Rondje Midden Delfland (2)

Er loopt een aardig fietspad vanuit de Zwethzone naar 't Woudt. Dat dorpje ken ik vooral vanwege mijn moeder. Die was klein maar dapper en fietste tot in de jaren '70 van haar levensloop in haar eentje naar 't Woudt om daar concerten te bezoeken.
Zwethzone

Het volgende citaat komt uit Wikipedia: “Het is een klein dorp dat bestaat uit een laatgotisch kerkje, een paar boerderijen, enkele huizen, een herberg/café, een pastorie en een kosterswoning. In 2006 woonden er 36 mensen. Het gehele dorp is beschermd dorpsgezicht.”

Er is een boek dat ’t Woudt het kleinste dorp van Nederland noemt, maar daar kun je over van mening verschillen. Ik ken nog wel kleinere dorpen, met name in Friesland. Of zijn dat dan weer gehuchten of buurtschappen?

Het drukke verkeer passeert ’t Woudt op 500 meter afstand, via een doodlopende weg voor auto’s, maar doorgaand voor fietsers, kun je je in het dorp vervoegen. Daar maak ik een paar foto’s.

Daarna stoom ik weer door. De afstanden zijn hier klein, maar de wegen maken soms onverwachtse bochten. De kleinere wegen in dit gebied lopen zelden van A naar B. De weg gaat eerst naar B, maar slaat opeens af naar C. Dat geldt niet voor de provinciale wegen, maar al dát geraas wil ik niet in mijn oren hebben. Ze horen wel steeds minder, maar het is toch een irritant geluid.

Ik kom door de buurtschap Lierhand. Daar had ik nog nooit van gehoord. Maar een mens is nooit te oud om nog geografisch iets bij te leren. Ik dacht in de Lier uit te komen, maar de weg loopt in een wijde boog weer terug naar de Zwethzone. Daar begint het te regenen. Ik zoek onderdak onder een plaatselijke boom. De meeste bomen zijn kaal in dit tijdsgewricht, maar onder een conifeer is het goed schuilen. Wel kriebelen er allerlei spinnen in mijn nek. Ook een locale Woef probeert mij te verjagen. De kunst bij de meeste Woefen is dat je zo voorspelbaar mogelijk blijft. Dan zakt hun angst en/of boosheid meestal wel af.

Na een tijdje is het weer droog en bestijg ik mijn Batavus weer. Het water heet hier het Zwethkanaal. Het is een rechte vaart met aan weerszijden lintbebouwing. Het zijn bijna allemaal tuindersbedrijven met veel kassen.

Het is stevig trappen tegen de zuidwestenwind in. Achter me hoor ik voetstappen. Er blijkt een panda achter mijn fiets aan te lopen. Ik moet even nadenken, maar dan snap ik het. Ik heb vanmorgen een bamboehemd aangetrokken.

Herfstfietsen (slot)

Ten zuiden van Den Haag ligt ee groenstrook: De Uithof. Het is een groene buffer tussen Den Haag en het kassengebied van het Westland. In die groene buffer wordt inmiddels allerlei nieuwbouw gepleegd.

Pak je je fietstocht een beetje handig aan, dan kun je redelijk groen verder fietsen. Zo fiets ik aan de buitenkant van Wateringen. Tegen Wateringen aan is een nieuwe Vinex-locatie gebouwd. Die wijk heet Wateringse Veld en is weer onderdeel van de gemeente Den Haag.

Het dorp Wateringen maakt deel uit van de gemeente Westland, die het grootste kassengebied van de wereld omvat. Het belangrijkste product dat hier geteeld wordt is de trostomaat. Daar had ik dus echt geen idee van. Is die trostomaat écht zo belangrijk? Op de tweede en de derde plaats staan de rode paprika en de komkommer.

De gemeente Westland telt ruim 100.000 inwoners. Het is een opvallend autochtone gemeente met slechts 8,8% allochtonen (gemiddeld in Zuid-Holland: 26,1%). Wel werken er veel arbeidsmigranten in de glastuinbouw, vooral veel mensen uit Polen. Het college van Burgemeester en Wethouders bestaat uit twee wethouders van het CDA, twee van de LPF en één van de VVD en van de Christen Unie/SGP. Ik wist niet dat de LPF nog floreerde, hier dus kennelijk wél.

De verwachting is dat het aantal inwoners de komende decennia sterk zal groeien (met 20%). Maar omdat er nauwelijks meer open ruimte is komt de groei vooral door het afbreken van kassen. Daardoor komen er minder trostomaten beschikbaar. Dus die prijs zal gaan stijgen. Mijn advies: koop aandelen trostomaten!

