Kerst

Vandaag vieren we in ons kerkgebouw de verjaardag van Jezus. Het is feest in de kerk en daar past veel muziek bij.

In Lucas 2 wordt beschreven wat er die nacht gebeurde (foto: een stuk tekst uit de kanselbijbel). Nieuw leven, in een stal in Bethlehem.

Niet zoals keizer Augustus, die zichzelf als godenzoon zag en met veel geweld zijn rijk vestigde.

Dwang is een kenmerk van een dwaalleer. De goede boodschap heeft geen geweld nodig om te kunnen wortelen. Geweld eindigt, waar liefde begint.

Het kruis op het kerkgebouw symboliseert het einde van het leven van Jezus. Goede Vrijdag en direct daarna Pasen.

Oorlog, honger, ziekte en dood: het bestaat allemaal nog, maar er komt een einde aan.

Advertenties

Kerstroute

Het waren weer boeiende en inspirerende dagen in de nog steeds besneeuwde bossen van Lage Vuursche. Pas om half negen was ik weer thuis. Daardoor was ik te laat voor de Kerstroute die door onze kerk door de wijk georganiseerd was.

Via Sociale Media was ik wel op de hoogte gehouden. Daardoor zag ik ook op een foto dat mijn echtgenote Tineke zwanger was. Net als Zacharias in Lucas 1 was ook ik sprakeloos. Dat had ik niet meer verwacht (…). Maar in de trein zat ik ook in de Stiltecoupé. Ik mocht dus ook niet praten…

Op allerlei plekken in de wijk waren Bijbelse taferelen uitgebeeld. Opmerkelijk was dat Zacharias zijn woorden op een Ipad had geschreven. Hij was dus met zijn tijd meegegaan. Slechts één van de kinderen uit de wijk maakte daar een opmerking over. “Die hadden ze toen nog niet.”

De stal was de stal van kinderboerderij en de herberg was de kerkzaal. Daar was het warm, met chocolademelk. Dat laatste staat niet in Lucas 2. 

Sneeuwkerk

Het KNMI adviseerde om als het niet strikt noodzakelijk was niet de weg op te gaan. Maar wat is 'niet strikt noodzakelijk'? Dus fietsten we vanmorgen gewoon naar de kerk. Het begon net een beetje te regenen.

Halverwege de kerkdienst ging de regen over in sneeuw. Ik heb wel opgelet op de preek, maar de ramen zijn zo groot dat je die blik niet kan ontgaan. Zelfs de dominee zag de sneeuwbui al hangen.

De tijd dat je een uur in de kerk zat en daarna weer buiten stond is al lang verleden tijd. Na de dienst zijn er tal van activiteiten. In de eerste plaats koffie drinken voor mensen uit de kerk, maar ook iedere zondag voor tal van gasten. En het zangkoor oefende voor de ‘Kerstroute’:  een wandeling door de wijk met op allerlei plekken de verbeelding van de Bijbelse geschiedenis rond Lucas 2.  Buiten werd ondertussen een waar sneeuwgevecht georganiseerd door kinderen en jongeren.

Toen was het uiteindelijk toch tijd om op de fiets te stappen. Het was echte plaksneeuw. Al na vijf minuten zagen we er uit als verschrikkelijke sneeuwmannen (m/v).

Op plekken waar de sneeuw niet plat was gereden viel redelijk te fietsen, al was het allemaal wat rul. Maar op delen waar de sneeuw plat gereden was was het soms behoorlijk glibberig. Ik hou van dat avontuur (één van mijn hobby’s is sneeuwfietsen), maar bij Tineke leidt zo’n situatie tot angst en beven.

Eenmaal thuis aangekomen moesten alle bezittingen eerst ontsneeuwd worden. Daarna stapten we naar binnen en ging de CV aan. Kater Ringo kwam binnen en ging zich langdurig voor het raam zitten verbazen over de vallende sneeuwvlokken.

