Reis met hindernissen

Vorige week nam ik om 18.09 nam ik de Sprinter naar station Rotterdam Centraal. Daar zal -  zo meldt de reisplanner mij - de Intercity naar Leeuwarden op mij staan te wachten. Het uiteindelijke reisdoel is Harlingen.

Perronduidelijkheid

Langs het perron staat een Koploper met open deuren en met de bestemming Leeuwarden. Maar op de borden op het perron staat Niet Instappen. Wie heeft er gelijk: de trein of het perron?

Opeens hoor ik een omroepbericht dat er vanwege een stroomstoring te Zwolle geen treinverkeer mogelijk is naar Zwolle en omstreken. Hoe lang die stremming zal duren is niet bekend.

Ik vraag aan de plaatselijke conducteur die zich op het perron staat te verpozen of hij iets meer weet. Maar zijn naam is Haas, hij weet helemaal niks. Maar hoe zit het dan met het niet mogen instappen? Ook hier weet hij niets van.

Ik zie dat de achterste twee treindelen zijn afgekoppeld. Maar daar zitten al wel mensen in. Ik besluit echter om me te vervoegen bij de voorste twee treinstellen. Als er iets gaat rijden, zullen dat de voorste twee treinstellen zijn.

Drie minuten later klinkt de sluitfluit. Stipt op tijd vertrekt de trein met de aanduiding Niet Instappen in de goede richting. Waarschijnlijk zitten er ook nog mensen in de afgekoppelde treinstellen. Die komen niet veel verder.

Onderweg naar Utrecht

Onderweg naar Utrecht Centraal vraag ik me af hoe ik de barrière van station Zwolle zou kunnen nemen. Er zijn niet veel alternatieven. Al het treinverkeer naar het Noorden gaat via Zwolle. Als het treinverkeer daar niet op gang komt is er misschien ondertussen busvervoer geregeld. Maar ik ben dan wel te laat voor de laatste overstap met de Arrivatrein naar Harlingen.

Ik wil de conducteur om opheldering vragen, maar hij laat zich niet zien. Ook na de tussenstop in Gouda verschijnt er geen conducteur. Wel volgt een omroepbericht dat de trein waarschijnlijk niet verder zal rijden dan Amersfoort. Daar vandaan is het nog een heel eind lopen naar Zwolle.

Overwegingen op Utrecht Centraal

Het heeft geen zin om me in een fuik te laten rijden met duizenden gestrande passagiers. Dus ik stap in Utrecht uit. De digitale aanwijsborden zijn onduidelijk. De Sprinter naar Zwolle zou wél rijden, de Intercity niet. Maar hoe zou een Sprinter wel in Zwolle aan kunnen komen en een sneltrein niet? Het alternatief is dat ik naar Alkmaar trein en daar de Q liner over de Afsluitdijk neem. Maar helaas: de trein naar Alkmaar heeft ‘vanwege diverse oorzaken’ 25 minuten vertraging. Dan haal ik daar de bus weer niet.

Het alternatief is de trein naar Hoorn. Dan moet ik eerst naar Amsterdam Centraal. Maar de eerste trein is de vertraagde trein naar Alkmaar. Ik bedenk een nieuw omweg. Met de Sprinter naar Hilversum en daar overstappen op de sneltrein naar Amsterdam Centraal en dan op de trein naar Hoorn. Het zijn twee krappe overstappen, maar in theorie kan het.

Via Hilversum naar Hoorn

De conducteur laat zich niet zien in de Sprinter naar Hilversum. Ik haal keurig de Intercity naar Amsterdam Centraal. De conducteur is weer niet te vinden, dus ik moet het zelf uitzoeken. Ik haal ook precies de trein naar Hoorn. Een conducteur opzoeken heeft nu geen zin meer: er rest me maar één route: door Noord-Holland. De conducteur laat zich overigens opnieuw niet zien. Vanmorgen waren er stakingsacties, die worden kennelijk op dit tijdstip nog steeds voortgezet. Een vorm van passief verzet.

Met de bus

In Hoorn haal ik precies de bus naar Den Helder. Ik wil in Middenmeer overstappen op de luxe Q-liner, maar de reisplanner zegt dat dat niet kan omdat die bus 20 minuten te vroeg is (!). Dat lijkt me stug. Maar ik neem het zekere voor het onzekere en blijf zitten in deze bus tot Den Oever.

