Here they have buried the oranges.” Bezoeker vraagt zich af waarom ze in Nederland sinasappels begraven.

De foto nam ik vanaf ons dakterras op een sluitertijd van zes seconden.

Gorkum 2

Gorkum ligt op de grens van drie provincies. In de jaren '60 en '70 zat de stad helemaal klem. Er kon bijna geen huis meer worden bijgebouwd. Maar Burgemeester Jonkheer Ridder van Rappard zag nog wel mogelijkheden. Die oude troep in de binnenstad kon best vervangen worden door nieuwbouw.

Door een grenscorrectie met de provincie Gelderland kwam er uiteindelijk aan de oostkant weer meer ruimte. Het aantal inwoners dat decennia lang rond de 20.000 bleef steken groeide opeens naar 36.000. Er kwam zelfs een Mc Donalds. 

Dat je zuinig zou moeten zijn op deze historische binnenstad en ook op de kleine steegjes vond ook de bibliothecaresse van de Openbare Bibliotheek waar we om de twee weken van boek ruilden. Voor in stond de volgende tekst: “Het droevig lot van een uitgeleend boek. Veelal bezoedeld, meermalen zoek.” Je zou toch bijna direct stoppen met zo’n bibliotheek. Maar juffrouw Annie Johanna Visser niet. Ze hield het hier vele jaren vol en schreef zelfs een gedicht over de stegen van Gorkum.

ONZE STEGEN

Ga de stegen; zie een muurvlak,
dat een binnentuin verraadt:
't groen zich overhangen laat.

Dichtgespijkerd zijn er panden:
alle in zeer slechte staat
onbewoonbaar eens verklaard.

Toch aantreklijk om te wandlen
door zo'n steegje: voor 't verstaan
van 't verleden. Verder gaand

't pakhuis met een kleurig wapen
en het jaartal van ontstaan.
Jaren, eeuwen zijn vergaan

sindsdien. Onze oude stegen,
't loont de moeit' om er gedegen
ernstig aandacht aan te geven.-

Zoek het straatje waar Van Boxtel
lang al z'n bedoening bergt;
kar met paard z'n zorgen vergt.

't Bakkerstraatje en Van Boxtel;
steeg, waar nog een paard in woont,
beuk en vlier aan't muurwerk troont,

zo heeft Gorcum er nog meer,
waar ik graag m'n voetstap zet.
Gorcum zorg dat gij hen redt.

In de Lingewijk was de Hendrick Hamelstraat. Die straat kruiste ik dagelijks onderweg naar school, maar ik wist niet wie dat was. Maar nu is er zelfs een museum aan zijn leven gewijd.

En dan nog iets: het is het tweede Hendrick Hamelmuseum. In Zuid-Korea was al een museum aan hem gewijd. Hij blijkt een zeevaarder te zijn geweest die vooral in Korea naam heeft gemaakt in de goede zin van het woord. Na Guus Hiddink was hij de tweede bekende Nederlander in Zuid-Korea. De gevel van het museum zie je op de derde foto. Je kunt dit huis ook als gevel van de KLM-huisjes bestellen (nummer 96).

Ik kwam per fiets de stad binnen, maar ik verlaat hem per trein. De oude en destijds hypermoderne rode diesels uit mijn jeugd zijn vervangen door de elektrische treinstellen ‘Spurt’ van Arriva. De treinen rijden niet meer één maal per uur, maar ieder kwartier. Bovendien rijdt er in de spits ieder kwartier een Q liner naar Utrecht Centraal.

Het oude station is afgebroken, er is een een vrij stijlloos nieuwer exemplaar voor in de plaats gekomen. Het station is vrijwel identiek aan dat van Emmen (per twee voordeliger).

 

Spoorzone Delft

De gemeente Delft ging bijna failliet als gevolg van een enorm project waarbij het spoorviaduct werd vervangen door een spoortunnel.

Inmiddels zijn de gemeentelijke financiën weer grotendeels op orde. Maar het werk is nog lang niet af. Zo is onze woonwijk (tussen de spoorlijn en de Schie) nauwelijks bereikbaar als gevolg de vele wegomleggingen.

Als ik nu naar het station loop (600 meter) moet ik zelfs als voetganger allerlei capriolen uithalen. Ik klim tegenwoordig als 67-plusser over een betonnen muurtje om de route in te korten. Ouderen moeten meer bewegen, dat doe ik dus op deze manier.

Die betonnen muur is geplaatst vanwege de vele stoute studenten die op de fiets door de barricaden braken. Ook achter ons huis is zo’n betonnen muur neergezet.

De grond die over blijft nu het spoor ondergronds is gegaan wordt door de gemeente Delft gebruikt om woningbouw te plegen. Dat is hard nodig, want er is nauwelijks bouwruimte binnen de gemeentegrenzen. Er worden zo’n 1500 nieuwe woningen gebouwd.

Op de tweede foto zie je de tunnelbak met (links) toen nog het oude spoorwegviaduct. De molen moest 50 meter verplaatst worden om ruimte te maken voor de spoortunnel. Maar met zoveel techneuten in de stad moest dat kunnen lukken.

Onder de grond wordt gewerkt aan het viersporig maken van de spoortunnel (er komen ruim twintig treinen per uur langs). Inmiddels is de tweede ondergrondse fietsenstalling geopend, maar die staat ook alweer bijna helemaal vol. De infrastructuur barst hier bijna uit zijn voegen.

De bovenste foto is een bewerking van de onderste foto die ik maakte op het perron van het ondergrondse station van Delft. De trein naar Brussel rijdt hier door het station. De toeristen kunnen geen blik meer werpen op het historische centrum van de stad.