Vakantie 2011

O.h.m.d.i.d.t. zijn we met vakantie. Ik schrijf O.h.m.d.i.d.t. omdat het anders zo'n lange zin zou worden. Dus heb ik het afgekort. Als ik het voluit zou typen zou ik moeten schrijven: "Op het moment dat ik dit typ'. Dat vond ik te lang. Dus heb ik het afgekort. 

Dit is een serie in telegramstijl over onze vakantiebestemmingen in de afgelopen tien jaar. Altijd met de fiets en altijd in de buurt van het water.

De vakantie van 2011 was aanzienlijk vertraagd. Pas in de herfst gingen we op reis. In de voorafgaande winter was ik door een wegpiraat gelanceerd. De Mercedes en mijn been hadden aanzienlijke schade opgelopen.

Omdat een herenfiets nog niet te bestijgen viel had ik een damesfiets met lage instap gekocht. Die namen we mee naar Konstanz aan de Bodensee. In de tijd van de waterstanden op de radio was die plaats bekend vanwege zijn Konstanz onveranderd. Voor de nadenkers is vermoedelijk wel duidelijk waarom de waterstanden hier niet zoveel veranderden.

Ons vakantiehuis had zicht op de hier diepblauwe Rijn. In tegenstelling tot de Donau bleek de Rijn wél blauw te zijn.

Ondanks nog steeds fysieke beperkingen werd er best veel gefietst in een erg mooie omgeving. Regelmatig staken we de Bodensee over met één van de vele veerponten om weer een nieuw stukje landschap tot ons te nemen. En steeds weer zagen we vanaf het water de hoge bergtoppen van de Alpen.

Uiteindelijk hebben we op deze manier in stukjes de hele Bodensee rondgefietst, door drie landen: Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland.

Borderline en verstoorde hechting (2)

Bestaat er een verband tussen verstoorde hechting en het ontwikkelen van borderline problematiek? Ik meende van wel, maar kon geen literatuur vinden die die veronderstelling onderbouwt. Er blijkt echter toch wel onderzoek te zijn gedaan naar het verband tussen borderline en verstoorde hechting (in: Nickel, Waudby en Trull, Journal of Personality Disorders, 16/2). Het ontstaan van borderline kun je volgens hen niet zo eenduidig toeschrijven aan traumatische ervaringen in de jeugd.

 Onveilige hechting

Echter: patronen die wijzen op onveilige hechtingsstijlen in het gezin laten een duidelijker verband zien met het ontstaan van een borderline persoonlijkheids-stoornis. Daarbij bestaat er correlatie tussen kenmerkende eigenschappen van mensen met borderline (problemen met intimiteit, spanning tussen autonomie en behoefte aan nabijheid) en problemen in de hechting. Bijvoorbeeld bij de angstig-ambivalente hechting: het kind wil nabijheid en wijst deze nabijheid ook af.

Omgaan met angst

Ook komt sterk naar voren dat er enerzijds sprake is van grote moeite met het beheersen van angst en anderzijds zijn relaties voor mensen met borderline complex: ze zoeken veiligheid in relaties, hopen daarin houvast te vinden, maar die afhankelijkheid is tegelijkertijd zeer beangstigend. Dat zou volgens de auteurs ook kenmerkend zijn geweest binnen het gezin: enerzijds klein moeten blijven (weinig autonomie) en aan de andere kant  bood dezelfde nabijheid ook geen veiligheid.

Rol van moeders

Opmerkelijk in dit onderzoek is dat aan de rol van de moeders in de gezinnen bij het ontstaan van borderline problematiek een duidelijk grotere rol wordt toegeschreven dan aan de vaders. Kenmerkende patronen bleken te zijn: minder sensitief (niet goed de behoeften van het kind in kaart hebben), minder zorg en aandacht en tegelijkertijd overbeschermend en wonderlijk genoeg daarnaast ook weer ‘toegeeflijk’ (‘je gaat je gang maar’).

