Krakkemikkige uitgeverij

Boeken bestel ik bijna altijd gewoon bij de boekhandel. Ik moet een boek zien en eigenhandig voelen. Bovendien: als iedereen via internet bestelt is er straks bijna geen boekhandel meer over in Nederland.

Deze keer bestelde ik toch maar drie producten via internet bij een uitgeverij. Het was een wat bijzondere uitgeverij die niet altijd aan de boekhandel schijnt te leveren. Dus ik koos een keer voor een digitale bestelling. Ik moest ook meteen digitaal betalen.

De website bleek nogal krakkemikkig, enkele publicaties waar ik mijn oog op liet vallen bleek ik niet als bestelling op te kunnen geven. Een groot deel van de publicaties was trouwens uitverkocht, al stonden ze nog wel op de site. Zo krijg ik mijn winkel ook wel vol.

Aangezien ik twee producten aan een jarige wilde geven meende ik met een week vooruit bestellen wel op tijd te zijn. Maar na een week waren er nog geen producten binnen.

Na die week maar eens een mailtje gestuurd naar de administratie van de uitgeverij. Ook na vijf dagen geen antwoord.

Tineke ging maar eens bellen. Of we geen account aan hadden gemaakt. Nee, dat hadden we niet, maar dat hoefde ook niet. De mevrouw zou het nakijken en terugbellen.

Van dat terugbellen kwam niets. Een paar dagen later zelf maar weer gebeld. Opnieuw volgde een zoektocht. Toen werden we wel teruggebeld.

Ondertussen ontdekte Tineke dat de rekening die ik had betaald 10 euro te hoog was uitgevallen. Hoe of dat zat? De prijs in de bestellijst van één boek was namelijk 10 euro hoger dan in de belendende catalogus. Volgens de mevrouw was de verkoopprijs verlaagd. Maar ja, dan moet je dat bedrag ook bij de administratieve verwerking regelen.

Of de mevrouw daar even een aantekening van wilde maken en die via de mail aan ons door wilde sturen. Dat wilde ze wel. Een week later nog niets ontvangen.

De boeken zouden donderdag met de post mee gaan. Of dat niet eerder kon vanwege de verjaardagen. Nee, dan kon niet eerder, ook niet vanwege verjaardagen. En als het nu eens al drie weken heeft geduurd, maakt u dan een uitzondering? Nee, dan wordt er geen uitzondering gemaakt.

Het is weer een aantal dagen later. De boeken zijn nóg niet geleverd. Straks maar eens ter plekke gaan kijken. Misschien is het geen uitgeverij maar een uitdragerij. Of moet ik deze uitgever met naam en toenaam nog een (on) eervolle vermelding geven…

Advertenties

Stappen in de betekenisverlening

Ooit heb ik een onderzoek mogen doen naar communicatie. Dat was erg leerzaam. Vooral ook vanwege de samenwerking met orthopedagoog dr. F.J.M. Velthausz, voor vrienden Frank.

Waarom is kennis van de stappen in communicatie zo belangrijk? Omdat wij vaak veel te snel gaan. Dat geldt vooral voor mensen met een ernstige verstandelijke beperking, voor mensen met autisme en voor ouderen. Volgens mij is de belangrijkste reden voor verzet: ons te hoge tempo.

Als we ons tempo vertragen, meer autismevriendelijk worden, verdwijnt een aantal van de scherpe kantjes. Dan blijken mensen met autisme beter contact te kunnen maken, mensen die als ernstig dement worden gezien blijken soms veel meer waar te nemen dan wij denken.

Volgens Frank zijn er de volgende stappen te onderscheiden:

1). diffuus waarnemen: je neemt waar, maar je concentreert je er niet op

2). feitelijk waarnemen: de aandacht wordt gericht op de omgeving, je probeert te achterhalen wat er gebeurt

3).  gewaarworden: je verbindt een betekenis aan datgene wat je waarneemt.

4).  het handelen: met de informatie die je binnen hebt gekregen ga je iets doen.

