Werkzaamheden overdwars

Sinds dinsdag ben ik ontheemd. Mijn werkkamer is in beslag genomen.
Van werkkamer tot stofnest

De bedoeling was dat er een WC-pot vervangen zou worden. Tenminste, dat dacht ik. Want mijn werkkamer is in het bezit van een sanitaire ruimte met WC-pot. Zo kan ik op kamers gaan wonen als ik ruzie met Tineke krijg. Nog een magnetron erbij en ik ben helemaal zelfvoorzienend.

Helaas blijken de werkzaamheden meer te omvatten. Het is net zoals bij de tandarts. Je komt voor een klein gaatje en je ontvangt drie zenuwbehandelingen.

De werkmannen hebben meer tijd nodig, misschien zelfs twee weken.

Het gevolg is dat ik elders in huis een poging waag om mijn denken te ordenen. Vandaag heb ik een syllabus voor een cursus herzien, dat is alvast wat...

Poes op tafel

Milou heeft zich inmiddels het hele huis toegeëigend. Kennelijk zijn de regels niet helemaal duidelijk.

Hier zit ze op de tafel. Volgens haar is er helemaal niets mis mee. Een beetje kat mag ook op de tafel zitten. Honden niet. Die zijn voor onder de tafel.

Wat we verder zien op de foto is op de achtergrond: onze familie. Daar hangen de portretten van opa’s, oma’s, ouders en onze jeugdfoto’s. Allemaal portretten dus. Want onze familie bestaat uit bijzondere portretten.

Kat op tafel

Rechts zie je een stapel familiekranten. Die worden elk kwartaal in elkaar geflanst en verzonden aan een select gezelschap.

Boven Milou zie je papieren lampen. In een onbewaakt ogenblik heeft Tineke papiertjes gevouwen en die als lampenkap ingezet. Je moet er maar opkomen.

De tafel hebben we tweedehands gescoord. Het is een extra grote tafel. We zijn maar met zijn tweeën, maar af en toe zijn er ook acht gasten. Dan komt zo’n grote tafel wel goed uit.

Links zie je een strookje paracetamol. Tineke heeft al een week last van een voorhoofdsholteontsteking, een sinusitis frontalis. Dat heeft ze regelmatig en het begint met het zó hard niesen dat de ruiten bijna uit de sponningen geblazen worden.

De bijbehorende hoofdpijn wordt enigszins gedempt met  paracetamol. Als je hier paracetamol op de tafel ziet liggen weet je dus wat er aan de hand is.  

Hoe is het met Milou?

Hoe is het noe met Milou? Welnu: Milou lijkt haar thuis te hebben gevonden.

Maandag was dat wel even wat anders. Ze moest naar de poezendokter voor een intake en de gewenste vaccinaties. Daar was ze al vier jaar niet geweest omdat ze zich tijdens het vorige bezoek misdragen had. De hele onderzoekskamer was door haar verbouwd.

De rust is weergekeerd

Het was een truc om haar in de poezenmand te krijgen, maar het lukte door een fop met lekkere snoepjes. Maar eenmaal bij de poezendokter liet ze zich van een andere kant zien, met de ‘mini-pumatrekken’ van haar Abessijnse vader.

Wat is mevrouw dan sterk! En wat kan ze hard schreeuwen! Ze bleek geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dat deed de poezendokter dan ook niet. Ze haalde versterking in de vorm van een krachtdadige assistente en die deed van die lange leren handschoenen aan die valkeniers ook dragen.

Maar er moest ook nog geluisterd en geprikt worden. Of het luisteren naar het hart goed gelukt is vraag ik me af. De prik zat er in elk geval wel in. Voorlopig hoeft mevrouw niet terug te komen.

Bij terugkomst wilde mevrouw nog even geen snoepjes. "Daar tuin ik niet weer in". Maar inmiddels is de rust weergekeerd, zoals jullie op de foto kunnen zien. 

Man alleen

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, overleef je het zonder Tineke?"

Dat zal ik jullie zeggen. De verwachtingen waren niet hooggestemd. Tineke is eigenlijk mijn ambulant begeleider. Vroeger had ze tien cliënten, ik ben één van de twee die nog over zijn gebleven.

Onze zoon had zelfs (zogenaamd) een kamer geregeld in een Zorghotel. Met uitzicht op zee. Dat wilde ik niet, want ik wil in de buurt van een station verzorgd worden. Dan kan ik op gepaste wijze uit het raam klimmen en naar ver weg afreizen.

Onze dochter houdt ook nauwgezet in de gaten of het wel goed gaat met haar vader. De kleding wordt gescreend en er worden gezonde maaltijden bereid.

Daarnaast is er de kerk. In principe zou ik drie weken lang geen enkele keer hoeven te koken. Dat kon allemaal geregeld worden.

Mannenhuishouding door Marius van Dokkum

In de praktijk verloopt het allemaal wat anders. Ik heb deze drie weken veel afspraken buiten de deur. Zóveel, dat ik ook weinig aan het bijhouden van het huishouden toe kom.

Het scheelt wel in de kosten, nauwelijks stroomverbruik en geen enkele dag de verwarming aan. Er ligt voor een week aan kranten die nog gelezen moeten worden.