Je zou kunnen samenvatten: weinig voorspelbaar. De ene keer zit je moeder er bovenop en de volgende keer heeft ze niet eens het idee wat er met je aan de hand is en word je ook niet gemist. De auteurs verklaren uit deze ambivalente houding het kenmerkende ‘splitting’ bij mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis.

Kwaliteit van de hechting als belangrijke factor

Uiteindelijk concluderen de auteurs dat de wijze waarop het kind zich in het gezin heeft kunnen hechten een betere verklaring biedt voor het ontwikkelen van een borderline persoonlijkheidsstoornis dan traumatische ervaringen die het kind op jonge leeftijd heeft ervaren.     

Ik voeg daar nog wel aan toe dat veilige hechting tevens maakt dat een kind beter in staat is om traumatische ervaringen te verwerken. Wat dat betreft zou je kunnen stellen dat bij een onveilige hechting ook de impact van trauma’s groter is. Er is bij het ontstaan van borderlineproblematiek sprake van een opeenstapeling van belastende factoren vanuit de jeugd.                                              

    

De wandelfietser

Er zijn ook mensen die een fiets hebben, maar die toch gaan lopen. Meestal is de oorzaak een lekke band.

In de situatie op de foto lijkt er van een lekke band geen sprake te zijn. Er is een tekort aan fietsen en aan bagagedragers. Het gevolg is dat er drie mannen zijn gaan wandelen tesamen met twee fietsen.

De mannen zitten keurig in het pak. Vermoedelijk wordt er op de Technische Universiteit straks een bul uitgereikt. Het lijkt wel of de voorste man zelfs al de koker voor de bul mee heeft genomen. Ik dacht dat je die gratis van de TU kreeg, maar misschien wordt er toch verwacht dat je de bul in een eigen koker rolt.

De achterste man heeft een ontwerp van onbekende betekenis bij zich. Het zou kunnen gaan om drie studenten bouwkunde waarbij één van de heren de kracht van een zelfgemaakt ontwerp probeert te bewijzen aan een gezelschap van kritische hoogleraren. 

Borderline en verstoorde hechting (1)

Bestaat er een verband tussen verstoorde hechting en het ontwikkelen van borderline problematiek? Ik meende van wel, maar kon geen literatuur vinden die die veronderstelling onderbouwt. Er blijkt echter toch wel onderzoek te zijn gedaan naar het verband tussen borderline en verstoorde hechting (in: Nickel, Waudby en Trull, Journal of Personality Disorders, 16/2). 

 Jarenlang heeft de gedachte overheerst dat borderline stoornissen verklaard moeten worden uit emotionele trauma’s die een kind heeft opgelopen op jonge leeftijd. Op zichzelf is dat niet zo vreemd, want een kind dat fysiek, geestelijk of seksueel misbruik ervaart zal de ouders als minder zorgzaam ervaren en op basis van die ervaringen ook afwijkende gedragspatronen gaan ontwikkelen. En dat is één van de overheersende kenmerken bij borderline-problematiek.

  Toch vinden de auteurs deze focus op traumatische ervaringen te ‘smal’ om hierbij te denken aan ‘de’ verklaring voor borderline.

Andere verklaringen

De auteurs citeren verschillende onderzoeken waarbij alternatieve verklaringen naar voren komen. Enkele onderzoeken zijn gebaseerd op gestructureerde interviews met mensen die de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis hebben gekregen.

Opmerkelijk was de combinatie die één van de onderzoekers meldde: mensen met borderline vertellen aan de ene kant dat hun ouders onvoldoende zorg aan hen besteedden en anderzijds dat ze hun ouders juist als overbeschermend hebben ervaren. Mijn interpretatie is dat ze mogelijk weinig betrokkenheid hebben ervaren, maar wel veel controle (regels). Of nog meer: als de ouder boos wordt leidt dit direct tot een overkill aan regels (eerst wordt het kind niet gezien, daarna corrigeert moeder het kind, het luistert niet en vervolgens moet het een week binnen blijven). 

