Delftse lente

Ruim 25 jaar hebben we tussen de grootste bloembollenvelden van de wereld gewoond: de velden tussen Den Helder en Anna Paulowna.

Toeristen denken dat rond Hillegom en Lisse het grootste bollenareaal is, maar dat is dus niet zo. Een groot aantal ‘bollenboeren’ is geëmigreerd naar de zanderige kleigrond in de Kop van Noord-Holland. Je komt er dezelfde familienamen tegen als rond Hillegom en Lisse.

Uit onze Helderse tijd stamt de liefde voor tulpen in allerlei variaties. Maar gelukkig kan ik in de omgeving van Delft ook nog gewoon bloeiende tulpen kopen bij de boer.

Broekstra

Het was weer tijd voor het passen van een broek (zie ook een eerder blog) Aldus mevrouw Broekstra. Dus ging ik braaf in haar wielspoor naar een plaatselijke kledingzaak.

Het was natuurlijk wel weer ingewikkeld om te bedenken wat een passende broek zou zijn. Je hebt lengtematen en breedtematen, maar waarom is die niet overal over de hele wereld hetzelfde? Zodat je precies weet welke maat je moet hebben en direct aankomt bij het goede rek.

Bovendien is mevrouw Broekstra nogal kritisch. De ene broek is te stoer, of meer geschikt voor een yup en in de andere blijk ik weer een overjarige VUTTER te zijn.

Terzijde: ooit moest ik van enig metaal in mijn been worden ontdaan. Toen bleek dat de schroevendraaier van de chirurg in Nederland niet paste op de schroeven die er in Duitsland in waren gezet. Laat de Europese Commissie zich daar maar eens over buigen: uniformiteit in medische voorzieningen.

Maar uiteindelijk vonden we een broek die wel eens zou kunnen passen. Maar wat bleek: hij zakte direct af. Mevrouw Broekstra was stomverbaasd. “Die maat paste jou altijd prima!”

Nu moeten jullie weten dat ik enigszins op rantsoen ben gezet. Ik mag bijvoorbeeld geen paaseieren meer kopen. Ook andere lekkere hapjes worden nogal gedoseerd. Nu ben ik weinig thuis, dus er zijn nog tal van ontsnappingsmogelijkheden. Maar thuis kan ik niet onbeperkt mijn gang gaan, dat wordt al heel snel ontdekt.

Ik zag nu mijn kans. Als de broek niet past moet ik kennelijk iets aan mijn gewicht doen. Dus ik zei: “Ik ga zo naar de HEMA, een kilo paaseieren kopen, dan komt het vanzelf goed. Die broek gaat zeker passen.” Dat bleek echter toch niet de bedoeling.

We zijn wel in de HEMA beland. Voor koffie. Met tompouce, dat dan weer wel. Omdat ik braaf mee was geweest om broeken te kopen.

Pennenbakken

Ik heb twee etuis en twee pennenbakken in huis.

Je vraagt je misschien af waarom iemand twee etuis en twee pennenbakken heeft. Het verklaring is ook niet afdoende. Ik kan zeggen dat ik twee tassen heb en in die tassen zit ook altijd een etui. Waarom ik twee tassen heb: de één is voor fietstochten en reizen, de tweede voor mijn werk.

Waarom ik twee pennenbakken heb? De één staat in de studeerkamer en de ander in de woonkamer. Anders moet ik steeds heen-en-weer traplopen. Op zichzelf is dat een bijzonder goede activiteit, maar ik ben niet altijd even gezond bezig.

Maar nu de vraag: waarom bewaar ik in die etuis en die pennenbakken zoveel pennen? Ik telde in deze vier verzamelpunten samen ruim 50 pennen, potloden & accentueerstiften. De meesten heb ik overgehouden aan cursussen en congressen, maar waarom neem ik ze eigenlijk mee?

Maar de meest cruciale vraag is: van die 50 pennen, potloden en accentueerstiften blijken er 28 het niet meer te doen. Waarom bewaar ik ze dan nog? Is dat om ik hoop dat ze het misschien toch nog een keertje wél weer gaan doen? of omdat ze soms toch nog één regel schrijven? En omdat ik vind dat ik wat het nog een beetje doet niet weg moet gooien?

Hoe zit dat bij jullie?

(Af) was

Twee weken geleden maakte ik melding van mijn onwetendheid inzake de nieuwe wasmachine met tiptoetsen.

Bovendien verkeer ik ook nog altijd in grote verwarring wat betreft de witte en de bonte was. Het kan zijn dat ik kleurenblind ben (dat komt bij mannen regelmatig voor), maar ik bespeur toch regelmatig gekleurde was bij de witte was. En volgens Tineke kan dat gewoon.

