Zwartrijder Tom

Achter mij zit een man die opvalt door zijn nadrukkelijke en lawaaierige taalgebruik. Maar als de conducteur langs komt houdt hij zich slapende. 

De conducteur maant hem verbaal om zijn kaartje te laten zien. Hij slaapt echter te diep om wakker te worden. dat heet nu echt in slaap vallen. Twee minuten eerder tegen iedereen praatjes en nu in zó’n diepe slaap. Gevalletje narcolepsie, vermoedelijk. Pas als de conducteur hem aantikt wordt hij moeizaam wakker. De meneer heeft geen idee wat de conducteur van hem wil. “Oh, een kaartje? Ja dat heb ik natuurlijk. Even zoeken. Sorry hoor!”

Er wordt diep gezocht in allerlei zakken, maar er is geen kaartje te vinden. De man is in Amsterdam opgestapt en in Leiden over gestapt. Daar is het vermoedelijk mis gegaan. in de haast zijn kaartje verloren.

Als de tweede conducteur er bij komt heeft de meneer nog steeds zijn kaartje niet gevonden. Hij gaat opnieuw zoeken. Vindt een bonnetje, laat dat aan de conducteur zien. Het bonnetje is van 8 oktober. Het wordt door de conducteur niet als treinkaartje gezien. Maar hij komt er vanaf met een waarschuwing. “Volgende keer beter op uw kaartje letten, deze keer laten we u verder reizen, bij een andere conducteur riskeert u een boete. En waar moet u naar toe? Dan boft u, daar zijn nog geen poortjes…”

Hardcore anarchist

Als de conducteur uit het zicht verdwenen zijn zit de meneer weer helemaal op zijn praatstoel. Hij spreekt allerlei reizigers aan. Hij stelt zichzelf luidruchtig voor als TOM, de T is van Tom, de O is wat moeilijker, want die is van Oliebol, en de M is van Modderfokker. “Ik ben van de hardcore anarchisten. Ik ben heel heftig, niet een gewone anarchist, niet van dat softe, maar hardcore. Daarom koop ik ook geen OV-chipkaart, een echte anarchist koopt geen chipkaart. Dat is allemaal door de overheid bedacht om mensen in de gaten te houden. En de conducteur heb ik lekker belazerd, je moet gewoon een goed verhaal hebben, die gozers trappen echt overal in”. “Maar hoe komt u dan door de poortjes?” vraagt een medereiziger. “Gewoon achter iemand aan lopen, geen enkel probleem” zegt Tom, “en anders trap je gewoon zo’n poortje in. Gaat wel piepen, maar er is toch niemand in de buurt en voordat ze het horen ben jij al weg…”

Volgens Tom is zwartrijden een levensstijl van de hardcore anarchist. “Laatst ben ik nog naar Berlijn geweest met de trein. Denk je dat ik dan een kaartje bij me heb? Heen en terug niet. Heen wilde ik niet kopen, en terug was mijn geld op. Maar daar begin ik ook niet aan, ook niet als ik wél geld heb.  Bovendien moeten ze in Duitsland niet gaan zeuren, want ik ben een echte Rotterdammer en de Duitsers hebben nog wel wat goed te maken tegen Rotterdammers. Weet je, als ik in de trein in Afrika zou zitten, dan zou ik misschien nog wel een kaartje kopen, want dat zijn arme mensen. Maar hier natuurlijk niet. Het moet niet gekker worden!”

Eerlijk zijn

Nee, kaartjes zijn niet aan Tom besteed. “Weet je, je moet gewoon eerlijk zijn tegen die gasten. Ik zeg gewoon dat ik eerlijk ben en dat ik dat van iedereen verwacht en daar waren ze het helemaal mee eens. Die praatjes hou ik al jaren en ik heb nooit problemen. Met eerlijk zijn kom je echt het verste. Ik heb nog nooit een boete gehad. De trein is gewoon van ons allemaal, dan hoef je toch geen kaartje te kopen. Het moet niet gekker worden. Weet je, ik ben gewoon van de hardcore anarchisten en daarom heb ik zo’n mooi leven. Ik geniet elke dag. Daar hoef je ook niet voor te werken. Daar begin ik ook niet aan. Want dan steekt de baas jouw geld in zijn zakken. Vandaag weer garnalen gegeten bij zee, ergens in Noord-Holland, en dan weer lekker met de trein terug. Dan ga je natuurlijk toch geen kaartje kopen. Die garnalen moeten betaald worden, dat snap ik ook wel, maar de trein is van ons allemaal. Daarom heb ik ook zo’n mooi leven. Dat komt omdat ik in mijn leven vermenigvuldigd ben. En als je vermenigvuldigd bent kun je niet aan treinkaartjes beginnen. Dat wordt allemaal veel te duur.

Maar als je geen kaartje hebt, dan ontmoet je ook veel meer mensen, zoals jullie. Anders zit je maar op je kaartje te kijken, heb ik het goede kaartje en waar gaat dat heen en stap ik wel goed uit? Dat heb ik allemaal niet.

Ik kom overal en ik weet niet waar ik naar toe ga. Mooi leven toch? En je reist ook nog gratis, kost je niks en erg gezellig. Ja, ik heb een mooi leven. Dat komt omdat ik hardcore anarchist ben. Dan krijg je dat vanzelf..."

Zwartrijder Tom

De meneer zat achter mij in de trein.

Hij was me al opgevallen door zijn nadrukkelijke en lawaaierige taalgebruik. Maar als de conducteur langs komt houdt hij zich slapende. De conducteur maant hem verbaal om zijn kaartje te laten zien. Hij slaapt echter te diep om wakker te worden. dat heet nu echt in slaap vallen. Twee minuten eerder tegen iedereen praatjes en nu in zó’n diepe slaap. Gevalletje narcolepsie, vermoedelijk. Pas als de conducteur hem aantikt wordt hij moeizaam wakker. De meneer heeft geen idee wat de conducteur van hem wil. “Oh, een kaartje? Ja dat heb ik natuurlijk. Even zoeken. Sorry hoor!”

Er wordt diep gezocht in allerlei zakken, maar er is geen kaartje te vinden. De meneer is in Alkmaar opgestapt en op Sloterdijk over gestapt. Daar is het vermoedelijk mis gegaan. Nu ben ik ook in Alkmaar opgestapt en in Sloterdijk over gestapt, maar deze luidruchtige meneer heb ik niet waargenomen. Hij zat al in de trein toen ik op Sloterdijk instapte. Maar dit terzijde.

Als de tweede conducteur er bij komt heeft de meneer nog steeds zijn kaartje niet gevonden. Hij gaat opnieuw zoeken. Vindt een bonnetje, laat dat aan de conducteur zien. Het bonnetje is van 8 april, dat ik een paar weken geleden. Het bonnetje wordt door de conducteur niet als treinkaartje gezien. Maar de meneer komt er vanaf met een waarschuwing. “Volgende keer beter op uw kaartje letten, deze keer laten we u verder reizen, bij een andere conducteur riskeert u een boete.” 

Hardcore anarchist

Als de conducteur uit het zicht verdwenen zijn zit de meneer weer helemaal op zijn praatstoel. Hij spreekt allerlei reizigers aan. Hij stelt zichzelf luidruchtig voor als TOM, de T is van Tom, de O is wat moeilijker, want die is van Oliebol, en de M is van Modderfokker. “Ik ben van de hardcore anarchisten. Ik ben heel heftig, niet een gewone anarchist, niet van dat softe, maar hardcore. Daarom koop ik ook geen OV-chipkaart, een echte anarchist koopt geen chipkaart. Dat is allemaal door de overheid bedacht om mensen in de gaten te houden. En de conducteur heb ik lekker belazerd, je moet gewoon een goed verhaal hebben, die gozers trappen echt overal in”. “Maar hoe komt u dan door de poortjes?” vraagt een medereiziger. “Gewoon achter iemand aan lopen, geen enkel probleem” zegt Tom, “en anders trap je gewoon zo’n poortje in. Gaat wel piepen, maar er is toch niemand in de buurt en voordat ze het horen ben jij al weg…”

Volgens Tom is zwartrijden een levensstijl van de hardcore anarchist. “Laatst ben ik nog naar Berlijn geweest met de trein. Denk je dat ik dan een kaartje bij me heb? Heen en terug niet. Heen wilde ik niet kopen, en terug was mijn geld op. Maar daar begin ik ook niet aan, ook niet als ik wél geld heb.  Bovendien moeten ze in Duitsland niet gaan zeuren, want ik ben een echte Rotterdammer en de Duitsers hebben nog wel wat goed te maken tegen Rotterdammers. Weet je, als ik in de trein in Afrika zou zitten, dan zou ik misschien nog wel een kaartje kopen, want dat zijn arme mensen. Maar hier natuurlijk niet. Het moet niet gekker worden!”

Eerlijk zijn

Nee, kaartjes zijn niet aan Tom besteed. “Weet je, je moet gewoon eerlijk zijn tegen die gasten. Ik zeg gewoon dat ik eerlijk ben en dat ik dat van iedereen verwacht en daar waren ze het helemaal mee eens. Die praatjes hou ik al jaren en ik heb nooit problemen. Met eerlijk zijn kom je echt het verste. Ik heb nog nooit een boete gehad. De trein is gewoon van ons allemaal, dan hoef je toch geen kaartje te kopen. Het moet niet gekker worden. Weet je, ik ben gewoon van de hardcore anarchisten en daarom heb ik zo’n mooi leven. Ik geniet elke dag. Daar hoef je ook niet voor te werken. Daar begin ik ook niet aan. Want dan steekt de baas jouw geld in zijn zakken. Vandaag weer garnalen gegeten bij zee, ergens in Noord-Holland, en dan weer lekker met de trein terug. Dan ga je natuurlijk toch geen kaartje kopen. Die garnalen moeten betaald worden, dat snap ik ook wel, maar de trein is van ons allemaal. Daarom heb ik ook zo’n mooi leven. Dat komt omdat ik in mijn leven vermenigvuldigd ben. En als je vermenigvuldigd bent kun je niet aan treinkaartjes beginnen. Dat wordt allemaal veel te duur.

Maar als je geen kaartje hebt, dan ontmoet je ook veel meer mensen, zoals jullie. Anders zit je maar op je kaartje te kijken, heb ik het goede kaartje en waar gaat dat heen en stap ik wel goed uit? Dat heb ik allemaal niet. Ik kom overal en ik weet niet waar ik naar toe ga. Mooi leven toch? En je reist ook nog gratis, kost je niks en erg gezellig. Ja, ik heb een mooi leven. Dat komt omdat ik hardcore anarchist ben. Dan krijg je dat vanzelf…”