De Nieuwe Kerk was vanuit onze woonkamer niet meer zichtbaar door de dichte sneeuw. Opmerkelijk was dat de roeiers op het Schiekanaal gewoon door gingen, de bikkels. Maar die roeiers hadden weinig last van de gladheid. Alleen de toeteraars (coaches) op de fiets langs de kant hadden het zwaar te verduren.

De fietsroute langs ons huis werd steeds stiller. Het werd duidelijk dat fietsen toch wat ingewikkeld werd.

Er kwamen zelfs mensen lopend met een OV-fiets langs. Huur je daarvoor een fiets… Je kunt dan beter gewoon lopen…

 

Verbinding

Het was wat laat, dit jaar, want het seizoen was al begonnen. Gisteren was de jaarlijkse gemeentedag van onze kerk. Voor ons was dat voor het eerst, want we wonen nog geen jaar in Delft.

Het thema was ‘Verbinding’. En als je een groot aantal mensen in de kerk hebt die goed zijn in techniek, dan kun je op dat technisch gebied heel wat verwachten.

Na een uitgebreide lunch werden de bezoekers van deze dag verdeeld in groepen. De bezoekers waren kerkleden, maar er is ook iedere zondag een aantal gasten uit de wijk aanwezig in de diensten of op de koffieochtenden door de week. Die groepen konden zichzelf weer opdelen in subgroepen. Je kon in of rond het gebouw blijven, je kon door de buurt gaan wandelen en je kon een fietstocht maken. Maar wat je ook deed, je stond via whatsapp met elkaar in verbinding.

Er kon gekozen worden uit 50 opdrachten. En in die opdrachten zat dan ook weer verbinding met de wijk. Zoals: zoek contact met mensen uit de wijk en speel met hen een spelletje, zing samen met iemand uit de wijk een liedje, vraag aan iemand uit de wijk of hij weet waar een kerk is, ga met een buschauffeur op de foto, zet een tram op de foto tegen de achtergrond van een paar bomen, zoek een esdoorn en neem een paar blaadjes mee, kijk op welk huis in de wijk zonnepanelen liggen. Eén van de deelnemers slaagde er zelfs in om achter het stuur van de bus te gaan zitten. Daarnaast werd er gebouwd. De groepen konden of een torentje van spekkies en spaghetti–stengels bouwen óf een hoop zand maken van 60 centimeter hoog en 40 centimeter breed. Een paar volwassenen midden in de wijk op de knieën om aan die opdracht te voldoen: dat houd je jong.

Alle opdrachten moesten via de whatsapp gedeeld worden en kwamen weer op de beamer te staan in de kerk. Wie niet kon of wilde wandelen of fietsen kon in huis een aantal opdrachten maken. Ook van de tuin werd veel gebruik gemaakt.

Bij terugkomst stonden er allerlei smaakvolle hapjes en drankjes klaar en werden de prijzen uitgereikt. De kinderen hadden een eigen programma, ze waren ook de hele middag druk en creatief in de weer geweest en lieten zien wat ze allemaal gemaakt hadden. En uiteraard moest er een groepsfoto worden gemaakt.

De dag werd afgesloten met een Sing In. Mede dankzij de vele instrumenten die bespeeld kunnen worden was dat een geslaagde afsluiting. Toen moest de kerk nog weer worden klaargemaakt voor de kerkdiensten op zondag.

Ringmussen

In onze kerk komen enkele echte natuurliefhebbers.

Ze hebben kans gezien om van een wat dorre vlakte rond het gebouw een prachtige bloementuin te maken, waar ook de mensen uit de wijk van kunnen genieten.

In het vogelnestkastje dat aan een muur bevestigd is broedden vorig jaar twee koolmezen en dit jaar twee ringmussen.

Dankzij de techniek konden de mensen in de kerk volgen wat er in dat kastje gebeurde. Op veel zondagen werd er even gekeken hoe het stond met het jonge grut.

Inmiddels zijn de jonge ringmussen uitgevlogen. Twee koolmezen zijn ondertussen op zoek naar een woning en gaan daar misschien ook weer broeden.

