Conductrice met regeldwang

Vandaag heb ik de trein gemist. Ik was op tijd, maar de conducteur was niet op tijd. Ze was namelijk te vroeg.

Ik liep naar de trein. Geen sprint, want ik had nog drie minuten speling. Voor de deur stonden twee mannen met een rolstoel. Ik dacht dat ze die rolstoel nog naar binnen wilden hijsen. Dus ik wachtte even.

Op dat moment klonk de sluitfluit. Daar schrok ik van; kennelijk moest ik toch naar binnen. Ik zou direct tussen de mannen door naar binnen stappen, maar de conducteur hield me verbaal tegen. “Nee meneer, u bent te laat!” Tussen de sluitfluit en mijn poging zaten twee of drie tellen.

De deuren sloten zich hermetisch voor mijn aangezicht. Daarna bleef de trein nog twee minuten stil staan, want het was nog geen vertrektijd. Zelfs het vertreksein was nog niet aan gegaan.

Ik zou bijna gaan denken dat deze wel heel erg strikte conductrice mij gewoon niet mee wilde nemen. Of ze heeft een erg dwangmatige persoonlijkheid waarbij ze de regels zó strikt opneemt dat er geen ruimte meer voor de relatie (lees: de reiziger) is. Maar dan moet je geen dienstverlenend beroep kiezen.

Ook de beide mannen bij de deur verbaasden zich over deze conductrice. “Wat een bitch!” zei één van de beide heren. De ander vulde aan: “en dan ook nog twee minuten wachten. Beneden peil! Ik zou een klacht indienen als ik u was!”

Een kwartier later ging er weer een trein. Dat is het voordeel van de spoorwegen in Nederland.
Advertenties

Volle trein

Zaterdag fietste ik van Roermond naar Düsseldorf. Voor de terugweg vigeleerde ik op de trein. Maar ik kwam er niet in...

Ik had al een treinkaartje voor mezelf en voor de fiets gekocht. Treinkaartjes binnen het Ruhrgebied hebben maar een beperkte geldigheid (afhankelijk van de afstand één, twee of vier uur).

De eerste trein zat te vol. Ik besloot de volgende trein af te wachten. Met een uurdienst moet je dan best een tijdje wachten. Dat ben ik in Delft (zes treinen per uur) niet gewend.

Toen kwam de volgende trein. Die zat nóg voller. Bij binnenkomst had de trein tien minuten vertraging, bij vertrek twintig minuten.

Een mevrouw had een wandelwagen met inhoud (een peuter) bij zich. Uiteindelijk lukte het haar om de wandelwagen naar binnen te persen. Maar zij stond nog buiten. Opeens gingen de deuren dicht en waren moeder en kind van elkaar gescheiden.

Moeder rende naar de deur waar de conducteur stond. Ze wist zich naar binnen te wringen. Toen vertrok de trein. Ik vermoed dat de moeder op het volgende station meteen weer is uitgestapt om bij haar kind te komen. Binnendoor lopen was totaal onmogelijk.

Ik besloot om een andere route te nemen. Daar kwam ik ook niet ver mee. Want in Krefeld (overstapstation) bleek dat de volgende trein niet reed vanwege ‘beperkingen in de materieelinzet’. Reizigers werd geadviseerd om de bus te nemen. Maar de fiets mocht weer niet mee in de bus.

Met drie uur vertraging ben ik uiteindelijk toch weer in Nederland gekomen. Mijn treinkaartje was allang niet meer geldig. Maar de conducteur kwam ook niet controleren, want ook voor hem was er geen doorkomen aan.

Het was geen doordeweekse spits, dit gebeurde op zaterdag. De treindienst in Duitsland is dan ongeveer gehalveerd (op sommige lijnen rijdt maar één keer in de twee uur een trein). Het bord in Duisburg maakte melding van vertragingen tot 90 minuten. Er wordt veel gemopperd op NS, maar ze doen het aanzienlijk beter...

Zonsopkomst

Vanmorgen moest ik weer vroeg uit de veren. Met de trein van half zeven uit Delft.

