Molenfietsen (4) : Kinderdijk

molens-bij-kinderdijk-2De molens van Kinderdijk behoren tot de beroemdste toeristische attracties van Nederland. De meeste molens behoren bij twee molengangen, bedoeld om het water stapsgewijs uit de diepliggende polders te pompen. De molens vallen onder Unesco Werelderfgoed. Daardoor zijn ze tevens extra beschermd tegen eventuele plannen om hier allerlei nieuwbouw te plegen. Dan raak je je erfgoed-licentie kwijt.

Er staan hier acht molengang-kinderdijkbakstenen windmolens die gebouwd werden rond 1738. Deze molens zijn bijna identiek, maar er zitten wel enkele verschillen in, doordat ze gebouwd werden door verschillende aannemers. Leuk voor een puzzeltocht met kinderen. Maar kijk uit dat ze geen klap van de molen-bij-kinderdijkmalle molen krijgen.

Ook staan er acht met riet bedekte windmolens, die twee jaar later werden gebouwd.

De molens kunnen ieder voor zich het water tot 1 meter 40 hoger verplaatsen.

Daarnaast zijn er nog een paar loslopende molens en ook nog een klassieke wipwatermolen. De 20e molen is in 1945 ingestort. Daarna is het met die molen nooit meer iets geworden.

lekveer-krimpen-aan-de-lekGenoeg molens gezien. Ik maak me klaar voor de oversteek met de zeer druk gebruikte veerpont naar Krimpen aan de Lek. Er vaart hier een kleine pont, die een driehoek maakt (Ridderkerk > Krimpen > Kinderdijk) en een grote autopont. Ik koester warme gevoelens voor voetveren, maar dan moeten ze wel in de buurt zijn als ik over wil steken. Het wordt dus het autoveer.

Molenfietsen (3) : langs de Lek

molens-bij-streefkerkGeleidelijk maakt het wolkendek plaats voor plukjes blauwe lucht en af en toe wat zon.

Het dijkdorp Streefkerk laat ik rechts liggen. In het land liggen drie watermolens. Kennelijk moest er hier altijd veel water worden afgevoerd.

Even ten westen van Streefkerk kom ik op de Lekdijk uit. Althans: ik kom uit op datgene wat er uit zou moeten zien als een dijk. Overal worden gaten gegraven, worden delen van de dijk geasfalteerd, worden zandhopen opgeworpen en wegen verlegd. Wie hier aan de dijk woont ziet iedere nieuwe dag van de week weer een nieuw landschap voor zijn raam.

lek-bij-nieuw-lekkerlandDe Lekdijk moet een nieuwe hoogte krijgen, en daar moet bijna alles voor wijken. De dijk was al een keer verhoogd, met als gevolg dat belendende percelen dieper in/onder/tegen de dijk waren komen te liggen. Nu watertoren-bij-krimpen-aan-de-lekmoet er over een lengte van 10 kilometer opnieuw gehakt en gezaagd worden. Deels heeft men een innovatieve oplossing gevonden: het aanbrengen van een betonnen dieptewand, die verschuivingen tegen moeten gaan.

nieuw-lekkerlandOok de plaats Nieuw Lekkerland heeft te maken met deze enorme operatie. De Hervormde Dorpskerk aan de dijk staat er wat verloren bij, temidden van al dit aards gewoel. Het is één van de zes protestantse kerken waar de inwoners van het 10.000 inwoners tellende dorp op zondag naar de kerk kunnen gaan. Ook in deze plaats kreeg de SGP bij de vorige verkiezingen de meeste stemmen.

In Nieuw Lekkerland kan ik de pont naar Lekkerkerk (kerk aan de Lek) nemen, maar ik besluit toch nog even over de dijk op de linkeroever van de Lek te blijven fietsen. In Lekkerkerk haalde ik een keer bij de plaatselijke vishandel Lekkerkerker Lekkerbekken voor het thuisfront.

skyline-rotterdamVoor mij ontvouwt zich de skyline van Rotterdam. Aan de overkant van de Lek resteert nog een klein stukje groen tussen de dorpen Lekkerkerk en Krimpen aan de Lek, met de buurtschap Schuwacht (met watertoren, derde foto). En links molens-bij-kinderdijk-1van mij zie ik één van de Unesco-Werelderfgoederen van Nederland: de molens van Kinderdijk.