Psychiatrie en borderline

Een ander onderzoek ging over de vraag of er verschillen gerapporteerd worden tussen vrouwen met borderline problematiek en vrouwen die vanwege andere psychiatrische problemen werden opgenomen in een instelling.

Het bleek dat vrouwen die vanwege andere diagnoses in psychiatrische instellingen verbleven vroeger thuis veel minder vaak te maken hadden gehad met afwijzing, met verbroken relaties, met verlating en met een chaotische gezinsstructuur dan vrouwen met de diagnose borderline. Met andere woorden: ook kinderen uit redelijk harmonieuze gezinnen kunnen ernstige psychische problemen ontwikkelen, maar bij mensen met borderline lijkt wel vroeger duidelijker sprake te zijn geweest van verstoorde interacties binnen het gezin.

Nieuw onderzoek

Nickell, Waudby en Trull wilden meer onderzoek doen naar de relatie tussen de onveilige en/of verstoorde hechting en borderline. Ze maakten daarbij gebruik van de gegevens van een steekproef van bijna 400 mensen. Een deel van het onderzoeksverslag bevat de wetenschappelijke verantwoording en statistische onderbouwing van dit onderzoek.

De resultaten tonen aan dat lichamelijke en/of geestelijke mishandeling en verwaarlozing alléén onvoldoende verklaring bieden voor het ontstaan van borderline problematiek. Het ontstaan van borderline kun je dus niet per definitie alleen toeschrijven aan traumatische ervaringen in de jeugd.

Huisduinen

Huisduinen is veel ouder dan Den Helder. Eigenlijk is Den Helder pas op de kaart gezet als gevolg van de aanleg van het Groot Noordhollandsch Kanaal. Net zoals IJmuiden pas echt ging meetellen na de aanleg van het Noordzeekanaal.

Je zou het niet zeggen, maar vroeger lag er voor de kust bij Huisduinen een groot zandstrand. Je vraagt je af waar dat zand is gebleven. Welnu: dat is allemaal verdwenen. Dat komt door ir. Lely. Nadat de Afsluitdijk was aangelegd veranderde de zeestroom. En ziedaar: het zand werd gevankelijk in Noordelijke richting afgevoerd. Een deel kwam bij de Razende Bol terecht, een ander deel op de zuidkust van Texel en er schijnen zelfs zandkorrels bij Harlingen te zijn gestrand.

Huisduinen was aan het begin van de 16e eeuw en aan het begin van de 19e eeuw trouwens bijna verdwenen. De eerste keer door een stormvloed, waarbij slechts twaalf huizen gespaard bleven. De tweede keer doordat de Engelsen de Fransen probeerden te verjagen. Het dorp lang bijna helemaal in puin.

Inmiddels is het een geliefde woonplaats geworden voor inwoners van Den Helder die wel eens wat anders willen. Je hebt hier al snel een vakantiegevoel aan de voet van de hoogste vuurtoren van Nederland: de Lange Jaap. In Scheveningen staat een identieke vuurtoren (per twee voordeliger), maar die is net iets minder hoog.

In Huisduinen bevindt zich Fort Kijkduin, een erfenis van Napoleon Bonaparte. Het fort is helemaal gerestaureerd. Vanaf het dak heb je een panoramisch uitzicht over de duinen, de polders en het Marsdiep. In de verte lonkt Texel.

Ik bezoek vandaag niets. Door de duinen fiets ik verder in zuidelijke richting. De Schotse koeien grazen nog steeds in de duinen. Aan de rand van de duinen lag ons eerste huis in Den Helder. Het is inmiddels afgebroken.

Dansende letters

Marjon geeft aan dat ze soms bijna niet kan lezen. De letters blijven niet op het papier staan. Ze gaan dansen en het lukt haar dan niet meer om die letters te vangen. Het lezen lukt dan dus niet meer. Wat is er aan de hand? 

Dat weet ik ook niet. Hoewel: het is mij ook wel (een enkele keer) overkomen. Dat lag niet aan mijn ijdelheid (geen leesbril), maar – voor mijn idee – aan een te vol hoofd. De hersenspons zat vol: er kon geen nieuwe informatie meer bij. Het enige wat mij dan hielp was ‘even niks’.