Daar is helemaal geen Q-liner, hij is zelfs een paar minuten te laat. De reisplanner geeft digitaal onjuiste informatie. In een half uur ben ik over de dijk bij Kop Afsluitdijk. Daar staat de bus naar Harlingen klaar.

Zelf het wiel uitvinden…

Soms moet je bij het OV zelf het wiel uitvinden. Het personeel en de reisplanner doen dat soms niet. Gelukkig heb ik bij stremmingen allerlei alternatieven in mijn hoofd. Na 4½ uur treinen en bussen en na zeven keer overstappen heb ik toch nog mijn bestemming bereikt.

Op het late Journaal wordt gemeld dat de stremming in Zwolle aan het eind van de avond was opgelost. Dan had ik de laatste overstap op de Arrivatrein naar Harlingen niet gehaald.

Spitsvervoer

Nog even een foto van de werkweek.

NS zet maximaal lange treinen in op mijn woon-werktraject. Ieder kwartier rijdt er een Regiorunner (dubbeldekker) van 312 meter lengte met zitplaatsen voor 1048 reizigers.

Toch staan er regelmatig mensen. Voor een deel is dat omdat reizigers kuddedieren zijn. Ze stappen bij voorkeur in in de buurt van de trappen. Loop je naar de uiteinden van de trein, dan vind je daar meestal wel een zitplaats. Behalve bij een kopstation als Den Haag Centraal, want daar is de ingang aan de achterkant van de trein. Achterin staan de reizigers vaak en voorin is voldoende plek. Je moet dus even weten hoe het bij ‘voorgaande’ stations zit.

Op mijn station stappen dagelijks 32.000 reizigers in/uit de trein.

Vorige week was de trein gehalveerd. Daardoor ontstonden ‘Japanse toestanden’. Omdat ik logistiek handig was ingestapt kon ik toch nog zitten. Bejaarden en gehandicapten reizen weinig in de spits, dus ik hoefde ook niet perse voor iemand op te staan. Vanaf mijn zitplaats maakte ik een fotootje. Toch wel sfeervol, zo’n volle trein…

IJsselbrug Zwolle

Nee, ik heb nog geen vakantie. Dit is een zeer pittige week boordevol afspraken, in Friesland, Amsterdam, Den Helder en Noord-Brabant. En volgende week wil de kaakchirurg mij nog een keer aan de tand voelen. Pas als zij groen licht geeft stappen we op de fiets...

Gisteren moest ik een treinreis naar het hoge Noorden maken. En weer terug. Acht uur in de trein.

Op de terugweg passeerde ik Zwolle. Op de heenweg vermoedelijk ook, maar toen was het me niet echt opgevallen. Ik zat verdiept in een studieboek ter voorbereiding op een cursus die ik moet geven.

Op de terugweg na Zwolle zag ik de zon bijna in de IJssel zakken. Dat blijft altijd een mooi gezicht. Vanuit de stedelijke omgeving van de hoofdstad van Overijssel trein je opeens de ruimte van de uiterwaarden van de IJssel binnen.

De rivier is hier de afgelopen jaren aanmerkelijk verbreed om ruimte voor het water te krijgen en het risico op overstromingen te verkleinen.

Daarna viel ik in slaap. De Veluwe heb ik gemist…

Henk Motormuis

De mensen vragen mij wel eens: “Henk, ben jij wel eens gemotoriseerd geweest?” 

Dat zal ik jullie zeggen. Ik beweeg me liever zelf voort, dan dat ik me door een machine voort laat duwen. Maar dat antwoord is natuurlijk niet juist. Bijna dagelijks laat ik me door de Nederlandse Spoorwegen voortbewegen. Gemiddeld zelfs ruim 30.000 km. per jaar. Daar tekent het aantal jaarlijkse fietskilometers schraal tegenaf (zo’n 7000 á 8000 km.).

Toen ik 17 jaar was heb ik af en toe een Kapteijn Mobilette bereden. Dat was een brommer die bij hoge snelheden zo trilde dat je steeds het gevoel kreeg dat je moest plassen. Ik althans, ik weet niet hoe dat bij andere berijders was.