Er valt hier veel te zien. Het fietsen schiet dan ook niet erg op.

 

Station Delft en sneeuw in Noord-Holland

“Vanmorgen te vijf ure opgestaan, de pot niet kunnende vinden het in de haard gedaan…”

Nee, zo gek was het niet. Bovendien hebben we geen haard.

De cursieve zin komt uit een dagboek van een Engelse admiraal die bij Chatham ten onder ging. Dat waren nog eens tijden: de Nederlanders die de Engelsen een lesje leerden (1667). Tegenwoordig hebben de mensen het wel over chatten, maar ze hebben geen idee hoe ze Chatham historisch moeten plaatsen. En bij De Ruyter denken ze aan hagelslag en niet aan een Nederlandse admiraal der zeevarende strijdkrachten.

Goed, we beginnen weer opnieuw. Gisteren stond ik om 5 uur op. Om kwart voor zes bevond ik mij ondergronds. Het station van Delft is namelijk in 2015 ondergronds gegaan. Dat scheelt in de tocht.

Toch was er een probleem. Hoewel het in Delft barst van de architecten hadden ze niet bedacht dat de snel voorbijrazende Beneluxtrein voor een probleem zou zorgen. Hij veroorzaakte zóveel turbulentie dat de draaideuren van het station spontaan gingen draaien. Het risico werd aanwezig geacht dat argeloze treinreizigers door een spontane zwiep van de deuren gelanceerd zouden worden en zichzelf ergens in de binnenstad fysiek zouden hervinden. Sinds die tijd mochten de voorbijrazende Intercity’s hier niet meer harder dan 80 km. per uur rijden.

station-delftMaar nu ben ik nóg niet bij mijn verhaal. Ik bevond mij dus om kwart voor zes op het plaatselijke perron. Toen werd er omgeroepen dat er minder treinen zouden rijden vanwege een seinstoring. Dat ‘minder’ bleek in de praktijk te zijn: ‘helemaal niet’. Niet herwaarts en niet derwaarts, niet naar Den Haag en niet naar Rotterdam. Maar omdat de berichtgeving niet duidelijk was besloot ik niet de tram naar Den Haag te nemen, maar ondergronds te wachten op betere tijden.

Drie kwartier later kwam de eerste trein aangereden: de Intercity naar Amsterdam Centraal, stopt ook in Heemstede-Aerdenhout. Daar ben ik in gaan zitten om er pas in Amsterdam Centraal weer uit te stappen. Daar nam ik de Intercity naar Den Helder. Want ik had ter plaatse om 9 uur een multidisciplinaire afspraak over de gebitsverzorging van een patiënt die niet gepoetst wil worden.

sneeuw-bij-waarlandIn deze trein viel ik spontaan in slaap (Den Helder kun je niet voorbij rijden). Toen ik weer wakker was bleek er sneeuw te liggen. Dat is nog eens een leuke manier van wakker worden. De foto nam ik bij Waarland, een plaats die onder de rook van Broek op Langedijk ligt. Die rook komt van de fabriek van Chips. Niet voor in de PC , maar voor voor de TV.

Amsterdam Light Festival

Dit jaar was ik niet mee.

Tineke is er wel weer geweest.light-festival-biggetjesOp het Light Festival in Amsterdam.

Ze heeft enkele statistische objecten op de foto gezet. Er zijn ook bewegende objecten, maar dat was wat lastiger in het donker.

Het Amsterdam Light Festival is een ‘spel van licht en water’ rond de Amsterdamse grachten. Dit jaar wordt de vijfde editie gehouden, langer dan de voorgaande, want het festival trekt ieder jaar light-festival-vreemde-verschijnselenmeer bezoekers. Wij horen tot de vaste bezoekers, alleen dit jaar was ik dus met kennisgeving afwezig.

Op allerlei plekken (vooral langs de Herengracht, tussen het Rokin en de Stopera en bij de Hortus Botanicus) vind je verlichte objecten die alsmaar van kleur of van intensiteit ‘verschieten’.

light-festival-lichtboxVia internet kun je de wandelroute (Illuminade) traceren. Je vindt er ook een korte beschrijving van de attracties. Sommige verlichte beelden vragen namelijk om ondertiteling. Kunst is soms wat onbegrijpelijk voor de gemiddelde toeschouwer. Zie: https://www.amsterdamlightfestival.com/

Je kunt ook met de boot (deels andere route) of onder leiding van een gids op reis gaan. De wandelroute op zichzelf is gratis. En dat spreekt veel Nederlands aan. light-festival-groene-kas

Op de foto’s zie je een paar voorbeelden van verlichte kunst in het centrum van Amsterdam.

