Silly Walks in Spijkenisse

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, kom jij wel eens in Spijkenisse?" Dat zal ik jullie zeggen. Sinds we in Delft wonen fiets ik elke maand wel een keer door Spijkenisse. Het was ooit een dijkdorp, maar nu is het een satelietstad van Rotterdam, met torenhoge flats lans de Oude Maas. De plaats staat zelfs vermeld in skyscrapercity, een internationale site waar je hoge nieuwbouw terug kunt vinden. 

Spijkenisse heeft de eenzame toerist weinig te bieden. Maar sinds 2018 bevindt zich hier een bijzonder zebrapad. Het idee kwam via John Cleese, die in Monty Python het Ministry of Silly Walks opgericht. Op diverse films is hij te zien met tal van bijzondere loopjes, die navolging verdienen.

Al vanaf de eerste uitzending van Monty Python (waarin John Cleese deze loopjes uitvoerde) had ik de onbedwingbare neiging om bij zebrapaden op deze manier over te steken.

Tineke vond dan 'dat ze er niet bij hoorde'. Maar tegenwoordig doet ze ook mee...

Herinnert u zich déze nog?

De Top 40 van 14 september 1968

Dit was de tijd waarin ik op zaterdagmiddag met mijn oor tegen de radio in de woonkamer zat te luisteren naar de Top 40. Ik had geen eigen radio. Als mijn moeder na haar middagrust beneden kwam moest de radio uit. Ik kwam meestal tot ongeveer nummer 20. Dat de Beatles als enorme klapper op nummer 1 binnen kwamen heb ik die zaterdag dus niet kunnen horen…

Een week later woonde ik op kamers. Ik kocht meteen maar een eigen radio...

Krukfiets

Ik wil het niet over mijn lichamelijke ongemakken hebben. Zoiets hoor je niet publiekelijk te bespreken. Maar ik vertel iets over vroeger. De zieligheidsindex van die periode is inmiddels wel verjaard. 

Zoals al meerdere malen vermeld was in in de winter van 2011 van mijn sokken en mijn Gazelle gereden door een Duitse wegpiraat. Je denkt met sneeuw onderuit te gaan door de gladheid, maar je wordt geveld door de bumper van een automobiel. Vanaf die dag was ik mijn bewegingsvrijheid kwijt.

Wegversperring. Koeien blijken niet gevoelig voor een duwtje met krukken van Duitse makelij. Dus ik liep hier fietsvertraging op…

De rolstoel vond ik een onmogelijk gevaarte, dus na zes weken op vier wielen besloot ik het maar weer eens op twee wielen te proberen. De dokter vond dat gevaarlijk, maar zonder fiets is Henk niets. Ik onttrok me dus aan het toezicht van de dokter en kocht een fiets met lage instap. Daar werden twee krukken op bevestigd.

Op die fiets fietste ik steeds verder heen. Dat ging niet vanzelf. Tijdens één van de eerste ritten fietste ik een tunneltje in, maar ik had geen kracht genoeg om weer naar boven te fietsen. Gelukkig was de brandweer in de buurt aan het oefenen. De mannen hebben mij gered en een zetje gegeven zodat de vaart er weer in kwam.

Drie maanden later vatte ik moed bij de dokter en vroeg hem of ik misschien ook weer een keer mocht gaan proberen om te fietsen. Hij zei 'liever niet, maar als u het niet kunt laten houd ik u niet tegen'. De fietsteller stond op dat moment op 1741 km. Maar dat heb ik hem niet verteld. 

Breien in de klas

Toen ik in de jaren '70 les gaf was een gewoonte van veel cursisten dat ze breiden tijdens de les.

Het hoofd opleiding was het daar niet mee eens. In de les mocht niet gebreid worden. Of haken, borduren en macrameeën ook verboden werden, daar heb ik toen niet over nagedacht. Dat was misschien nog een passend alternatief geweest.

Ik was niet zo solidair met het korps van full-time docenten. Zo’n maatregel vond ik maar onzin. Ik was ook niet bij de besluitvorming betrokken geweest. Het breien hoefde van mij niet verboden te worden. Er was geen enkele aanleiding om te denken dat breiende leerlingen minder zouden opletten.

Ik stelde als extra zinvol alternatief zelfs nog voor dat de cursisten een trui voor mij zouden breien. Daar kon toch niets op tegen zijn. Nog diezelfde les werd ik helemaal opgemeten door een aantal enthousiaste leerlingen. Ze wilden de volgende les aan de slag gaan.