Daarna heb ik nog één maal mezelf eigenhandig gemotoriseerd laten voortbewegen. Op Curacao (waar ik een week cursus moest geven) kon ik namelijk geen fiets huren. Toen heb ik een brommer gehuurd. Die bleek aanzienlijke snelheden te kunnen halen. De teller stond (bij een afdaling) tegen de 100 km. per uur aan.

Daarna was het wel weer genoeg geweest. Ik fiets en ik trein, dat is gezond en fijn.

Trein rijdt niet/wel

Sommige berichten op de CTA (Centraal bediende Trein Aanwijzers) zijn redelijk onnavolgbaar. Zoals deze op het station van Haarlem.

Ik wilde de sneltrein naar Den Haag van 12.53 nemen, maar hij zou niet rijden. Maar de volgende trein naar Den Haag zou wél de sneltrein naar Den Haag van 12.53 zijn.

Op een ander station deed zich een vergelijkbaar probleem voor. De sneltrein naar Haarlem van 12.45 zou niet rijden. Maar de volgende trein zou wél de sneltrein naar Haarlem zijn. Om vervolgens ook nog eens te ontdekken dat de sneltrein naar Haarlem tegelijk vanaf hetzelfde spoor vertrekt als de Intercity naar Amsterdam CS. Als dát maar goed komt…

Salland-Twenthetunnel

Er zijn van die plaatsen waarbij je je afvraagt: hoe kan dát nu? Hoe betaalt een gemeente zo’n peperdure infrastructurele maatregel?

Als het bijvoorbeeld om spoortunnels gaat: hoe kon de gemeente Best een spoortunnel door het dorp (mede) financieren.

Gisteren kwam ik met de trein door Nijverdal. Het spoor gaat hier 500 meter ondergronds en er is een nieuw station gebouwd. Let wel: het gaat om een grotendeels enkelsporig traject dat gereden wordt door dieseltreinen.

De gemeente Delft zit nog steeds op de financiële blaren van de spoortunnel, hoe doet zo’n dorp in Overijssel dat dan?

De Salland-Twenthetunnel maakt onderdeel uit van een grote infrastructurele ‘reorganisatie’ in en rond het dorp Nijverdal. Daarbij ging het niet alleen om het spoor, maar ook om de drukke provinciale weg die het dorp dwars door midden sneed. Dus er waren veel meer problemen qua infrastructuur. Aan tunnels, viaducten en de rest van de ‘werken’ is meer dan vijf jaar gebouwd.

In de spoortunnel is bovenleiding aangebracht (althans, zo ziet het er uit, tweede foto), maar bij de rest van het traject Zwolle-Wierden heb ik geen bovenleiding gezien. Het dieselt hier nog vrolijk verder. En hoewel deze ‘DM 90’ treinen gerenoveerd zijn stinken ze nog aanzienlijk.

Vanaf december gaat Syntus met nieuwe Flirt-treinen op dit traject rijden. Dat is een uurtje mooi landschap kijken van achter het raam van de trein.

Treinreis voor ouderen

Gisteren was ik op bezoek bij familie in een verpleeghuis.

Het was een gesloten afdeling. En als je eenmaal binnen was kon je de deur naar buiten niet meer vinden. Die was gecamoufleerd door een boekenkast.

Ik ken verpleeghuizen met nagebootste bushaltes. Daar kun je eindeloos wachten, want de bus komt niet.

In dit verpleeghuis was een treincoupé nagebootst. Al zittend op de rode banken (eerste klasse) zag je het Twentse landschap aan jou voorbij trekken. Je hoefde niet in te checken, want de meeste oudere bewoners hadden niet de OV-chipkaart (bewust) meegemaakt.

Mocht ik ooit vanwege verregaande ‘teloorgang’ (zoals het wel eens wordt genoemd) op een gesloten afdeling terecht komen, dan zou dit mogelijk nog een afleiding voor mij kunnen zijn. Of anders beelden, gemaakt door een fietscamera, van Den Helder, Alkmaar of misschien ook nog van Delft. 

Woon ik op de begane grond, dan loopt de begeleiding de kans dat ik weer een honderdjarige ben die uit het raam klimt en verdwijnt…