Overbelasting van de ogen

Mijn indruk was (al) dat die dansende letters te maken zouden kunnen hebben met overbelasting van de zintuigen. Toen ik op zoek ging kwam ik het verschijnsel o.a. tegen in een artikel over Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Inderdaad: als de ogen teveel informatie te verwerken krijgen kan er een soort van kortsluiting optreden: de boel gaat op slot. Kenmerken van die overbelastig zouden kunnen zijn:

  • Dubbel zien
  • Wazig zien
  • Slecht kunnen lezen
  • Dansende letters
  • Oogvolg bewegingen (niet vloeiend, snel heen en weer)
  • Veel knipperen met de ogen
  • Overgevoeligheid voor licht (graag een zonnebril op hebben)

Horen én zien is (te) veel

In de loop van de jaren heb ik de indruk gekregen dat met name de combinatie van veel horen én van veel zien het hoofd sneller vol maakt. Er zijn dan ook mensen die bewust in een drukke ruimte oordoppen in doen of omgekeerd zich meer afsluiten van wat ze zien. Het lijkt een combinatie van een neurologisch probleem en een zintuiglijk probleem: er komt teveel binnen en dat kan niet verwerkt worden: de waarneming gaat op slot. Het leidt ook tot problemen in de motoriek en het evenwicht.

Lichaamsbesef en – ordening

Daarmee kom ik op een volgende waarneming: die van het proprioceptieve systeem. Hoe zit je lichaam in elkaar? Hoe reguleer je je handelen? Bijvoorbeeld: als ik een heel klein schroefje aan moet draaien moet ik langzamer handelen. Als ik een volle beker water op de tafel wil zetten moet ik voorzichtig manoeuvreren. Als ik een ijshoorntje aan pak moet ik daar niet in knijpen. Proprioceptie is eigenlijk het leren hanteren en kennen van je eigen lichaam. Het is heel goed zichtbaar bij het wassen en bij het tandenpoetsen.

Bij mensen met een verstoorde proprioceptie zien we:

  • Vaker struikelen of vallen (onvoldoende kijk op je lichaam in de ruimte en oneffenheden in de ruimte en de consequenties die dat voor je lichaam heeft
  • Onhandig, zoals veel dingen laten vallen (problemen met doseren van bewegingen)
  • Onvoldoende samenwerking tussen beide handen en vaak ook voeten
  • Problemen in ritme en volgorde in handelen en soms ook in de mogelijkheden van de taal
  • Vaker emotionele problemen (zelfbeeld/zelfvertrouwen)
  • Lagere alertheid, niet bij de les kunnen zijn, beperkte aandacht regulatie
  • Moeite met dubbeltaken: dingen na elkaar in plaats van tegelijk
  • Meer moeite met het snel opnemen van informatie.
Naarmate mensen ouder worden hebben ze meer moeite met de afstemming van de proprioceptie. Het valgevaar neemt bijvoorbeeld toe, ze kunnen maar één handeling tegelijk. Dat maakt het noodzakelijk dat ook het tempo verlaagd wordt.

Noordkop

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, kom jij wel eens in Den Helder?" Dat zal ik jullie zeggen. Hoe zou ik Den Helder kunnen vergeten? Ik heb er 28 jaar lang gewoond. Elke maand kom ik er nog wel een keer. 

Vorige week had ik een afspraak in Den Helder. Omdat er geen OV-fietsen meer te huur waren nam ik mijn eigen Batavus mee. Dat was de aanleiding om aan deze reis meteen maar een fietsrondje te koppelen.

De binnenstad van Den Helder was ernstig aan het verpauperen. Uiteraard pas na ons vertrek. Toen is het verval begonnen. Zo waren bijna alle winkels uit de doorbraak van de jaren ’60 verdwenen. Toen was een stuk van het oude centrum platgegooid. Het had hét bruisende winkelcentrum van de stad moeten zijn, maar na het vertrek van V&D, P&C, Vögele en Flandria bleef er weinig meer over. Maar inmiddels wordt hard aan de revalitisering van dit gebied.

