Jarig

Vandaag is dit meisje alweer jarig. Ze werd 67 jaar geleden geboren in Barneveld.

Ze had een oudere zus en een oudere broer boven zich. Als derde in het gezin groeide ze wat in de schaduw van de twee oudsten op. Lange tijd bleef ze de jongste, maar negen jaar later werd er nog een broertje geboren en weer een aantal jaren later ook nog weer een zusje.

Haar verjaardag zit klem tussen kerst en oud-en nieuw. Het is altijd een zaak van logistiek goed plannen om cadeaus en traktaties op tijd in huis te hebben.

Inmiddels zijn we ruim 45 jaar getrouwd, dus ik weet bijna niets anders dan dat ik met haar onderweg ben. Meestal op de fiets, maar ook regelmatig met de trein.

Maar ik ben haar ook regelmatig kwijt. Het wat verlegen meisje van vroeger is een krachtdadige persoonlijkheid geworden. Ze is overal en nergens bezig met mensen bezoeken en zaken regelen. De hele tafel (en die is best groot) ligt soms vol met af te handelen zaken.

Haar oplossingsgerichte radertjes staan nooit stil. Als iets stuk is moet het gerepareerd kunnen worden. Ze moet dan ook niets van de wegwerpmaatschappij hebben.

Niet alleen thuis. Soms ligt er iets op straat en dan meteen al gaan de radertjes weer aan de gang: wat kan ik dáár nu weer van maken? Dat heeft ze van geen vreemde: het zit in de genen van haar vader. Die stapte soms midden op een Amsterdamse kruising van zijn fiets om iets op te rapen wat hij misschien een keer zou kunnen gebruiken…

Af en toe zeg ik: "En nu even wat rustiger, je bent geen twintig meer." Maar ja, ze weet van geen ophouden. Ook dat heeft ze van haar vader. Maar het houdt haar ook jong(er) en bij de les.
Advertenties

Woonplaatsen (8)

In 2003 kreeg ik een baan in Amsterdam. De afstand vanaf Den Helder was eigenlijk te ver om dagelijks te treinen. Maar Tineke werkte nog wel in Den Helder. Dus het werd een woonplaats halverwege: in Alkmaar.

Ons huis in Den Helder was al verkocht voordat het te koop stond, dus we konden goed inschatten welke financiële ruimte we hadden. Opnieuw werd het een jaren ’30 huis, maar deze keer hoefde er minder geklust te worden. Hoewel: er werd in de jaren dat we in Alkmaar woonden toch nog aanzienlijk gehakt en gezaagd. Vooral de nieuwe keuken hakte er behoorlijk in. 

Het huis stond dicht bij het station en bij het centrum. Alkmaar is een mooie historische stad met een prachtige omgeving. We fietsten zo de polder in en in een half uur waren we in het duingebied van Egmond. 

Onze woonwijk was een oase van rust in een toch wel behoorlijk grote stad. Met veel bloemen, bomen, vogels en leuke buren.

We bleven in Alkmaar wonen toen Tineke ook een baan kreeg in Amsterdam. En ook toen ik voor mijn werk verkaste naar Hoorn. Dat was ook een half uur met de trein.

Woonplaatsen (7)

In 1974 solliciteerde ik voor een baan in de omgeving van Den Helder. Vanaf 2 januari logeerde ik een aantal nachten per week op het terrein van de instelling. Zo kon ik alvast wennen aan 'het klimaat' van Den Helder.

Afbeeldingsresultaat voor Meidoornstraat Den HelderVeel sneller dan verwacht kregen we een flat toegewezen in de wijk Nieuw Den Helder. Met uitzicht op de duinen en op de vuurtoren. In mei 1975 verhuisden we naar de Noordkop. Met dit uitzicht leek het wel of we altijd vakantie hadden. Bovendien was de woonkamer alleen al groter dan onze hele halve woning in Amsterdam.

In de zomer van 1978 kochten we een jaren ’30 woning aan de rand van het centrum van Den Helder. Het huis had nogal wat achterstallig onderhoud. Het was zo slecht geïsoleerd dat de sneeuw in de strenge winter van 1979 achter de openslaande deuren bleef liggen en dat de ontwikkelaar (voor de foto’s) op zolder bevroren was. Maar zo’n jaren ’30 huis heeft wél sfeer!