Scheveningen

In de middag klaarde het op. Tijd om even een rondje door de omgeving te fietsen. Via Nootdorp, Voorburg en Mariahoeve belandde ik in het voormalige vissersdorp Scheveningen.

Van het oorspronkelijke Scheveningen is niet zoveel meer over. De kaalslag door de Duitsers (de Atlantik Wall) en latere projectontwikkelaars heeft veel geschiedenis verwoest. Daarbij durf ik de stelling ook nog wel aan dat de projectontwikkelaars uit de jaren ’60 meer verwoest hebben in Nederland dan de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. Wil je nu nog iets van het vroegere Scheveningen zien, bezoek dan Panorama Mesdag.

Scheveningen is een wijk van Den Haag met tegen de 60.000 inwoners. Maar de oorspronkelijke bevolking voelt zich geen Hagenees, ze voelen zich Scheveninger. Met de weerbarstige karakter-eigenschappen die we ook in andere vissersdorpen zien, zoals Katwijk, IJmuiden, de Pilo in Den Helder en op Urk. De PVV kreeg in Scheveningen bij de onlangs gehouden verkiezingen de meeste stemmen.

Wil je mooi Scheveningen zien, fiets dan niet naar de Boulevard bij het Kurhaus. Daar zie je welke stedenbouwkundige ramp projectontwikkelaars over ons hebben uitgestort.

Buig iets eerder van de fietsroute af en je waant je in een stranddorp langs de kust van de Oostzee, of ook wel in een 19e eeuwse wijk aan de oostkust van de Verenigde Staten. Je kijkt je ogen uit vanwege de historische villa’s die hier staan. Met zulke brede trappen dat het paard waarschijnlijk op de overloop gestald kon worden.

En als je dan bij het Kurhaus aan bent gekomen, neem het nieuwe fietspad langs de kust in de richting van de havenmond. Voor een groot deel wordt het strand in de zomer aan je oog onttrokken door de vele strandtenten. Maar je hoort en ruikt wel de zee. En af en toe zie je ook de zee voortklotsen in eindeloze deining (zoals Jacques Perk destijds al constateerde).

Hoog boven het fietspad zie je af en toe nog resterende monumenten: een paar oude villa’s, de Oude Kerk, de gedenknaald vanwege het gedwongen vertrek van stadhouder Willem V in 1795, de massieve gietijzeren vuurtoren van dezelfde maker als de toren van Huisduinen.

Op de onderste foto zie je de Pier die inmiddels weer deels gerestaureerd is, met wat verderop de kust bij Katwijk en weer verderop (de hoge bebouwing) de kust bij Noordwijk.

Van een stukje van dit fietspad maakte ik ter plekke nog een fietsfilmpje. Voor wie even uit wil waaien zonder moe te worden:

Narcisme

Alleen al binnen het Nederlandse taalgebied zijn inmiddels tientallen boeken over narcisme verschenen. Zoals van Martin Appelo: Een spiegel voor narcisten (2013). En: Wij-zij: gaat de wereld aan narcisme ten onder? (2017).

“Hij had altijd gelijk, maar hij had niemand om het mee te delen.” Een stukje uit een lezing van Martin Appelo vind je hier:

Martin noemt veelvuldig verhuizen een kenmerk van narcisten. Volgens de psychiater met wie ik destijds veel samenwerkte was dat juist een kenmerk van psychopaten: als het niet meer spannend genoeg was moesten ze weg.

Over dat verhuizen van narcisten: ze hoeven natuurlijk niet zo vaak te verhuizen. Als ze een partner hebben die hen blijft bewonderen kan de relatie lang standhouden. Het gaat mis als de partner kritiek gaat geven. Daar kan een narcist niet tegen.

Kleuter

Martin noemt zichzelf een narcist en dat houdt voor hem in dat hij zichzelf in sociaal-emotioneel opzicht als een kleuter ziet.