Helaas is het niet zover gekomen. ‘We’ hadden immers besloten dat er niet gebreid mocht worden tijdens de lessen? Dat ik niet bij dat ‘we’ betrokken was geweest en de leerlingen al helemaal niet: dat deed niet terzake.

Bij één van de cursusgroepen viel mij op dat drie van de vier mannen de toets der kritiek van het hoofd opleiding niet konden doorstaan: ze konden niet verder met de opleiding. Van de 18 dames slaagden er 17. Dat bracht mij op een nieuw idee. De heren hadden niet gebreid, de dames wel. Zou het kunnen zijn dat breien een positief effect had op de leerprestaties?

Helaas werd de opleiding niet direct gekenmerkt door ruimte voor afwijkingen in de leer. Het voorstel werd niet eens in stemming gebracht. Een paar maanden later moest ook ik het veld ruimen. Van die trui is het nooit meer gekomen. 

Zen

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, heb jij wel eens bijzondere ervaringen?" Dat zal ik jullie zeggen. Het komt hoogst zelden voor. Mijn ervaringen zijn doorgaans van tamelijk aardse aard en hoedanigheid.

Echter: tien jaar geleden, toen ik rolstoelgebonden was, ontdekte ik opeens dat het stilgezet worden wél kan leiden tot bijzondere ervaringen. Een soort van croma-aanpak. Je moet niet haasten, maar rust nemen.

Daarbij was bijzonder behulpzaam dat ik in het bezit was van twee Duitse krukken. Die werken weer anders dan nederlandse krukken.

Op Qanon-sites lees ik dat dat met frequenties te maken heeft die door de lucht zweven. Die frequenties waren er altijd al, maar het 5 G netwerk probeert die kosmische orde te verstoren door de frequenties te bundelen en op mensen te richten. Bill Gates, Big Pharma en het World Economic Forum werken daar eendrachtig samen aan.

Zo heeft men honderd Amerikaanse mariniers via de 5G frequentie dusdanig in hun denken kunnen veranderen dat ze opeens homo bleken te zijn geworden. Een soort van homo-genezing, maar dan omgekeerd. Ik wist niet dat het kon, maar die sites weten het allemaal heel erg zeker. Zo gaat dat dus. Het doel schijnt te zijn dat de overbevolking tegen moet worden gegaan.

Op de foto zie je hoe ik tien jaar geleden in een Zen-toestand kwam. Het was een bijzondere ervaring. Ik hoorde en zag dingen die me nooit eerder waren opgevallen. Soms moet je daarvoor dus even stilgezet worden...

De prik en Big Brother

Gisteren heb ik veertig kilometer gefietst teneinde 'de prik' te halen. Mijn fiets kreeg desondanks geen lekke band.

Het gebeuren vond plaats in een sporthal. Ik wilde nog even aan de ringen hangen. Dat vond ik vroeger altijd erg leuk, vooral het vogelnestje en andere fysieke ongemakken. Slechts één maal heb ik daarbij mijn pols gebroken.

Maar voor dat soort speelsigheden was geen tijd en plek. Het was dus ook niet de bedoeling. Ik moest me aan de regels en voorschriften houden.

Zo’n procedure lijkt wel wat op het inchecken voor een vliegtuig. Je moet bewijzen dat jij het bent, dat wordt nog twee maal gecontroleerd en daarna krijg je een streepjescode en kun je de douane passeren.

Omdat ik op alle gezondheidsvragen ‘nee’ had geantwoord kon ik snel alle barriëres nemen. Er kwam geen dokter aan te pas. Het was eigenlijk een soort ganzenbord, twee maal zes gooien en dan nog een keer twee maal zes en je bent er al bijna.

Voordat ik het wist was ik bij de prikmevrouw, mevrouw Vampirella Nocturna in Hoogst Eigen Persoon. Daar begon ik mijn broek uit te trekken, maar dat was alweer niet de bedoeling. Ik kreeg de prik in mijn arm.

Vervolgens moest ik een kwartier bewijzen dat ik niet flauw viel of een allergische reactie kreeg. De andere wachtenden zaten allemaal op hun mobieltje te kijken. Kennelijk kijken mensen met het geboortejaar 1950 tijdens het wachten allemaal op hun mobieltje en hebben ze binnenkort allemaal fysio nodig vanwege een stijve nek.

Bij het vertrek uit de sporthal ontdekte ik dat ik gevolgd werd. Dat kan kloppen. Er is nu een chip in mijn lichaam geïmplanteerd. Big Brother is watching me. 

