Pasen

Na Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag vieren we vandaag in de kerk het Paasfeest.

Er zijn tal  van getuigenissen van mensen die  Jezus hebben gezien en gesproken nadat hij gestorven was. Met Pasen vieren we dat de dood niet het laatste woord heeft.

Het is een teken dat er aan alle ziekte, oorlog en geweld een einde zal komen. Die dag komt steeds dichterbij…

Advertenties

Stille Zaterdag

Gisteren was het in de kerk Goede Vrijdag. Overdag werd de Mattheüs Passion op TV uitgezonden. Een muziekstuk waar ook mensen die niet in Jezus als Zoon van God geloven diep door ontroerd kunnen raken. En 's avonds was er weer een kerkdienst in ons kerkgebouw.

Vandaag is het Stille Zaterdag. De dag na het overlijden van Jezus. Een wonderlijke dag.

Gisteren alle hectiek rond de kruisiging. Als er TV-ploegen waren geweest waren de camera’s en de verslaggevers onafgebroken in de weer geweest. En dan vandaag: het lijkt of er niets meer is, of het allemaal voorbij is.

Tineke maakte de dagen van de Stille Week beelden door bloemen en voorwerpen op de tafel voor in de kerk neer te zetten. Iedere dag werd één van de kruiswoorden verbeeld.

Bij dit bloemstuk: “Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?” (Mattheüs 27:46)

"Het land is drie uur duister. Voor Jezus, in de Godverlatenheid, lijkt het zicht op de hemel verduisterd, hier uitgebeeld door het grijze gaas."

Stille Week

Deze week is het in de kerken de Stille Week. Het is de week tussen Palmpasen en Pasen.

Op Palmpasen werd Jezus als een koning binnengehaald in Jeruzalem. Hij reed op een ezel: een teken van nederigheid.

Maar de stemming in Jeruzalem sloeg razendsnel om. Wat Hij zelf bij herhaling voorspeld had gebeurde. Nog in dezelfde week werd Hij onschuldig ter dood veroordeeld en gekruisigd.

Deze week wordt in onze kerk aan de hand van de zogenaamde zeven kruiswoorden gedacht wat er ruim tweeduizend jaar geleden gebeurde in het leven van Jezus.

Iedere avond is er een vesper, op donderdagavond wordt daarbij ook het Heilig Avondmaal gevierd.

Op zaterdag is er een ‘stiltewandeling’ (Stille Tocht) door de wijk. De wandeling begint en eindigt in stilte in het kerkgebouw.

Dan verkoop je toch gewoon de kerk?

Tineke is ruim 25 jaar bestuurslid geweest van de Stichting Behoud Monument Lutherse Kerk in Den Helder.

Het zit zo. In 1992 werd de Lutherse Kerk in Den Helder opgeheven. Maar ze hadden een mooi kerkgebouw in het centrum van de stad. Het gebouw kenmerkte zich o.a. door een prachtige akoestiek. Er stond ook een mooi orgel in. Het zou jammer zijn om daar een ‘Witte Tapijthal’ van te (laten) maken.

Wij kerkten als andere kerk ook in dit kerkgebouw. Enkele leden van onze kerk hebben toen gezamenlijk een stichting opgericht om dit gebouw als kerkgebouw te behouden. Aan de (landelijke) Lutherse Kerk werd beloofd dat het gebouw ook in de stijl van de Lutherse Kerk (met tal van mooie ornamenten) bewaard zou blijven. Dat er besloten werd tot een aparte stichting had als reden dat de lasten voor de kerk zelf te hoog zouden liggen. Wel een kerkgebouw, maar geen dominee, dat was ook niet de bedoeling.

Via enkele landelijke en plaatselijke acties kwam er voldoende geld binnen om de aankoop van de kerk te financieren. De plaatselijke (seculiere) gemeente was ook blij met deze aankoop. Den Helder telt weinig monumenten, dit is één van de weinige karakteristieke gebouwen in de binnenstad.

Het bestuur zat niet stil. Zo werden er maandelijks concerten gegeven, had het gebouw een plek in de landelijke muziekdag, oefenden er koren en werden er orgellessen gegeven. Als we zelf financieel wat krapper zaten zei ik wel eens tegen Tineke: “Maar dan verkoop je toch gewoon de kerk?”

