Kookpoes

Gisteren is mijn eten aangebrand. Maar het is beter dat mijn eten is aangebrand dan dat ik zelf ben aangebrand.

Het zat zo. Ik had het eten opgezet. Dieren worden opgezet, benen kunnen opzetten, maar het eten kan ook worden opgezet.

De inductiekookplaat had ik  op stand vier gezet. Daarna ging ik even naar de kamer om een digitale afspraak te regelen.

Ondertussen hoorde ik in de keuken een piepje. Daar besteedde ik verder weinig aandacht aan. Maar toen ik een paar minuten later bij de kookplaat was bleek dat de inhoud van de pan ontzettend aan het sissen was. Het leek Pernis wel.

Ringo zat er bij te kijken. Zijn naam was Haas. Maar ik zag dat de inductieplaat op negen stond. Kennelijk was Ringo met zijn poten over de tiptoets van de inductiekookplaat gelopen…

Advertenties

Down syndroom

Af en toe duiken er berichten op dat als je mensen met Downsyndroom maar 'zo normaal mogelijk' opvoedt, dat ze dan uiteindelijk dezelfde ontwikkeling mee kunnen maken als alle andere kinderen.

Een halve eeuw geleden was er de Doman Delacato therapie, een zeer intensieve behandeling, o.a. op sensomotorisch gebied (samenwerking zintuigen en beweging). Men dacht dat met behulp van deze therapie mensen met Down-syndroom hun achterstand in konden halen.

Toen die therapie niet aan de verwachtingen voldeed bedacht een onderzoeker dat dat kwam door de reacties van de omgeving op kinderen met down-syndroom. Omdat ze er afwijkend uitzagen, werden er minder eisen gesteld. Deze meneer bedacht vervolgens dat je mensen met downsyndroom zou kunnen opereren (stand van de ogen, tong inkorten). Hoe normaler het uiterlijk, hoe normaler ze bejegend zouden worden. Helaas ben ik de naam van deze onderzoeker vergeten.

Zo’n 20 jaar geleden was er een documentaire op TV met een jongeman met Downsyndroom die een VWO-opleiding had afgemaakt. De commentaarstem gaf als tekst: “Dennis had tenminste ouders die hem niet naar een instelling brachten.” (de naam Dennis bedenk ik, ik weet niet meer hoe die man werkelijk heette).

Moet je eens nagaan wat zo'n commentaar betekent voor ouders met een ernstig verstandelijk gehandicapt kind met Downsyndroom...

Bij de mensen met Downsyndroom is sprake van een aanzienlijke variatie aan intelligentie. Er wordt wel gesproken over een IQ dat zich beweegt tussen de 20 en de 85. Daar komt bij dat de meeste mensen met Down-syndroom goed zijn in het imiteren van anderen. Daardoor pakken ze een aantal vaardigheden soms verrassend goed op.

Maar ik heb ook gezien hoe mensen met Downsyndroom door de eisen die er aan hen gesteld werden chronisch overvraagd werden en uiteindelijk een zware crisis meemaakten waar ze nooit meer helemaal van herstelden. Deze constatering moet je niet zien als ‘schuldvraag’. Maar achteraf gezien denk ik wel eens dat er ook wel eens teveel vanuit werd gegaan dat mensen met Downsyndroom maakbaar waren.

Er is ook nog een andere kanttekening. Er bestaan (voorzover we nu weten) drie vormen van Downsyndroom. Het uiterlijk van deze mensen met Downsyndroom vertoont veel dezelfde kenmerken. Daardoor worden ze gemakkelijk over één kam geschoren. Maar bij één van die variant, de  zeldzame mozaïekvorm, is er sprake van beperkte genetische schade. Dat die kinderen dan verder komen in de ontwikkeling is niet het gevolg van maximale stimulering, maar van een aangeboren betere intelligentie.

Dat maakt opnieuw dat we niet moeten denken: áls we maar genoeg trainen, komt ieder kind met downsyndroom maximaal ver in zijn ontwikkeling. Daarvoor is de genetische schade te groot.

Bijna alle mensen met Downsyndroom zijn blijvend verstandelijk beperkt, er zijn enkele uitzonderingen.

 

Gevangen in een relatie

Tijdens een lange treinreis kan het zomaar gebeuren die je uitgebreid met iemand in gesprek raakt. En dat deze keer nog wel in de Stiltecoupé... Maar daar zat verder niemand...

Mijn medereizig(st)er was een mevrouw van rond de zestig. Ze vertelde dat haar man twee jaar geleden met pensioen was gegaan. En sinds die tijd liep het in huis helemaal vast. Hij wilde niet met pensioen, maar zijn baas wilde zijn contract niet verlengen. Dus ‘kwam hij thuis te zitten’.

“Zijn werk was zijn project” zei mevrouw. “Hij wist alles. En hij zorgde ook dat hij alles wist. Hij is ontzettend intelligent. Daarmee is hij iedereen te slim af. Hij is dus ook geen tegenspraak gewend.”

Ik vroeg of haar man er niet over had gedacht om na zijn pensioen andere dingen te gaan doen. Volgens haar had hij zich veertig jaar lang zó gefocust op zijn werk, dat hij eigenlijk geen idee had wat er verder nog in de wereld te koop was. Hij had ook helemaal geen hobby. Alleen reizen vond hij nog wel aardig, “als hij maar kon bepalen waar we heen gingen. Maar dat kwam er op neer dat we meestal op een station zaten, want hij is gek op treinen. Dat heb ik al die tijd allemaal best gevonden. Ik verwijt hem dus niks. Ik heb me aangepast en ik heb hem ook geen tegengas gegeven.”