Geluk is niet maakbaar

“Wat doe je om gelukkig te worden?”

Dat was een vraag die een tijdschrift mij stelde. Ik gaf als antwoord dat dat onmogelijk is. Je kunt jezelf niet gelukkig maken. Geluk is namelijk niet maakbaar. Eén van de redenen waarom mensen ongelukkig zijn is dat ze perse gelukkig willen zijn.

Vasileimos Thermos

Dat wil niet zeggen dat we niet kunnen en mogen streven naar ‘aangename ervaringen’ zoals de Griekse priester en psychiater Vasileimos Thermos dat noemt. Hij beschrijft drie lagen van ‘aangename ervaringen’.

  1. De eerste laag is die van pleasure, van genot. Dat is de laagste laag. Die is zelfs te koop. Bijvoorbeeld in de vorm van genotsmiddelen: snoep, tabak, alcohol, drugs en sex. Dit is ook de laag van de verslavingen. Je raakt gemakkelijk verslaafd als je niet aan de twee volgende ‘lagen’ toe komt.

2. De tweede laag is die van satisfaction, de voldoening. Dat is de ervaring die je hebt als je een doel hebt bereikt. Dat kan zijn dat je een opdracht af hebt gemaakt, dat je je huis schoon hebt gemaakt of dat je een diploma hebt gehaald.

Die voldoening treedt niet op als je er niets voor hoeft te doen.

  • Bij voldoening past ook dat je er inspanning voor hebt verricht: je wilt iets bereiken en je moet er iets voor doen.
  • Er speelt ook een langere termijn in mee: het duurt een tijdje voordat je dat doel hebt bereikt.
  • Kenmerkend voor de voldoening is daarnaast dat het gaat om klussen die je jezelf stelt en die je in je eentje kunt bereiken.

3. De derde laag is die van de joy, van de vreugde. Die kun je, volgens Vasileimos Thermos, alleen bereiken in relatie tot en met andere mensen. Als je voortdurend ruzie hebt met anderen, alleen maar negatief naar anderen kijkt, kun je niet tot vreugde komen.

Als je de diepere lagen van de aangename ervaringen in je leven niet kent kun je ook verleidingen moeilijk weerstaan. Genot (de snelle ervaring op de korte termijn) wint het dan van de diepere emoties in je leven. Je wilt je hier en nu goed voelen. Het is ik-gericht: ik moet nu scoren.

Aan diepere ervaringen, waardoor je meer mens wordt, kom je niet toe. Die diepere ervaringen maken dat je los kunt komen van de directe ervaring van genot. Ze geven ook ruimte om te ervaren dat er meer is dan alleen het leven hier op aarde.

Emily Esfahani Smith

De Amerikaanse psychologe Emily Esfahani Smith schreef ik 2013 een artikel onder de titel ‘Er is meer in het leven dan gelukkig moeten zijn’. Daar kwamen zoveel reacties op dat ze besloot een boek te schrijven. Dat is nu in het Nederlands verschenen: De kracht van betekenis (Ten Have, 2017).

Ook Emily Esfahani Smith schrijft dat alles in de westerse wereld lijkt te draaien om geluk, maar de zin uit dat leven lijkt maar al te vaak te zijn verdwenen. Ze noemt vier aspecten die bij zingeving een rol spelen:

1. Het besef dat je deel uit maakt van een groep, van mensen om jou heen bij wie je terecht kunt en voor wie jij van betekenis kunt zijn.

2. Het hebben van een doel in je leven.

3. Het ervaren van betekenis in je leven, een verhaal hebben over jouw leven, zodat je identiteit vorm krijgt (‘ik mag er zijn, ik doe er toe’).

4. De ervaring van een mysterie dat boven het hier en nu uit gaat: er is meer tussen hemel en aarde.

Meer over Thermos en Smith in bijdragen in het Nederlands Dagblad van 7 en 9 juni 2017.