Veerpont naar Texel

Ik heb een zwak voor veerponten. Dat heeft alles met mijn jeugd te maken. Maar wees gerust: het is geen jeugdtrauma. We woonden in Gorkum: de uitvalsbasis van diverse veerponten.

Als lid van de Vereniging voor de Voetveren probeer ik zoveel mogelijk veerponten te scoren. Maar ze breiden zich nogal in aantal uit: het valt bijna niet bij te fietsen.

Ik heb ook een voorkeur voor kleine veerponten met een ‘Heen-en-weer-wolf’ als pontbaas. Ik heb ook wel eens overwogen om me na mijn pensioen aan te melden als veerman. Zo kwam ik een collega tegen die een veer in Friesland bediende. Dat maakte zijn hoofd leeg na alle gedoe over indicaties met zorgverzekeraars.
De pont die ik nu op de foto heb gezet is voor mij geen jeugdherinnering, maar voor onze kinderen wel. Ze groeiden op in de buurt van deze veerverbinding: tussen Den Helder en Texel. Ik heb zelfs nog gewerkt en Texel en nam toen één maal in de week een boot van de TESO. Dat betekent: Texels Eigen Stoomboot Onderneming. Texelaars zijn nogal eigenheimers. Het liefste zouden ze ook eigen postzegels uit willen geven.

Deze veerpont was vanaf 2006 het vlaggenschip van de TESO: de Dokter Wagemaker (genoemd naar één van de oprichters van de TESO). Een enorm schip met ruimte voor 300 auto’s en 1750 passagiers. Toen ik voor de eerste keer met deze boot het Marsdiep over stak kon ik mijn fiets niet meer terugvinden en moest bijna noodgedwongen terugvaren… Inmiddels is er een nieuwer, nóg groter (en schoner), schip in de vaart. Maar afgelopen woensdag, toen ik in Den Helder op bezoek was, voer de TESO met de ‘oude’ Dokter Wagemaker .

Het meest hilarisch op de boot zijn de Duitsers die uitgebreid gaan zitten bunkeren omdat ze denken dat ze aan een lange zeereis beginnen. Maar na een kwartier legt de boot alweer aan aan de andere kant…

Advertenties

Molenfietsen (5) : Krimpen aan de Lek

De pont naar Krimpen aan de Lek is goed bezet. Er blijven nog auto’s aan wal staan. Het is niet te hopen dat hier een brug komt, dan is het met de sfeer gedaan.

lekveer-krimpen-aan-de-lek-2De veerpont Christina is in 1955 gebouwd in Oberwinter. Hij/zij heeft eerst in Ochten gevaren (over de Waal), maar dat veer legde het loodje door de nieuwe Waalbrug. Daarna voer Christina heen en weer over het Spui bij Hekelingen. En nu dus tussen Kinderdijk en Krimpen aan de Lek.

Het veer vaart nabij de driesprong Noord-Lek-Nieuwe Maas terwijl 5 km. verderop de Hollandsche IJssel zich ook nog eens bij deze wateren voegt. Voor mensen die van woelige baren houden is dit een erg mooie plek.

De naam Krimpen betekent oversteekplaats. Het schijnt dat de Lek vroeger zo ondiep is geweest dat je soms lopend naar de overkant kon waden. Toch vaart er sinds 1300 ook al een pontveer.

Volgens Justus van Oel, die veel plaatsnamen een andere betekenis heeft gegeven betekent Krimpen aan de Lek het verschijnsel waarbij je ziet dat iemand ontzettend nodig moeten plassen en krommend en steunend voor een toilet staat te trappelen terwijl hij/zij ondertussen al de eerste druppeltjes urine verliest. Daar moet je een beelddenker voor zijn.