Zigzaggend door het centrum van de stad (de oudste huizen dateren uit het begin van de 19e eeuw) en over het terrein van de voormalige Rijkswerf (vroeger streng verboden gebied, het stond zelfs niet op de stafkaart ingetekend) fietste ik naar mijn favoriete plek: het havenhoofd bij de Texelse boot. Helaas was mijn favoriete bankje bezet door de Duitsers. En de boot naar Texel lag aan de overkant van het Marsdiep.

Sinds de aanleg van de steiger van ’t Horntje duurt de oversteek naar Texel nog geen 20 minuten. Veel Duitse toeristen denken dat ze aan een lange zeereis beginnen. Ze staan in de rij in het restaurant en slaan complete maaltijden in. Tegen de tijd dat ze het eten op hun tafeltje hebben legt de boot aan aan de overkant.

Over de 'Zeepromenade' fietste ik naar een tweede favoriete plek: Huisduinen bij de vuurtoren de Lange Jaap. 

Metalen uitsteeksels op de huid

Het wordt steeds duidelijker: het vaccin tegen corona is levensgevaarlijk. Niet alleen sterven er duizenden mensen na vaccinatie en krijgen zwangere vrouwen massaal miskramen, gevaccineerde mensen krijgen ook metalen uitsteeksels op hun lichaam. 

Mensen die gevaccineerd zijn hebben sleutels en vorkjes op hun lichaam zodat ze overal gevolgd kunnen worden via het 5 G netwerk. En nu wil deze mevrouw van een deskundige van het ‘RIVM’ in Ohio weten welke stof ( welk proteïne) maakt dat zulke metalen onderdelen uit je lichaam kunnen groeien.

De deskundige kan het niet ontkennen, want mevrouw heeft het bewijs overal op internet gezien.

Originally tweeted by The Tennessee Holler

Ik zal mezelf ook dagelijks gaan controleren. Want na vier weken moet er toch iets te zien zijn. Anders ben ik zwaar teleurgesteld over Pfizer. 

Didier Raoult versus Elisabeth Bik

Elisabeth Bik is een Nederlandse onderzoeker die inmiddels een enorme staat van dienst heeft opgebouwd als het gaat om het opsporen van fouten in onderzoek. 

Bik is o.a. expert in het opsporen van gemanipuleerde foto’s. Haar interesse begon nadat ze een onderzoek had gepubliceerd waarbij naderhand bleek dat anderen zonder bronvermelding een deel van haar onderzoek hadden gekopieerd. Ze ontdekte dat onderzoekers zeer slordig zijn en naar believen kunnen knippen en plakken en dus ook zaken uit de context kunnen halen.

Door haar werk vormt ze een bedreiging voor onderzoekers die met gegevens manipuleren. Vorig jaar maart analyseerde Bik het onderzoek van de Franse microbioloog Didier Raoult. In die studie concludeerde hij dat hydroxychloroquine (HCQ) een positief effect heeft op coronapatiënten, vooral in combinatie met antibiotica. Dat onderzoek werd wereldberoemd. Zowel Donald Trump als Jaïr Bolsonaro wisten het zeker: HCQ is dé redding tegen corona. Maatregelen zijn niet nodig: er moet gewoon voldoende HCQ zijn. De Franse regering kocht meteen een enorme voorraand aan HCQ op.

Elisabeth Bik ging op onderzoek uit. Ze ontdekte dat tal van gegevens uit het onderzoek van Raoult waren gemanipuleerd. Zo had hij de mensen die ondanks de toediening van HCQ ziek waren geworden uit de uiteindelijke onderzoeksgroep verwijderd. Geen wonder dus dat er zoveel mensen genazen. De peerreviews (controle door onafhankelijke collega’s) waren gedaan door medewerkers van Didier Raoult Himself. De uitkomsten van het onderzoek dat werd aangegrepen als hét bewijs dat het met corona allemaal mee viel en dat er een goed medicijn was bleken dus ernstig gemaninupuleerd te zijn.