Die uitspraak betekent dat hij al heel wat over zichzelf geleerd heeft. Want de gemiddelde narcist ziet zichzelf als groot en volwassen. De enige volwassene in een hele wereld vol kleuters. Ze kunnen nog heel wat van hem leren…

Gezien worden

Prof. Willem van der Does schrijft in zijn boek “Zo ben ik nu eenmaal” (Scriptum, 2016) : “Narcisten zijn vooral met zichzelf bezig. De wereld draait uitsluitend om hen. Gezien en bewonderd worden is hun streven en hun fantasie.” 

Jaloezie

Een narcist kan er slecht tegen als een ander gewaardeerd wordt en succes heeft. Is er sprake van een succesvol product, dan zal de narcist proberen zijn naam er aan te verbinden. Dat komt in de wetenschappelijke wereld nogal eens voor. Iemand heeft onderzoek gedaan en een artikel geschreven en op het laatste moment wordt die persoon gedegradeerd tot co-auteur: eerst moet de naam van bijvoorbeeld het hoofd van de faculteit op het artikel prijken.

Degraderen

Heeft de narcist niet de kans om zich op zo’n manier binnen te dringen, dan gaat hij op een andere toer: hij had het al lang bedacht. Of in het diskwalificeren: de kennis van de ander stelt helemaal niets voor.

Het ligt aan de ander

Van der Does: “Narcisten zijn niet geneigd om hun eigen gedrag te zien als onderdeel van de problemen. Ze kunnen wel erkennen dat er problemen zijn, maar de oorzaak ligt bij de ander.”

Compensatie

Maar als het dan niet lukt? Niet iedere narcist heeft immers succes? Dat ligt natuurlijk niet aan hen, de anderen waren te dom om te begrijpen hoe goed hij was.

Maar vervolgens zoeken veel narcisten dan compensatie in een bezigheid die alsnog aanzien geeft. Dat kan bijvoorbeeld een actiegroep zijn, vrijwilligerswerk, de zorg. Niet zozeer uit medeleven, maar als project. Met als bedoeling dat het de kans geeft om bewonderd te worden.

En als een narcist ouder wordt?

"De wijsheid komt bij narcisten niet met de jaren. De narcistische trekken worden eerder sterker dan minder. Er komt een moment dat zelfs een narcist moet erkennen dat anderen hem toch voorbij streven. De streken die dan uitgehaald moeten worden om dit schrikbeeld te compenseren en het zelfbeeld hoog te houden worden steeds extremer." Aldus Professor Van der Does.

 

Bekende naam

De afgelopen week liep ik in het kader van werkzaamheden ter plekke een dag mee op een gesloten afdeling van een verpleeghuis. Een anekdote...

We kloppen aan bij mevrouw Baanstra. Mijn begeleidster introduceert me bij mevrouw. Ik moet twee keer mijn naam zeggen en dan lichten de ogen van mevrouw Baanstra op. “Bekende naam” zegt ze.

Vervolgens is mevrouw van alles kwijt op de tafel. Papieren worden uit een stapel getrokken en weer op een stapel gelegd. En ze vraagt hoe het spel heet dat ze altijd doet. “En Pa doet ook altijd mee. Het is niet ganzenbord, maar wel zoiets.”

Opeens begint mevrouw Baanstra weer: “Bekende naam!” Ik denk even dat ze onze schoondochter kent, zij is verpleeghuisarts (Specialist Ouderen Geneeskunde) in deze plaats. Nog een keer: “Bekende naam”. En dan weet ze het. Ze staat op uit de stoel en pakt een boek uit de kast.

Het is een boek dat mijn grootvader heeft geschreven. Ik ben naar hem genoemd. Inderdaad: precies dezelfde naam!

Mevrouw moest even schakelen, maar toen wist ze het weer…

Genderneutrale fiets

Herenfietsen zijn gevaarlijk. Aldus Veilig Verkeer Nederland (Nederlands Dagblad, 17 augustus 2017). Daar ben ik het helemaal mee eens. Sinds een aantal jaren berijd ik als heer om veiligheidsredenen wat nog steeds genoemd wordt: een damesfiets.