Krimpen aan de Lek heeft zo’n 6500 inwoners. Het is van oorsprong een dijkdorp met ‘stoepen’ die de polder in lopen (net als bijvoorbeeld Sliedrecht). Vanwege de ligging op 15 km afstand van Rotterdam (na de avondlucht-bij-krimpen-aan-de-ijssel-kopiebouw van de Algera-brug) groeide de plaats in de tweede helft van de vorige eeuw vrij snel. Tussen de ‘stoepen’ bevindt zich veel nieuwbouw.

Nog maar een klein stukje groen vormt de buffer tussen Krimpen aan de Lek en Krimpen aan den IJssel. Ondertussen gaat de zon onder en lijkt het of de Randstad hier heel ver weg is.

Veer Kop van ’t Land

Gisteren gaf ik cursus in Dordrecht.

Na afloop van een intensieve cursusdag wilde ik mijn hoofd een beetje leegfietsen. Gelukkig had ik mijn fiets bij me.

Dordrecht is een boeiende plaats. Het is de oudste stad van Holland. In de 20e eeuw maakte de stad een groeispurt mee. Veel van die wijken verpauperden ook weer aan het eind van de 20e eeuw. Er wordt hard gewerkt om orde op zaken te stellen.

Maar het aardige van Dordrecht is ook dat er zich tussen alle nieuwbouw nog zoveel groene stukken bevinden. Zo kun je kilometers lang over door bomen omzoomde oude dijken fietsen, terwijl je ook midden in de stad bent.

Veer Kop van 't LandMijn eerste doel was: de Randstad uit. Ik fietste naar het oosten. Daar bevindt zich het veer van Kop van ’t Land. Dat veer veert heen en weer over de Nieuwe Merwede. Dat is geen rivier, maar een kanaal, gegraven rond 1860. Het was één van de middelen om de voortdurende dreiging van het water tussen Gorkum en Dordrecht het hoofd te bieden. Op deze manier kon het water rechtstreeks naar het Hollandsch Diep worden afgevoerd.

Veer Kop van 't Land 2Dat Dordrecht op een eiland ligt vindt zijn geschiedenis in de Sint Elisabethsvloed (1421). Toen werden veel dorpen verzwolgen en ontstond de Biesbosch. Kop van ’t Land was in feite een buurtschap die ontstond rond het veer dat boeren en vee naar de Biesbosch over zette.
Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog lag de buurtschap in bezet gebied terwijl de Biesbosch al bevrijd was. Crossers in kano’s en roeiboten probeerden ongezien langs de mitrailleursnesten te varen die de Duitsers op de Kop hadden ingericht.
Nieuwe MerwedeDe pont vormde lange tijd een belangrijke schakel in het verkeer tussen Holland en Brabant. De afgelopen decennia leed het veer een min of meer noodlijdend bestaan. Toch vormt het een belangrijke schakel in de toeristische verbinding tussen de volle Randstad en de natuur van de Biesbosch. En aan de volle veerpont van vandaag te zien wilden er nog heel wat mensen naar de overkant.

Even over de grens (1)

Eindelijk was het toch weer een keer zo ver. Een heuse fietsdag.

Het is een bekend fenomeen, natuurlijk. Je bent net met pensioen en je begrijpt niet waar de tijd blijft. “Ik begrijp niet hoe ik het vroeger allemaal voor elkaar kreeg” zei een collega onlangs.

Maar goed, niet getreurd, ik heb een mooi vak en kan niet zonder. En des te meer geniet ik dus van de dagen dat ik het zadel mag bestijgen. Want dat hoort er ook bij. Tot op het laatst had ik overigens nog getwijfeld, maar om 7 uur ’s morgens stapte ik toch op de trein. Twee uur lang zat ik vakliteratuur te bestuderen, want ik kan nog altijd het nuttige met het aangename combineren.

Ik bleef zitten tot Nijmegen, het eindpunt voor de trein. Daar stapte ik over op een diesel  van Veolia. Ik zou blijven zitten tot Venlo, maar toen ik naar buiten keek vond ik dacht echt jammer. ’s Morgens ‘vroeg’ (zo vroeg was het trouwens niet meer) is het land toch echt op zijn mooist.  Helaas had ik in Nijmegen koffie gescoord. Die was nog niet op. Ik stapte daarom niet uit in Molenhoek, maar in Cuijk. Oftewel Kjoek, zoals de hier schijnen te zeggen.