Helaas was mijn schone kleding op. De vaatwasser kan ik prima bedienen. Zo werd de was ook schoon. Nu durft alleen niemand hier meer koffie te komen drinken…

Deuren

Vier maanden geleden zijn we verhuisd.

Je zou denken dat je dan de weg in je nieuwe huis inmiddels wel een beetje weet te vinden. Het is Paleis Soestdijk niet. Gewoon een ruim appartement met een stads balkon zonder marihuanaplanten.

deuren-halToch ben ik in de hal af en toe de weg kwijt. Daarom heb ik aan Tineke (ze is sinds 1973 mijn wettige huisgenote) voorgesteld om op alle deuren bordjes of picto’s op te hangen. Anders gaat het straks natuurlijk een keer mis en water ik ’s nachts in de meterkast.

Maar Tineke vindt dat maar onzin. “Je went er maar aan.” Ze vindt dat ik nog jong genoeg ben om te leren. Maar daar denken sommige neuropsychologen anders over.

Vooral de hal is een probleem. Daar komen maar liefst negen deuren op uit. Je komt slaapdronken uit je bed, moet je kiezen uit acht (andere) deuren. Komende vanuit de slaapkamer moet ik kiezen uit acht deuren. Die zien er allemaal ongeveer hetzelfde uit. Ik heb dus al een paar keer een nachtelijke vergissing gemaakt. Volgens mij is de kans dat het goed gaat groter bij een adequate bewegwijzering.

Of natuurlijk met domotica. Als ik ’s nachts de deur van de slaapkamer open doe gaat er vanzelf LED verlichting branden in de richting van de WC. Op de terugweg natuurlijk ook weer, anders zoek ik in het washok mijn bed op.

Ter geruststelling: tot nu toe is het nog altijd goed gegaan. Maar dat ‘nog’ geeft iets ook anders aan. Ik kan als 66-plusser niets garanderen…

Dan nog de vraag: “Hangt die lamp op de foto wel goed?” Dat is maar de vraag. Tineke houdt er van om veel dingen nét iets anders te doen. De lamp hangt volgens mij op de kop, maar volgens haar is dat de bedoeling.

Mannenhuishouding

De beide mannen zijn alleen thuis.

Het is hier dus een mannenhuishouding.

De ene man is Henk 50, de andere man is kater Ringo. Hij heeft zich al eens voorgesteld, maar inmiddels zijn er veel nieuwe lezers. Dus Ringo komt weer een keer in beeld.

Ringo bank 4Ringo is een 11-jarige cyperse kater. Hij komt uit het Gooi, samen met zijn drie broers. Ze groeiden op op de Gooise matras en kregen de namen van de Beatles. Wij hebben dus de drummer in huis.

In het vorige huis raakte Ringo gestresst vanwege de kleine kinderen die het o.a. op zijn zeer lange staart hadden voorzien. Vanwege de stress sproeide Ringo her-en derwaarts. Dat kun je je als kater een aantal keer permitteren, maar als het dagelijks op steeds wisselende plekken gebeurt in een druk gezin raakt de rek er een beetje uit.

De avond voordat Ringo naar het asiel zou verkassen kwamen wij bij dit gezin op visite. We besloten dat Ringo bij ons asiel kon krijgen.

Ringo buitenIk moet zeggen dat de oude gewoonte er bij Ringo nog niet helemaal uit is, ook niet als we Feliway in de strijd inzetten. Zo heeft hij het een tijdje voorzien gehad op de theepot. Geen idee waarom. Het werd dus thee met een luchtje.

gepoestOok heeft hij enkele weken één van de stopcontacten besproeid. Dat was vast een schokkende ervaring: het hele stopcontact moest gedemonteerd worden.

De afgelopen weken heb ik geen sproeiplekken vastgesteld, dus misschien is de rust weergekeerd.

gepoest-2Wat Ringo het liefste doet is: op schoot gaan zitten. Eerst kijkt hij wie de beste schoot heeft. Dat hangt van je zithouding af. Daarna waagt hij de sprong. Tot genoegen van de ontvanger, want als je gepoest bent ben je vrij van huishoudelijke activiteiten. De ander moet dan bijvoorbeeld koffie zetten.

Ringo was altijd een buitenpoes, winterhard tot min tien. Maar sinds de verhuizing wil hij niet meer naar buiten. Af en toe zetten we hem even ringo-wil-er-inbuiten de deur, maar dan gaat hij meteen miauwen: ‘laat mij er in’. Een tuin was prima, maar een stads balkon vindt hij toch echt ongeschikt.