Vandaag kwam de zon op ter hoogte van Harmelen. Die plaats roept bij mij nog altijd associaties op met de grootste treinramp uit de NS-geschiedenis.

Maar de plaats waar het ongeluk gebeurde (de sporen vanuit Breukelen en Utrecht kwamen hier bij elkaar) is inmiddels vervangen door een fly-over.

Railcatering

De Regiorunners (oudere dubbeldekkers) van NS waren gebouwd op het vervoer van karretjes voor de railcatering. Een zinloze investering, want na enkele jaren werd die railcatering afgeschaft.

Om toch weer in een andere gedaante terug te keren.

Volgens een website heeft de railcateraar één van de meest troosteloze banen die er te bedenken valt. Knap van hen dat ik dan toch alleen maar vrolijke entertainende railcateraars tegen kom.

Ze lopen met zware bepakking (een rugtas gevuld met heet water), twee kolommen met bekers, en een buiktas vol met lekkernijen door het gangpad van de trein.

“Goedenavond, beste reizigers, waarmee kan ik u verblijden, koffie, thee, snoep en soep of zelfs een oplader voor uw mobiele telefoon!”

Reiziger: “Ik lust wel een bakkie koffie.”

Cateraar: “Sorry meneer, bakkies heb ik niet bij me, maar is een kopje ook goed? ja, ik los alles voor u op, zelfs koffie!” 

Hoekse Lijn

Rotterdammers wijzen graag naar de talrijke vertragingen op de Noord-Zuidlijn, maar inmiddels mag het lokale vervoerbedrijf RET ook wel een keer door het stof gaan.

Het betreft de ombouw van de Hoekse Lijn van spoorlijn tot bovengrondse metro. Op 31 maart 2017 reed de laatste trein en begin september 2017 zou de eerste metro gaan rijden.

In juni werd bekend dat september te optimistisch was en dat het aan het eind van het jaar zou worden. Daarna durfde de RET zich niet meer aan een termijn te verbinden, maar uiteindelijk werd het september 2018.

In augustus werd bekend gemaakt dat de metro ‘hoogstwaarschijnlijk’ dit jaar niet meer zou gaan rijden. Ga er maar gerust vanuit dat hij echt dit jaar niet meer gaat rijden.

(foto: station Maassluis West)

Daar waar Amsterdam een heel nieuw traject grotendeels onder de stad door moest boren betreft het traject van de Hoekse Lijn een tracé waar al rails op lagen. Wel moest de infrastructuur vervangen worden. Ongetwijfeld een ingewikkelde klus, maar veel minder ingewikkeld dan de Noordzuidlijn in Amsterdam.

Op de Hoekse Lijn waren er o.a. problemen met de bruggen (deels te herleiden tot gevoelige software), met een vuilnisauto die meteen maar een stukje bekabeling mee nam en nu met de nieuwe beveiligingssoftware.

Een apart dossier betreft de verlenging van de metrolijn naar het strand van Hoek van Holland. Aan die vertraging kan de RET niet veel doen: er waren enkele organisaties en personen in Hoek van Holland die tot aan de Hoge Raad hebben geprocedeerd tegen de aanleg van dit stukje tracé. De Raad van State heeft hen in het ongelijk gesteld. Pas nu kan de verdere aanbesteding beginnen.

Op de tweede foto het nieuwe station Steendijkspolder in Maassluis West met daar achter de Abel Tasmantoren met 21 woonlagen.

Meer trein dan fiets

In juli reisde ik meer met de trein en zat ik minder dan gebruikelijk op de fiets. Een voordeel van de trein is (meestal) de airco.

In juli maakte ik 4262 treinkilometers. Daar zaten een aantal lange ritten bij, zoals drie maal retour Enschede en twee maal retour Leeuwarden. Dat was alvast goed voor de helft van die afstand.

De afgelegde afstand op de fiets slechts 510 kilometer. Dat is weinig voor in de zomer. Maar ik heb me ook een beetje gedeisd gehouden.

Eigenlijk vond ik het prima fietsweer. Maar lang doorfietsen als het boven de 30 graden is, schijnt niet zo gezond te zijn voor een 65-plusser…