De werkloosheid in het Westland behoort tot het laagste van Nederland: 2,8%. Het is een relatief veilige gemeente: ook het aantal misdrijven ligt er laag. Dat geldt ook voor het aantal fietspaden. Westland is een fietsonvriendelijke gemeente, met naar verhouding ook veel tegelpaden. Of er een verband bestaat tussen het aantal fietspaden en het aantal misdrijven is niet onderzocht.

Ik fiets niet door Wateringen, maar er net langs. Ik heb nauwelijks enig zicht op de omgeving: alles is volgebouwd. Dan kom ik in een dorp terecht waar het prompt gaat regenen. Gelukkig is er een supermarkt naast een kerk. De kerk zit dicht, de supermarkt is open. Tijd om even op te drogen en op te warmen. Er is gratis koffie en er worden ook nog eens lekkere hapjes uitgedeeld. Die passeer ik twee keer. Dat scheelt weer een boterham. Om het goed te maken schaf ik ook nog een paar paprika’s aan.

Helaas blijft het regenen. Ik trek mijn poncho over het kalende hoofd en bestijg de Batavus Dinsdag weer. Het wordt nu wel tijd om naar huis te fietsen. Op mijn richtinggevoel fiets ik langs een water de duisternis in. Dat richtinggevoel blijkt mij niet te bedriegen. Ik kom bij het water van de Zweth uit en daar vandaan loopt een fietspad in de richting van Rijswijk en Delft.

Een uur later ben ik behoorlijk natgeregend weer thuis. De fietsteller heeft er 65 kilometer bij opgeteld. En op de app van de bank zie ik dat ik in Kwintsheul bij de plaatselijke supermarkt binnen ben geweest. De topografie van het Westland had ik nog niet helemaal goed in mijn hoofd...

Vreemde luchten

In de duisternis fietste ik gisteravond over het duinfietspad tussen Hoek van Holland en Monster.

Je kunt je afvragen wat een oudere heer in het donker op de fiets op een duinfietspad doet. Welnu: in de eerste plaats was het nog niet eens zes uur geweest. Henk50 hoefde dus nog niet naar bed.

In de tweede plaats: ik doe aan donkerfietsen zolang ik een lamp op mijn fiets heb. Dat gaat nooit meer over. Tenminste niet zolang ik nog in het donker kan fietsen en Tineke mij niet tegenhoudt.

Maar duisternis en de duinen bij Monster gaan niet samen. Dit is het kassengebied van het Westland. De assimilatieverlichting van de kassen zorgt voor een permanente oranje gloed.

Even verderop graasde een kudde geiten op een groene dijk. Daar waren minder kassen in de buurt en was gras: het leidde tot een andere kleurstelling.

In het licht van de kassen zien de duinen er uit zoals op de foto. Het is dus geen bewerkte foto. Het is gewoon zoals het is...

Maan boven het Westland

Het had de hele dag geregend en ik had de hele week nog niet gefietst. 's Avonds vond ik het de hoogste tijd om toch maar eens een rondje te gaan fietsen. Door het Westland. Oftewel: De Glazen Stad.

Ik weet niet of jullie wel eens in het Westland komen. Dat is hét ideale gebied om de weg kwijt te raken. Je kunt natuurlijk de borden volgen, maar dan fiets je meestal langs drukke provinciale wegen. Ik zocht alternatieve wegen. Maar nergens vind je zoveel onvoorspelbare en doodlopende wegen als in het Westland. Je denkt de goede riching te hebben gevonden, en na een kilometer fietsen sta je weer voor een hek of rijd je bijna de ruiten aan diggelen van een kas met paprika’s. Soms word je ook belaagd door een grote woef! die het op je kuiten heeft voorzien.

De Lier maan 1Vanwege alle omwegen kwam ik zelfs drie keer in De Lier  terecht. Dat daar een grote bowlingbaan is weet ik nu dan ook maar al te goed. Maar zo fietsen: dat schiet dus ook niet op. Ik moet nog even helemaal uitvogelen hoe dat zo gekomen is. Want dit werd mij toch ook wel wat te bont. Uiteindelijk bleek de afstand vanuit Delft naar Monster vice versa op mijn manier geen 30 km. te bedragen, maar ongeveer 50 km.

Maar ondanks alle kassen en andere ongemakken zie je zo toch mooie plekjes. Zoals de maan boven het landschap tussen 't Woud en Wateringen, waar de kassen nog nét niet het groen verdrongen hebben.