Lier en Zimmer

Zoals vorige week beschreven kwamen mijn Batavus en ik op het Begijnhof van Lier terecht. Dat is toegestaan, want ik heb – sinds mijn been gekreukeld werd – een damesfiets. Dat is eenvoudiger opstappen. Afstappen ook, trouwens. De Begijntjes waren overigens allemaal gevlogen en vervangen door een scala van inwoners van Lier.

lier-neteMaar Lier herbergt meer moois binnen en rond de stadspoorten. Zoals de Zimmertoren. Die toren is genoemd naar Louis Zimmer, de zoon van een horlogemaker uit Lier (Louis overleed in 1970). Op de middelbare school blonk hij uit in wiskunde en astronomie. Hij knutselde zijn hele leven lang ingewikkelde instrumenten in elkaar. Ook ontwikkelde hij een automatische schakeling voor de verlichting van de kerktoren.

lier-zimmertorenIn 1928 bood Louis Zimmer zijn geboortestad een bijzondere klok aan, die niet alleen de standaardtijd aangaf, maar ook de decimale tijd, de schijngestalten van de maan, de dag van de week, de draaiing van de aardas en nog tal van andere gegevens. De gemeente Lier besloot daarop om een oude toren, die op de nominatie stond om afgebroken te worden, te laten renoveren en daar de klok in op te hangen.

Een andere klok, de Wonderklok, die zich in een paviljoen naast de Zimmertoren bevindt, is de kroon op het werk van Zimmer. Hij kreeg er felicitaties voor van onder andere Albert Einstein die dit zelf niet had bedacht. Deze klok bevat de traagst bewegende mechanische wijzers van de wereld (één omwenteling per 25.800 jaar). Later breidde Zimmer het geheel nog uit met een planetarium.

En dat allemaal als uit de hand gelopen hobby. Je vraagt je af of zijn vrouw dat allemaal goed vond. Maar ze zijn lang getrouwd geweest, dus kennelijk paste deze hobby binnen de kaders van hun relatie.

Begijnhof Lier

Het was precies tien jaar geleden dat we het Begijnhof van Lier bezochten.

begijnhof-lier-1Dat was op aanraden van een dominee die een voettocht langs Begijnhoven had gemaakt. Het Begijnhof van Lier vond hij het mooiste Begijnhof van België. Ik heb ze ook bijna allemaal bezocht (12 Belgische Begijnhoven staan op de lijst van Unesco Werelderfgoed).

Gisteren zette ik mijn fiets op de trein en ruim 1½ uur later was ik in Lier. Want ik wilde hier nog wel een keer een kijkje nemen.

begijnhof-lier-3Lier is een historische plaats, net iets buiten de drukte van de lijn (agglomeratie) Antwerpen-Brussel. Maar Antwerpen bevindt zich op slechts 15 km. afstand. Zo’n plaats trekt dan toch altijd nogal wat bedrijvigheid aan. Maar het autovrije Begijnhof vormt een oase van rust aan de rand van de binnenstad.

Begijnhoven waren besloten hoven waar weduwen en ongehuwde vrouwen een religieus geïnspireerd, maar zelfstandig leven leidden. Er was zelfbestuur onder leiding van een grootjufrouw.

begijnhof-lier-2De begijntjes voorzagen in hun levensonderhoud door te weven, kant te maken of te borduren. Ze legden de gelofte van zuiverheid en gehoorzaamheid af, maar niet van armoede. Ze waren niet verplicht om hier te blijven wonen (zoals nonnen in een klooster). Als de dat wilden konden ze ook naar elders verhuizen.

begijnhof-lier-4Het begijnhof in Lier dateert uit de 13e eeuw. Er zijn elf straten en 162 huisjes. In het centrum staat de Sint-Margaritakerk van rond 1700 met een barok interieur.

 

Verschillende plaatsen in het begijnhof herinneren aan auteur en schilder Felix Timmermans. Eén van zijn boeken speelt zich hier af.