Cuijk is een zeer langgerekte plaats, vroeger ingeklemd tussen het spoor en de Maas. In de afgelopen decennia maakte de plaats de sprong over het spoor. Langs de grindplassen is een nieuw en gewild woongebied ontstaan. Inmiddels telt de plaats zo’n 20.000 inwoners.

Cuyck centrumToen de Rooms-Katholieken de vrijheid kregen om kerken te bouwen werd er door het hele land getimmerd en gezaagd. De kerk moest vooral indrukwekkender worden dan die van de protestantse concurrent. Dat is hier ook behoorlijk gelukt: de Sint Martinus domineert het dorpsbeeld, en dat terwijl er geen dominee te bekennen valt, alleen een pastoor.

Cuijck met veerpontIk fiets van het station uit het dorp dwars door en sta binnen een kwartier bij de veerpont naar Middelaar. Sinds 1987 vaart het bedrijf van Gillis Paulus (een bekende naam in veerpontenland) hier heen en weer van Noord-Brabant naar Limburg (vroeger voer er een pont meer stroomopwaarts over de Maas). Op 29 december 2012 ging het bijna mis. De zwaar beladen veerpont maakte veel water. Dat hoefde helemaal niet, er was al genoeg water. Een filmpje op YouTube laat zien hoe de veerbaas toch nog het hoofd boven water weet te houden. Ruim twee jaar ging het weer bijna mis: de kabel (gierpont) van de veerpont knapte.

Maasheggenlandschap bij MiddelaarGelukkig doen zich vandaag geen persoonlijk ongelukken voor. Ik zet droogvoets voet op Limburgse bodem. Door het fraaie heggenlandschap langs de Maas fiets ik naar het dorpje Middelaar. Dit kerkdorp met nog geen duizend inwoners ligt in het noordelijkste deel van de provincie Limburg.

 

Heen en weer

Veerpont over de SaaleOp de dag dat we het bericht hoorden dat drs P was overleden kwamen we bij deze veerpont terecht. Het is een gierpont over de Saale. Even ten zuiden van Magdeburg plonst deze rivier in de Elbe.

Er is hier een heuse pontjesroute, waarbij je drie ponten neemt. We ontkwamen niet aan de tekst van het lied van drs P over de veerpont. De pont vaart heen en weer, maar als de pont langer zou zijn had je een brug. Als de pontbaas twee van deze ponten achter elkaar zou leggen hoefde hij niet meer heen en weer te varen. Dan zou er hier een brug over de Saale hebben gelegen…

Queen Jacqueline III

Queen JacquelineDit is één van de drukste veerponten van Nederland. Hij vaart een paar honderd maal per dag heen en weer tussen Hekelingen en Nieuw-Beijerland. Hekelingen is niet zo bekend, Spijkenisse is bekender. Die plaats heeft Hekelingen bijna opgeslokt. Het water heet het Spui, tussen Voorne-Putten en de Hoekse Waard.

Deze pont dateert uit 1996, het is de derde pont met de naam Queen Jacqueline.

Er wordt gedacht over een vaste oeververbinding, maar van mij mag deze pont eindeloos door blijven varen. Veel meer passend in het landschap dan een brug of een tunnel.

Veerpontje in de mist

Pont naar IJpleinHerman de Man schreef: “Stoombootje in de mist”. Het boek had ik op mijn boekenlijst staan voor het eind-examen, maar ik weet nu helemaal niet meer waar het over ging.

Dit is een veerpontje in de mist. De pont vanaf het Centraal Station naar het IJplein in Amsterdam Noord.

Jullie dachten misschien dat het gisteren een warme en zonnige dag was met plaatselijk een bui. Maar de dag begon echt behoorlijk donker en mistig. Deze foto maakte ik om half zeven ’s morgens.