Maar er zijn andere tijden aangebroken. Nog maar één van de vroegere bestuursleden woont in Den Helder. Tijd voor een andere eigenaar. Maar liefst wel weer iemand die respect heeft voor het gebouw. En dat is gelukt.

Dus kon het gebouw worden overgedragen aan een nieuwe eigenaar. Op zondag zijn er kerkdiensten en door de week wordt het gebouw voor tal van andere vooral muzikale activiteiten gebruikt.

Een andere eigenaar, maar er zit nog steeds muziek in dit inmiddels ruim honderd jaar oude kerkgebouw met de klassieke Lutherse zwaan op de toren.

Ik zal er zijn

Muziek raakt de diepere lagen van de hersenen, de emoties. Daarom is een kerkdienst veel meer dan een preek. Bij een kerkdienst hoort ook het zingen. Sommige liederen neem ik de hele week mee...

Vandaag zongen we in de kerk ‘Ik zal er zijn’. In veel kerken wordt dat lied regelmatig gezongen. En het raakt des te dieper als je weet dat de zangeres van Sela (Kinga Ban) ernstig ziek is. Maar ook in haar ziekte neemt ze dat lied mee.

Vandaag deden er twee jongeren belijdenis in onze kerk. Eén jongere werd ook gedoopt. En ze wilden dit lied graag laten zingen. In plaats van een blog geef ik vandaag deze muziek door.

Jubileum

Het was weer feest in de kerk. Vijf jaar geleden werd de eerste kerkdienst in ons kerkgebouw gehouden.

Die geschiedenis hebben we niet meegemaakt. We woonden toen in Alkmaar. Maar net als in Alkmaar werd ook dit gebouw (deels eigenhandig door gemeenteleden) verbouwd tot kerkgebouw.

De kerkelijke gemeente was in het bezit van een klassiek kerkgebouw in het centrum van Delft. Het was in meerdere opzichten een onhandig gebouw. Zo was er nauwelijks ruimte om elkaar te ontmoeten. Gewoon een preekzaal met een paar kleine vergaderruimten. Iedereen zat (zo heb ik begrepen) min of meer vast aan zijn eigen plek in de banken.

Zes jaar geleden werd een bibliotheek in een buitenwijk van Delft te koop aangeboden. In die wijk was (zoals in veel nieuwbouwwijken van na 1970) geen kerkgebouw aanwezig. De kerkenraad en de gemeente besloten dit gebouw aan te kopen.

Het is een mooi kerkgebouw geworden, met veel zaalruimte en een grote ontmoetingsruimte. De kerk richt zich ook nadrukkelijk op de wijk. Het gebouw is niet alleen op zondag open.

Het vijfjarig bestaan werd gevierd met een feestelijke tractatie in de vorm van een klein gebakje bij de koffie. En overal hingen slingers. Die blijven nog wel even hangen, want het komende jaar zijn er tal van activiteiten in het kader van dit jubileum.

Het kerkgebouw kreeg de naam het Boek. Met een knipoog naar de vroegere bestemming en haar het huidige gebruik.

Maria van Jessekerk

Delft telt zo'n dertig kerkgebouwen. Twee gebouwen zijn zelfs landelijk bekend: de Oude Kerk en de Nieuwe Kerk (waar de Oranje's worden begraven).

Maar het mooiste interieur is wat mij betreft te vinden in de Maria van Jessekerk. De kerk is rond 1880 gebouwd volgens een ontwerp van een leerling van Pierre Cuypers: Everhard Margry. 

Aan de buitenkant vind ik de kerk niet zo bijzonder, al zijn er opmerkelijke details te vinden. Zo zijn de beide torens verschillend. De ene toren werd geïnspireerd door de toren van de Oude Kerk, de andere toren door die van de Nieuwe Kerk.

Maar de binnenkant, met vele prachtige schilderingen en glas-in-loodramen is echt bijzonder. Daarbij komt ook nog de mooie lichtinval, vooral als de zon schijnt. In de kerk staat een imponerend Maarschalkerweerd-orgel. 

De kerk is een echte binnenstadskerk. Er zijn vele jaren geweest dat het kerkbezoek tanende was, maar toch trekt deze kerk ook weer tal van gasten die op zoek zijn naar verstilling, naar bezinning, of die gewoon een stukje muziek willen beluisteren.

Voor de liefhebbers van kerkelijke architectuur is er een filmpje beschikbaar. Zie: