Jullie discrimineren alleen maar

Conducteurs zie je tegenwoordig zelden meer in de trein. Maar deze keer was er een conducteur die haar werk zeer serieus nam.

Voor vertrek meldde ze dat het dragen van een kapje over mond én neus verplicht is in de trein. Als iemand dat niet wilde kon hij of zij de trein verlaten. Straks zou ze langs komen en de reizigers aan een controle onderwerpen. Bij mijn weten stapte niemand uit de trein.

Ter hoogte van Oss verscheen de conducteur in vol ornaat met coupe soleil in de coupé, compleet met een kunststof scherm om haar hoofd. Het zoent wat lastig, maar je kunt wel de mimiek van de conducteur (m/v) lezen. De kaarten werden gecheckt en een reiziger werd erop geattendeerd dat het mondkapje ook over zijn neus getrokken diende te worden. Mijn kaart en Fries mondkapje bleken in orde te zijn.

De man achter mij leek van toeten noch blazen te weten. Hij moest op zoek naar zijn mondkapje. Ondertussen wilde de conducteur zijn kaartje zien. Hij pakte een OV-chipkaart uit zijn zak en gaf die aan de conducteur. Daarop vroeg ze: “Waarom bent u niet ingecheckt?” “Ik heb problemen met de OV-kaart” zei de man. “Hoe lang hebt u die al?” wilde de conducteur weten. “Een tijdje al” zei de man, “ik kan er ook niks aan doen.” “En wat voor actie hebt u ondernomen?” vroeg de conducteur. “Jullie nemen nooit de telefoon op” zei de man, “dan kan ik er ook niks aan doen.” “Maar ik zie op uw kaart dat die al zeven maanden is verlopen” zei de conducteur, “is het dan niet tijd om er wél iets aan te doen.” “Geen tijd voor gehad” zei de man.

Hier zien we het voorbeeld van de 'klager' bij het oplossingsgericht werken.Hij heeft een probleem en de conducteur is er voor om het op te lossen. Mijn vingers jeukten om de man een vraag te stellen over zijn kennelijk overvolle agenda. 

“Mag ik uw postcode?” vroeg de conducteur. Die wist de man niet. “Dan uw adres.” De man noemde een adres. Het bleek in Helmond te zijn. De conducteur checkte het adres. Het bleek niet te bestaan. Maar misschien was die vraag ook te ingewikkeld en wist de man aleen dat hij bij het groene hekje woonde.

“U geeft mij een fout adres op” zei de conducteur. “Ik moet u waarschuwen om dat niet weer te doen, anders haal ik de spoorwegpolitie erbij. “Dat doen jullie altijd” reageert de man fel, “omdat ik gekleurd ben halen jullie de politie erbij. De andere mensen loop je gewoon voorbij in de trein, en je pikt mij er uit omdat jullie de pik op zwarten hebben!”

Er is een verschil tussen je gediscrimineerd voelen en gediscrimineerd worden

Nu gingen mijn vingers opnieuw jeuken. Ik had toch gezien dat iedereen gecontroleerd was in de trein? Hoezo deze man er uit pikken? Er is een verschil tussen je gediscrimineerd voelen en werkelijk gediscrimineerd worden. Maar ja, als je je steeds weer gediscrimineerd voelt ga je vanzelf geloven dat dat een feit is.

De conducteur ging niet in op de beschuldiging van discriminatie. Op basis van zijn ID-kaart schreef ze een kaartje uit + boete. “Je doet je werk voor niks” zei de man. “Die hoef ik toch niet te betalen” zei de man. “De vorige keren kreeg ik ook mijn geld terug. Als jullie foute chipkaarten verkopen kan ik daar niks aan doen. Jullie discrimineren alleen maar! En de rechter geeft mij gelijk.”

Gelukkig: mijn pappa is de sterkste en de rechter geeft mij altijd gelijk. Inderdaad, een kind moet altijd het laatste woord hebben...