Geleidelijk aan werd het huis opgeknapt en vooral geïsoleerd. Ook werd er een nieuwe schuur gebouwd. En onze beide kinderen werden hier geboren.

Iedere dag fietste ik over de soms eindeloos lang lijkende kaarsrechte Langevliet de negen kilometer naar de instelling. Om te weten hoe lang ik er over zou doen moest ik goed de windrichting in de gaten houden, want de rit kon in 20 minuten, maar ik heb er ook wel eens meer dan een uur over gedaan.

In ieder geval was Den Helder bijna dertig jaar onze thuisbasis. De meeste zonne-uren van Nederland, frisse lucht en aan drie kanten de zee.

Nieuwe telefoon

Ik heb een nieuwe telefoon. Hij is inmiddels ook uit de doos. Maar voorlopig ben ik slecht bereikbaar.

De oude telefoon werd steeds trager. Dat heb je met oude mensen en met oude telefoons. Als ik op de Reisplanner uit moest zoeken of ik handiger in Amersfoort of in Utrecht over kon stappen duurde het soms tien minuten voordat de Reisplanner had geopenbaard wat logistieke wijsheid was. Dan was ik Amersfoort al voorbij… Gelukkig ken ik veel treintijden uit mijn hoofd…

Ik heb een digitaal redelijk handige echtgenote (maar ze is al wel 65 plus) en een digitaal handige schoonzoon en eveneens digitaal handige zoon. Dus genoeg Support. Bovendien heeft mijn handige echtgenote een identieke nieuwe telefoon aangeschaft. Net als bij de vorige telefoon (drie jaar geleden) kon het leerproces op deze manier verdubbeld worden.

Software

Nu hadden zij allen begrepen dat je met het overplaatsen van de SIM-kaart meteen alle gegevens mee zouden komen. Dat blijkt niet het geval. Het nummer is hetzelfde gebleven, maar de contacten laten zich niet verleiden tot een collectieve overdracht naar de nieuwe telefoon. Ook lukt de twee-staps authentificatie (die ik voor o.a. dit weblog heb) niet. De berichten komen binnen op de oude telefoon die werkloos in de vensterbank ligt.

De oorzaak voor dit ongemak is na lang puzzelen bekend. Het wachten is op een nieuwe update voor de nieuwe telefoon. Het Android systeem is nog niet compatible. Ook als ik het wel had gesnapt, had ik het alsnog niet kunnen oplossen. Maar of die kennis het leed nu verzacht?

Trein en software

De Intercity tussen Den Haag Centraal en Eindhoven blijft regelmatig (één op de vier ritten) onderweg steken. De machinist moet dan het hele systeem resetten. Inmiddels heeft men de oorzaak gevonden. Er is een nieuwe update van de software voor de locomotief. De update is geïnstalleerd, maar hij blijkt verstorend te werken op de software van de locomotief. En die update kan er niet af worden gehaald. Dan schijnt niets het meer te doen.

Misschien moeten we afspreken dat we de komende vijf jaar niets veranderen. Dan hebben we tenminste even de tijd gekregen om het allemaal te snappen.

Woonplaatsen (6)

In 1969 ging ik op kamers wonen in de Amsterdamse Vaartstraat (bij het Hoofddorpplein).  De meeste colleges werden gegeven in een villa aan het Vondelpark.

De woning was van woningbouwvereniging Patrimonium en gebouwd in de jaren ’20. Dit onderdak was maar tijdelijk, omdat de eigenaar een half jaar naar de USA was. Samen met een andere student – Bert – bewoonde ik de zolder. De dag eindigde doorgaans met een dagsluiting met warme chocomel vermengd met een slok zeer oude jenever of Beerenburg.

In februari 1970 verkaste ik naar de overkant van het water: naar de Sloterweg. Ik kwam in te wonen bij een oude hospita voor wie ik in ruil voor enige korting op de huur de administratie deed. De hospita deed aan yoga en kookte met een hoedje op. Mijn ouders konden gerust zijn, want ik mocht er geen damesbezoek ontvangen.