In Duitsland zie je veel oudere mannen op fietsen zonder stang rijden. Voor veel Nederlandse heren is dat kennelijk een stap te ver. De fiets met stang maakt deel uit van de mannelijke identiteit.

Is de herenfiets gevaarlijk? Kijk maar eens om je heen. Nog steeds zie ik mannen gevaarlijke capriolen op een fiets met stang uithalen. Mobieltje aan het oor en dan ook nog eens je been over de bagagedrager zwaaien. Of die jonge vader die helemaal was vergeten dat zijn zoontje sinds kort in een zitje achterop zat. Met een ferme zwaai zwaaide hij tevens zijn nakroost van de fiets af. En dan die oudere mannen die verwoede pogingen doen om op hun fiets te komen. Sommigen leggen hun fiets bijna horizontaal om het rijwiel daarna tussen hun benen omhoog te hijsen. En probeer maar weer eens af te stappen. Een kwestie van eerst een muurtje of een hoge stoeprand zien te vinden.

Technisch gezien is het idee van de herenfiets achterhaald, zegt de VVN. De fiets met stang was steviger. Maar er was nog een andere reden waarom de damesfiets in zwang kwam: dat waren de rokken. Probeer maar eens met een lange rok aan op een herenfiets te stappen…

Wat ik mis in deze discussie is het idee van de genderneutrale fiets. Dit is natuurlijk dé oplossing voor een groot probleem in onze samenleving! Iedereen op dezelfde fiets. Hoeven we geen ongewenst onderscheid meer te maken tussen dames- en herenrijwielen. Dat dat idee nog niet door sommige beleidsmakers is meegenomen! Een Duitse doe het zelver had daar alvast zelf iets op gevonden. Hij had zijn fiets eigenhandig genderneutraal gemaakt.

(column die ik schreef voor het Nederlands Dagblad, 20 augustus 2017)

Open Monumenten en Braat

Misschien zijn jullie het alweer bijna vergeten, maar zaterdag was het Open Monumentendag.

Vanwege enige turbulentiën in de eigen omgeving had ik me niet goed voorbereid op deze dag. Ik had geen idee welke monumenten open en dus ook tochtig waren. Pas in de loop van de middag kon ik op onderzoek uitgaan. Maar al snel geraakte ik in een boekhandel en zie er dan maar weer eens uit te komen.

Uiteindelijk belandde ik toch in een monument: een kerk waar een bruiloft aan de gang was en waar een koor erg zijn best deed om niet vals te zingen, maar dat lukte niet helemaal. Daarna speelde de organist op niet onverdienstelijke wijze zijn vingers blauw (om een liedje uit de jaren ’70 te citeren). Dat kwam goed uit, want buiten was een hoosbui aan de gang.

Aan het eind van de middag werden Tineke en ik herenigd. Tineke was voor mij zoek omdat ik mijn telefoon vergeten was. We bevonden ons toen in een monumentaal pand bij ons huis om de hoek: het voormalige hoofdkantoor van de firma Braat in ramen en kozijnen. Hier is een kunstenaarscollectief gezeteld benevens kantoren voor ZZP’ers en het altijd goed lopende café/restaurant Huszar.

Firma Braat leverde destijds alle kozijnen voor het thans werelderfgoed gebouw van Van Nelle in Rotterdam. En in dit gebouw zijn vergelijkbare kozijnen aangebracht.

Het gebouw werd in 1932 ontworpen en gebouwd, in crisistijd nog wel. Toch was er nog geld voor mooi tegelwerk benevens glas in lood dat werd ontworpen door de kunstenaar Huszar. Weet ik eindelijk waar de naam van het restaurant bij ons om de hoek vandaan komt.

En nog steeds vind ik gebouwen uit de tijd tussen 1890 en 1935 de mooiste architectuur. Dat geldt ook voor dit redelijk sobere en toch stijlvolle interieur van voorheen de firma Braat in ramen en kozijnen.