Vernoemd

Opeens zag ik het. Er is een boot naar mij genoemd. 
De Hendrik A aan de kade in Wormerveer

Het is ook niet de Hendrika die op de Westerschelde bij Terneuzen in de problemen raakte en kapseisde. Een binnenvaartschip hoort eigenlijk ook niet in zout water. Daar kan de romp niet tegen. Er zit niet de goede verf op.

Dat is hetzelfde probleem als de vrouw die in de jaren ’60 een nieuw, flitsend en bodyfit badpak zou gaan showen in de zee bij Scheveningen. Het badpak was uitgebreid getest in zoet water. Maar toen mevrouw de zee in dook en weer boven kwam bleek dit badpak helemaal niet tegen zout water bestand te zijn.

Wil je een strandvakantie: test dan eerst uit of je badkleding bestand is tegen zout water. Dat staat op een merkje in de kleding. SWR hoort en dat te staan. Salt Water Resistant. 

Nee, het is niet de Hendrika. Dat is een ander schip. Een zeeschip. Dat kwam in het nieuws vanwege stormachtig weer en het gaan schuiven van de lading.

Dit is duidelijk de Hendrik A. Eindelijk ben ik vernoemd...

Diploma

Ik heb nooit een strikdiploma gehaald. Dat komt omdat ik de kleuterschool gemist heb.

Nu weet ik niet of ik de kleuterschool écht gemist heb, want ik hou niet van knippen, plakken, van zand tussen mijn vingers en van vingerverven en kleien. Of zou ik het er dan juist wel geleerd hebben om daar mee om te gaan? Op de leeftijd dat andere kinderen leerden hun veters te strikken liep ik gewoon altijd in de tropen op blote voeten. Op de één of andere manier heb ik later wél mijn veters leren strikken, maar ik heb geen idee meer hoe.

Ik ben ook niet in het bezit van een zwemdiploma. Toen ik moest diploma-zwemmen verkeerde ik in een permanente toestand van oorontstekingen. De ene ging en de andere kwam. Dat hield een paar jaar aan. Van de dokter mocht ik toen niet meer zwemmen. Het schijnt dat je spontaan kunt zinken als je een gaatje in je trommelvlies hebt en dat loopt vol.

Ook mijn HBS-B diploma heb ik nooit gehaald. Evenmin als de dienstkeuring. De keuringsarts van waren sprak de gevleugelde woorden: ‘Wat u in het dagelijks leven doet, meneer Algra, weet ik niet, maar veel bijzonders zal het wel niet zijn’.

Na deze ontwikkelingslijn in mijn leven is mij donderdag iets bijzonders overkomen. Ik kreeg een oorkonde overhandigd. Niet vanwege die vele oor-ontstekingen. Ik werd lid van verdienste van de VMBZ: de Vereniging Mondzorg Bijzondere Zorggroepen. Volgens het feestcomité zou ik mij jarenlang en met grote waarde hebben ingezet voor de mondgezondheid voor bijzondere zorggroepen.

Ik was er eigenlijk wel een beetje beduusd van.

Daarnaast kreeg ik nog bloemen, benevens champagne en een beker met daarop de omslag van mijn boek over mondzorg. 

Selfie

De mensen vragen mij wel eens: 'Waar was jij gisteren?' Meestal weet ik dat dan vandaag niet meer. 

Dat kan meerdere oorzaken hebben. Twee van de meest voor de hand liggende oorzaken zijn: de wereld gaat te snel of mijn hoofd gaat te langzaam.

Selfie langs de Rotte

Gelukkig vond ik mijzelf terug op mijn telefoon. En toen wist ik ook weer waar ik gisteren was. Gisteren fietste ik langs de Rotte. Dat lelijke vierkante huis op de achtergrond moet je er eigenlijk even bij wegdenken.

De Rotte eindigt in Rotterdam. Hij begint bij Moerkapelle. Als rivier stelt hij niet veel voor. Maar de fietsroute langs de Rotte is wel erg mooi. Dat hebben meer mensen ontdekt. Af en toe wordt de route afgesloten, vanwege teveel fietsers onderweg.

De meeste lezers kennen mij niet persoonlijk. Op deze manier heb ik mezelf toch aan jullie voorgesteld.

Man, 70 plus maar nog niet gevaccineerd, met baard en pet en een zwarte Batavus Dinsdag. Hij heeft dinsdag in lichtelijk verwarde toestand zijn echtelijke woning verlaten.