“Hij heeft geprobeerd om na die tijd de politiek in te gaan. Maar dat was geen succes” zei mevrouw. Hij is zó gewend om te bepalen wat iedereen moet doen dat hij binnen de kortste keren ruzie had. Daar begreep hij niks van. Hij had alles goed voorbereid, daar had hij ook alle tijd voor. Sommige anderen hadden nauwelijks iets voorbereid. En toch accepteerden ze zijn gezag niet. Dat was voor hem onbegrijpelijk. Er is nog aangeboden om te bemiddelen tussen de kemphanen, maar dat wilde mijn man niet. Hij had gewoon gelijk, dus wat viel er dan nog te bemiddelen?” 

Mijn medereiziger benadrukte nog een paar keer dat ze haar man niet ‘de schuld’ wilde geven. En ook dat ze hem niet kwijt wilde. “Maar ik had gedacht dat als de druk van het werk eraf was, dat het thuis dan heel ontspannen zou zijn. Maar zoals het nu gaat zitten we elkaar in de weg. Je kunt bijna niet met elkaar hele dagen onder één dak wonen. We zijn elkaars gevangene geworden…”

Eenzame boom

In het bos zie je de bomen bijna niet meer. Nee, dan zo'n eenzame boom! Die zie je tenminste staan! Zoals de boom op de foto, midden in een bijna boomloze omgeving.

Volgens een aantal psychologen zegt een boomtekening veel over hoe mensen in het leven staan.  Tekent het kind bijvoorbeeld een boom direct naast het huis, dan zou dat iets zeggen over de verbinding tussen het kind en zijn moeder.

Ooit heb ik bij een psychologische test een boom moeten tekenen. Daarnaast moest ik het levensverhaal van die boom beschrijven. Binnen een half uur had ik vier bladzijden vol geschreven. Je maakt nogal wat mee als boom. Of als mens, zoals deze psychologen beweren.

Later leerde ik de boomtekening een beetje te duiden. Dat kwam door de colleges psychologie. Menstekeningen en boomtekeningen hebben een betekenis. Maar dat ik een lange dunne boom tekende kon nét zozeer te maken hebben met de populieren die vroeger achter in onze tuin stonden. Het kan dus ook een jeugdervaring zijn geweest. Dan zou ik de bladeren (volgens de theorie) wat meer links aan de stam hebben moeten tekenen.

De dode tak die ik toen in de boom tekende zou wijzen op een fiks jeugdtrauma. Ik zou alleen niet weten wélk trauma. Dat is natuurlijk op zich best traumatisch dat ik niet weet welk trauma voor mij traumatisch moet zijn geweest…

In ieder geval vind ik dit type eenzame bomen in het weidse land altijd erg mooi. Ze ontroeren me soms zelfs. Het zou  wel iets over mijzelf kunnen zeggen.

Dat deze boom mij intrigeerde blijkt wel uit het feit dat ik achteraf zag dat ik precies diezelfde boom een paar jaar eerder ook op de foto had gezet. Hij staat midden in het open land ten noorden van Moers (oftewel ten noordwesten van Duisburg).

Mannenhuishouding

Sinds bijna twee weken is het hier een mannenhuishouden voor een 11-jarige kater en zijn 67-jarige Baas. Het Vrouwtje is op bezoek bij haar zus in Californië. Ze beklimt bergen en zwemt in de Stille Oceaan. Ze zucht er onder een hitte van 22 graden. Hier brandt de kachel.

Nee, ik vereenzaam niet. Onze kinderen wonen op loopafstand en ze houden hun oude vader met raad en daad nauwlettend in de gaten. Ze droegen via de familie-app ook praktische oplossingen aan.

Zo maakte ik melding van een voortdurende piep in huis. Mijn gehoor piept ook dag en nacht, maar dat was het niet. Daar kwam als reactie op: “Ik zou de magnetron maar eens uitzetten.” Of: “Kijk eens bij de voordeur, er staat iemand al de hele dag aan te bellen.”

Na een fikse dip ik de afgelopen maanden – waarbij ik niet in staat was tot veel werkzaamheden – zijn de dagen nu weer  behoorlijk volgepland. Vijf dagen in de afgelopen week was ik als ZZP’er klusmatig onder de pannen. Dus dat het stil was in huis, dat merkte vooral kater Ringo. 

Daarnaast zijn er sociale contacten. Iedere dag is er bezoek of ga ik ergens op bezoek. Zelfs bij het zaterdagse ontbijt waren er gasten.

En de mensen uit de kerk hebben altijd wel een plek voor een gast aan tafel over. Van vegan tot en met biefstuk, lekkerbekjes en zuurkool met worst. Smaken en eetgewoonten verschillen nu eenmaal.

Omdat mijn wettige huisgenote overal oplossingen voor verzint en van alle technische markten thuis is liet ik de technische mankementen in huis aan haar over. Deze keer bezweek echter tijdens haar afwezigheid de CV en was het toch nogal koud zonder verwarming. Dus moest ik me alsnog in de CV-techniek bekwamen. Ik weet nu alle codes zo’n beetje uit mijn hoofd en de storingen E 2, E3 en E 5 heb ik eigenhandig kunnen verhelpen.

Daarnaast was er de was. De vorige keer maakte ik melding van een bijzondere oplossing: de was in de vaatwasmachine.

Inmiddels heb ik ontdekt dat er hier in huis ook een wasmachine staat. Ik had alleen geen idee waar het waspoeder in moest. Het bleek de wasdroger te zijn. Er bleek echter ook een wasmachine in huis te zijn.

Ik vroeg aan de kinderen hoeveel water ik in die wasmachine moest gieten en van welke temperatuur. Maar het bleek dat het water er vanzelf in kan stromen. Een man is nooit te oud om te leren. De schone was hangt inmiddels te drogen in de studeerkamer.