Maria van Jessekerk

Delft telt zo'n dertig kerkgebouwen. Twee gebouwen zijn zelfs landelijk bekend: de Oude Kerk en de Nieuwe Kerk (waar de Oranje's worden begraven).

Maar het mooiste interieur is wat mij betreft te vinden in de Maria van Jessekerk. De kerk is rond 1880 gebouwd volgens een ontwerp van een leerling van Pierre Cuypers: Everhard Margry. 

Aan de buitenkant vind ik de kerk niet zo bijzonder, al zijn er opmerkelijke details te vinden. Zo zijn de beide torens verschillend. De ene toren werd geïnspireerd door de toren van de Oude Kerk, de andere toren door die van de Nieuwe Kerk.

Maar de binnenkant, met vele prachtige schilderingen en glas-in-loodramen is echt bijzonder. Daarbij komt ook nog de mooie lichtinval, vooral als de zon schijnt. In de kerk staat een imponerend Maarschalkerweerd-orgel. 

De kerk is een echte binnenstadskerk. Er zijn vele jaren geweest dat het kerkbezoek tanende was, maar toch trekt deze kerk ook weer tal van gasten die op zoek zijn naar verstilling, naar bezinning, of die gewoon een stukje muziek willen beluisteren.

Voor de liefhebbers van kerkelijke architectuur is er een filmpje beschikbaar. Zie: 

Advertenties

Groene buffer

We wonen in het meest dichtbevolkte deel van Nederland. En toch zijn er nog wel landelijke plekjes te vinden.

Als ik vanaf ons huis vier kilometer langs het water naar het zuiden fiets ziet de wereld er zo uit zoals op deze foto. Fiets ik nog vier kilometer door, dan ben ik in Rotterdam.

In een boek uit 1968 over de provincie Zuid-Holland las ik dat de provincie als een leeuwin waakt over de groene buffer tussen de regio Haaglanden (waar Delft onder valt) en Rijnmond.

Desondanks zijn er nog diverse aanslagen gepleegd op dit groene gebied. De meest heftige aanslag was de aanleg van de A 4 tussen Rijswijk en Schiedam.

Toch is het idee van een groene buffer gebleven. Er is nog een beetje groene ruimte over de Regio Haaglanden (1,1 miljoen inwoners) en Rijnmond (ook 1,1 miljoen inwoners).

Kolk bij avond

Op het wereldberoemde schilderij van Johannes Vermeer zie je (vooraan) de Kolk: een verbreding van het water van de Schie waar schepen aan konden leggen.Dit is ongeveer het perspectief vanuit ons huis. Alleen is er wel wat veranderd...

Aan de Kolk liggen twee poorten: de Schiedamse Poort (links) en de Rotterdamse Poort (rechts). Daar tussen door loopt het vaarwater naar Delfshaven: de haven van Delft.

Vanaf de plek waar ooit de Schiedamse Poort stond maakte ik bij windstil weer deze foto. Op de achtergrond de verlichte skyline van Rotterdam (acht kilometer verderop).

Wij wonen aan de overkant, naast de hoge flat rechts op de foto.

Een mooi en historisch plekje dus…

Let’s dance

Wat is dat voor beeld in de kop van het weblog? Dat was een vraag hier die digitaal strandde.

Welnu: het is kunst. Het zijn 75 bollen die hier (in het zand) bevestigd zijn.

“Wij zijn natuur, al lijken we dat te zijn vergeten, bewust of onbewust”, verklaart Bruno Doedens het kunstwerk. “Zoals de natuur afhankelijk is van de grillen van de mens, is de mens afhankelijk van de grillen van de natuur. Het tijdelijk landschap van tientallen bollen symboliseert die onderlinge, kwetsbare afhankelijkheid. It takes two to tango.”

‘Let’s Dance’ is onderdeel van Feest aan Zee, de viering van 200 jaar badplaats Scheveningen.

Bouwplaats Delftzicht

De bouwgrond in de Randstad wordt steeds schaarser. De gemeente Delft kan niet meer naar buiten toe uitbreiden. Dus is er gekozen voor inbreiding.

De grootste bouwlocatie wordt gevormd door het gedeelte waar vroeger de spoorlijn de stad Delft in twee delen spleet. De 2300 meter lange Willem van Oranjetunnel maakte bovengronds ruimte vrij voor bijna 2000 woningen.

Wij wonen vlakbij deze bouwlocatie. Het gevolg is dat er iedere dag geluid klinkt van steigerende steigers, daverende drilboren en heiende heistellingen.

Maar ook bij ons op de hoek wordt gebouwd. Daar komt een appartementencomplex met zicht op de historische binnenstad van Delft. Onze straat is al maanden lang afgesloten voor doorgaand verkeer en een deel van het plantsoen is parkeerplek geworden.

De tijd staat hier niet stil. Je moet er wat voor over hebben...

Ontsteigerd

Een jaar lang was de toren van de Oude Kerk in Delft onzichtbaar. Hij werd van top tot teen (er werd bij de tenen begonnen) gerestaureerd. Nu ziet hij er weer prachtig uit.

De toren staat enorm scheef. Dat merkte men al tijdens de bouw. De fundering was onvoldoende, de fundamenten liggen in een gedempt deel van de Schie. Dat was niet zo handig. Omdat men bijtijds het euvel ontdekte werd er een bouwkundige correctie toegepast. Dat verklaart de knik in de toren.

Het stadsbestuur van Delft was niet zo blij met deze toren. Daar konden ongelukken van komen. Het onderhoud was ook nogal duur. In de 19e eeuw was men van plan om de toren af te breken. Maar er brak een volksoproer uit en de toren is behouden gebleven.

De toren werd tussen 1325 en 1350 gebouwd in de zogenaamde Vlaamse stijl. In Vlaanderen zie je tal van vergelijkbare torens, zoals in Poperinge. De toren van de Oude Kerk in 75 meter hoog.

Op de voorgrond links de toren van de Lutherse Kerk. Lutherse kerken zijn te herkennen aan de zwaan op de toren.

Zonnebloemen in Delft

In april stonden er honderden tulpen op het open stuk voor het station/ annex nieuwe stadhuis van Delft. In september waren het zonnebloemen.

Nu kan het nog, want binnenkort wordt er gebouwd.

Delft kan niet meer naar buiten toe uitbreiden, dus is er sprake van inbreiding.

Op de plek waar vroeger het spoorviaduct liep worden straks bijna tweeduizend huizen, enkele kantoren, een hotel en een derde fietsenstalling gebouwd.