Ondertussen leerde in Tineke kennen. Ook zij ging studeren en op kamers. Maar ze mocht weer geen herenbezoek ontvangen… Ook zij had een hoogbejaarde hospita met een kat die Pimmetje heette en biefstuk kreeg. Gelukkig waren beide hospita’s regelmatig afwezig…

In 1973 trouwden we en we gingen wonen in een halve woning in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt (op de foto links op de eerste verdieping). Een deel van de wijk was in bezit genomen door krakers. De bedoeling was dat de huizen binnen enkele jaren afgebroken zouden worden. Aan onderhoud werd niets meer gedaan.

Nieuw was dat we nu een kookgelegenheid hadden en een vaste kachel. Een douche en ruimte voor een wasmachine waren er niet en het toilet was zó krap dat de deur niet goed dicht kon. Maar het was voor Amsterdamse begrippen een luxe onderkomen. Een vergelijkbare woning kun je nu nog vinden in het Amsterdamse Gemeentemuseum.

Tijd voor de Sint

Niet verder verklappen... Ook de komende week begeef ik mij weer verkleed door de straten.

Sint wordt een dagje ouder. Hij loopt nu achter de rollator, die geheel met ballonnen versierd is.

Maar omdat de Sint ook wel eens een psychologische onderhoudsbeurt nodig heeft komt hij als pastoraal medewerker ook wel eens op bezoek bij een geloofsgenoot die als psychiater in functie is.

Dat zie je op dit cartoon…

Woonplaatsen (5)

In 1964 verhuisden we naar de Zaanstreek. Dankzij deze verhuizing viel het niet op dat ik in de tweede klas van de HBS was blijven zitten. Ik maakte gewoon een doorstart op de HBS in Zaandam. 

Inmiddels telde het gezin zes kinderen. Dus het was een hele invasie in onze nieuwe woonplaats: Wormer. Een paar huizen verderop woonde de familie Koelemeijer, later bekend geworden van het boek ‘Het zwijgen van Maria Zachea’.

Vooral het oostelijk deel van het dorp was destijds nog sterk agrarisch georiënteerd, temidden van veel water en zompig weiland. De inwoners van Wormer wilden niet bij de nieuwe gemeente Zaanstad ingelijfd worden. De brug vormde een barrière naar het langgerekte lint van dorpen dat ingeklemd lag tussen de Zaan en de spoorlijn.

Mijn vader werd dominee in de kerk links op de foto. De pastorie lag schuin tegenover de kerk. Als mijn vader een bladzijde uit de preek miste kon hij gewoon een psalm opgeven en even de straat oversteken. Maar dat gebeurde nooit, want hij preekte uit zijn hoofd met een paar aantekeningen achterop bijvoorbeeld een sigarendoosje.

De doorgaande weg liep vanaf de Zaanbrug in Wormerveer geheel beklinkerd door het dorp en daarna verder naar Jisp en uiteindelijk via Neck naar Purmerend. Eens in het uur denderde de streekbus van de Naco door het dorp. Verder waren er vooral veel landbouwwerktuigen.

De HBS zat in een noodgebouw bij de Bullekerk in Zaandam en telde in mijn eerste jaar nog maar 160 leerlingen. De school haalde de landelijke pers doordat jongens met te lang haar door rector Visser naar de kapper werden gestuurd. Dit leidde zelfs tot de oprichting van een actiegroep van en voor langharigen.

Het was bijna tien kilometer fietsen op mijn Gazelle met als serienummer 1616123. Meestal fietsten we over de Kalverringdijk, een paadje langs de Zaan waar twee fietsers elkaar eigenlijk niet konden passeren. Aan dat dijkje werd in die jaren aan de Zaanse Schans gebouwd. Het water van de Zaan was erg vervuild, in de krant stond regelmatig dat het zuurstofgehalte 0% was. Vissen had hier geen zin.

Om te weten hoe lang de fietstocht zou duren moest de windrichting bepaald worden. Die kon je ruiken. Bij noordwestenwind rook je de linoleumfabriek van Krommenie, bij zuidwestenwind soep en cacao (Honig en Cacao de Zaan) en bij zuidenwind rook je verf (Pieter Schoen).