Bik nam contact op met Raoult. Ook legde ze de haar bevindingen voor aan het discussieforum PubPeer, waar wetenschappelijk onderzoek wordt getoetst. Daar was Raoult niet van gediend. Zijn onderzoeken waren de hele wereld over gegaan en nu werden de uitkomsten in twijfel getrokken. En wat doe je dan als ijdele professor? Je gaat niet als collega’s in gesprek: je spant een rechtzaak aan wegens…. intimidatie. Ondertussen had Didier Raoult er ook nog eens voor gezorgd dat naam en adres van Elisabeth Bik op internet werden gepubliceerd. Een Nederlandse vrouw die een hooggeleerde en wereldberoemde Franse hoogleraar voor de voeten loopt: het moest niet gekker worden.

Het wetenschappelijke tijdschrift COMET neemt het op voor Elisabeth Bik. Waar blijft de kwaliteit van de wetenschap als onderzoeksresultaten niet tegen het licht mogen worden gehouden? Juist door elkaar kritisch te kunnen bevragen is er elke keer weer vooruitgang geboekt. “Door Didier Raoult en Éric Chabrière te vragen verslag uit te brengen over de artikelen die ze hebben geschreven, doet Elisabeth Bik gewoon haar werk als onderzoeker.”

Opmerkelijk is dat de klacht van Didier Raoult en Éric Chabrière volgt op een aantal bedreigingen die Elisabeth Bik via sociale media kreeg. Hij beschuldigt haar van intimidatie, terwijl zij wordt bedreigd door enkele van zijn volgelingen. Het is niet anders dan bij antivaxxer Andrew Wakefield in het Verenigd Koninkrijk die naam en adres van een kritisch onderzoeker op internet zette met de oproep om hem een lesje te leren. En ondertussen klaagt hij dat er in Engeland geen vrije meningsuiting meer mogelijk is.

Het lijkt wel of degenen die op internet het hardste klagen over intimidatie, censuur en dictatuur ook degenen zijn die anderen het liefste de mond willen snoeren. Ze gaan ook de publieke discussie niet aan, maar ontwijken het gesprek door meteen naar de rechter te stappen. Oftewel: zoals de waard is zo vertrouwt hij zijn gasten. 

Wat fietst daar? (3)

Behalve de mensen op de E-bike heb je ook de fietsers die helemaal niet trappen. 

Ik weet niet hoe die voertuigen allemaal heten. Je hebt snorfietsen, die soms veel te hard snorren en scooters. Die laatsten zijn wat dikker dan de snorfietsen. Ze worden in Delft ook veel verhuurd. Dan zitten er doorgaans twee mensen op één groene Flickbike.

Sommige van die scooters hoor ik niet aankomen. Anderen hoor ik wel (wat veiliger voor mij is) maar die stinken nogal eens nadrukkelijk.

De grootste ramp zijn de maaltijdbezorgers. Er zijn momenten waarbij het meeste verkeer door onze fietsstraat bestaat uit veel te snel rijdende maaltijdbezorgers. Dat zijn inmiddels lang niet alleen maar pizzakoeriers. Er zijn ook vegan- bezorgers, maar die rijden nét zo snel. Maar vanmorgen was het nog te vroeg voor die bezorgers.

De berijders van de ‘dikke scooters’ zijn doorgaans vijftig plus. Hun voertuig is meestal uitgerust met twee grote spiegels. Daardoor komen ze nog wel eens klem te zitten tussen de zijkant van de auto en een lantaarnpaal.

Niet alleen de scooter ziet er stevig uit. Vaak zien de 50-plus berijders er ook omvangrijk uit. Ik weet alleen niet wat de kip was en wie het ei.

Stapte de berijder van de fiets over op de scooter omdat hij te zwaar werd. Of word je vanzelf zwaar als je op zo'n scooter rijdt?