Tineke heeft een lijst van bezigheden binnenshuis opgesteld die ik per dag moet volbrengen. Ik loop bijna een week achter. Dat wordt straks hard werken om op tijd de indruk te wekken dat ik alles netjes heb bijgehouden.

In principe komt Tineke vrijdag weer thuis. Of dat echt zo is, is nog de vraag, want de verschillende vluchten die ze nodig had op de plaats van bestemming werden allemaal in tijd verschoven of gecanceld.

De komende week ben ik weer alle dagen buitengaats bezig met werk of vergaderingen. Dat wordt donderdagavond na thuiskomst hard werken om het huis een beetje toonbaar te maken. 

Het nieuwe normaal

We hadden de thermostaat altijd op 19 graden, als we thuis waren. En 's avonds op 19,5. Toch had ik het regelmatig koud. Dus ik vreesde het ergste als we moesten bezuinigen. 

We hebben een systeem waarbij elke kamer apart wordt verwarmd. Er staat ook een timer op. Dus als we weten hoe laat we in welk vertrek zullen zijn wordt de temperatuur daar op ingesteld.

Onze huis is uit de jaren ’90, dus niet optimaal geïsoleerd. Bovendien zitten we op een hoek en op de begane grond. We stoken voor de bovenburen.

Dit jaar hebben we besloten de verwarming niet aan te zetten. En zie onderstaand op de foto het gevolg. Maar het vreemde is dat ik het helemaal niet koud heb. Hoe Tineke daar over denkt weet ik niet: zij zit in Californië (23 graden).

Ik heb wel een vest en een bodywarmer aan, en lekker warme sloffen. Maar daarmee is 16 graden als werktemperatuur in huis dus prima te doen...

Vieze rook

Nee, dit was geen witte rook, dit was vieze rook.
Brand in Delft

In onze wijk is een winkelcentrum gevestigd met winkels met hamers en nijptangen, winkels met bedden en matrassen , je kunt er keukens kopen en zelfbouwpakketten voor meubilair aanschaffen en er zijn ook maai-en naaimachines in de aanbieding.

Ik heb geen idee hoe je zo’n winkelcentrum noemt, maar gisteren brak er brand uit. Al snel kwam er een Alert binnen: de poes naar binnen laten, daarna ramen en deuren dicht houden en naar buiten met beschermende kleding voor neus en mond.

Als heuse ramptoerist ging ik even boven kijken. Het zag er niet zo schoon uit. Een walm van vieze lucht waaierde uit naar alle wijken van Den Haag. 

Delft en weinig omgeving

Sommige lezers vragen naar de toestand in de wereld en in het bijzonder in Delft. Welnu: Delft ligt er nog. De waterstand is ook op peil. 

Ik kan het weten, want in tegenstelling tot voorgaande zomers ben ik veel in Delft. Ik heb de hele maand juli geen opzienbarende fietstocht gemaakt. Ook de supermarkt heb ik angstvallig gemeden, omdat ik daar de zelfscanner tussen de komkommers laat liggen.

Ook voor ons huis valt nog wel iets te zien…

Slechts eenmaal ben ik even in een iniemienie-supermarkt geweest en één maal ben ik met de fiets buiten de gemeentegrens van Delft beland. Ik oefen dus alvast voor later.

Wonderbaarlijk genoeg bleek ik buitenshuis goed in staat om werkzaamheden te verrichten. In dier voege ben ik meerdere malen in Friesland en in Noord-Holland geweest. Dat voelt meer als een thuiswedstrijd dan een ingewikkelde reis met fietsbel in het onvoorspelbare verkeer.

Morgen gaan we een poging wagen om het platteland op te zoeken op vier wielen. Twee van Tineke en twee van mij. Het verslag volgt later.

Meer geheugen

Het opstarten van de PC kostte de afgelopen tijd ongeveer een kwartier. Nu was ik op mijn werk ook wel wat gewend aan wachttijden, maar een kwartier vond ik echt wat aan de lange kant.

Af en toe komt er een student bij ons thuis langs. Deze student, Jesse is de naam, aangenaam, trok een diagnostisch gezicht en zei dat mijn geheugen vol zat. Dat denk ik ook al een tijdje. Maar hij bedoelde het geheugen van de PC.

Ik had meer geheugen nodig. Hij heeft een tweede schijf geplaatst. Ik ben nu van alles kwijt, want sommige zaken zitten op de eerste schijf en anderen zijn inmiddels verhuisd naar de nieuwe schijf. Hoe dat allemaal werkt: daar heb ik geen idee van.

Ook bleken tal van programma’s verouderd te zijn. Jesse noemde dat ‘antiek’. Zo ver wil ik niet gaan, want dan zou de oude schijf opeens erg veel waard zijn.

In elk geval start de PC nu binnen twee minuten op en kan hij ook allerlei programma’s tegelijk uitvoeren.

Ik vraag me af of mijn persoonlijke geheugen (lees: de executieve functies) niet ook zo'n tweede schijf kan gebruiken zodat ik weer sneller na kan denken en meer dingen tegelijk kan doen. Maar zo ver schijnt de medische wetenschap nog niet te zijn.