Zonsopkomst en vrouwelijke verbouwing

Het is altijd de vraag waar de zon opkomt. Toen ik in Delft op de trein stapte was het nog half donker. Wel kleurde de lucht in het oosten oranje.

In Den Haag kwam een vrouw naast mij zitten. Ze pakte een koffertje en startte een zoek-en sorteertocht naar allerlei gereedschap. Het koffertje bleek gevuld te zijn met stiften en kwasten en tal van andere attributen. Ik ben wel zo netjes dat ik er niet met mijn neus bovenop ging zitten, maar ik kon wel constateren dat het een rijke verzameling was.

Voor Leiden kleurde de lucht meer oranje. Ik kreeg de indruk dat de zon al snel boven de horizon zou verschijnen.

De vrouwelijke medepassagier was nog steeds met haar stiften en kwasten in de weer. Het resultaat was steeds weer onderdeel van bespiegelingen in een meegenomen spiegel waarmee ze zichzelf vanuit allerlei richtingen kon beoordelen.

Ook in de Haarlemmermeer was de zon nog niet te zien. De vliegtuigen op Schiphol stegen nog in betrekkelijke duisternis op. Om – zodra ze opgestegen waren – in het zonlicht verder te vliegen.

De mevrouw naast mij was nog steeds aan het stiften en poederen. Er verschenen nieuwe kleuren ten tonele, het spectrum verschoof van overheersend paars naar overheersend rood. Ook werden er kunstwimpers aangebracht. Gelukkig reed de trein stabiel, anders zou ze er rond haar ogen als een panda uit zijn gaan zien.

Rond station Amsterdam Zuid wordt het grote geld verdiend. Honderden mensen haastten zich naar hun werkplek. En studenten naar hun studiefabriek.

Ook de mevrouw naast mij verliet de trein. In ieder geval stapte een andere mevrouw uit de trein dan er in Den Haag in was gestapt. Ik zei nog ‘goede dag gewenst’, maar een groet van haar kant kon er niet af. Vermoedelijk was ze wegens verbouwing gesloten.

Overigens: vroeger was groot onderhoud aftrekbaar van de belasting, maar die regel schijnt te zijn afgeschaft. Maar misschien viel dit uitgebreide werk nog wel onder het kopje representatiekosten.

De zon liet zich nog niet zien. Dat wilde niet zeggen dat hij niet op was gekomen. Hij was alleen nog niet verschenen. Mogelijk werd hij tegengehouden door de hoge bebouwing rond station Amsterdam Zuid.

Ook voorbij Amsterdam Zuid was de zon echter nog niet zichtbaar. Dat kwam pas voorbij Weesp. Ziedaar: een mooie zonsopkomst.

We weten nu dat de zon in januari ter hoogte van Weesp opkomt. En die verbouwde mevrouw: die is vast het zonnetje in huis op kantoor...

Met de trein (4)

Woensdag was het weer zo ver. Opnieuw in de spits met de trein.

De Intercity naar Vlissingen is wat kort uitgevallen: zes bakken. De trein zit dan ook behoorlijk vol. Er moeten niet zoveel mensen naar Zeeland, maar wel naar Rotterdam. De conducteur roept om dat iedereen zijn jassen en tassen op school moet nemen danwel in het rek moet leggen.

Aan de andere kant van het gangpad zitten vier studenten van de Grafische School in Rotterdam. Hun taalgebruik is doorspekt met Engelse woorden. Dat krijg je met die Desk Top Publishing. Op den duur ken je geen Nederlands meer.

Op Rotterdam Centraal heb ik een kwartier voor de overstap op de Intercity naar Groningen. Niet dat ik daar naar toe moet, maar de trein gaat een eindje de goede kant uit. Het is een Koploper. Dat is slecht nieuws in de Spits. Een enkeldekstrein kan maar de helft van het aantal passagiers vervoeren. Niet alleen zijn de treinen in de afgelopen decennia vaak in lengte verdubbeld, ze zijn meestal ook in hoogte verdubbeld.

Ik heb een plek in de Stiltecoupé. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Vanaf Rotterdam Alexander moeten er ook mensen staan. Dat krijg je met die enkeldekstreinen.

De ramen zijn vies en de zon komt op. Een foto lukt bijna niet door het vuil op het raam. Onderweg bereid ik nog even de vergadering voor straks voor.

Op Utrecht Centraal moet ik overstappen op de Intercity naar Nijmegen. Daar moet ik ook niet heen, maar die trein gaat een eind in de goede richting. Ik trakteer mezelf eerst nog even op koffie. Kost me vandaag niks. Ik heb een bon en dat niet omdat mijn licht het niet deed.

Op het station wordt omgeroepen dat er tussen Barneveld Centrum en Ede Wageningen geen treinen rijden vanwege rijp op de bovenleiding. Vroeger reden hier diesels, die hadden daar geen last van. Met die bovenleiding word je toch kwetsbaarder. Interessanter is dat Prorail ook nog kan berekenen hoe laat de rijp verdwenen is. Om 9.40 uur gaan de treinen weer rijden.

De trein naar Nijmegen is drie minuten te laat. Het is een dubbeldekker met acht bakken. Er stappen veel mensen uit en weinig mensen in. Ik heb ruim de plek voor mezelf en mijn koffie.

Op station Veenendaal de Klomp stap ik uit. Nog steeds drie minuten te laat. Ik vergeet bijna uit te checken, want ik ben poortjes gewend.

Er staan nog vijf OV-fietsen in de geautomatiseerde stalling. Ik heb er maar eentje nodig. Ik help twee dames ook op weg met hun OV-fiets: ze hadden geen idee hoe de automatische stalling werkt.

Het is ruim twintig minuten fietsen naar de plek waar ik een vergadering heb. De fietspaden zijn af en toe glad. Er staat nauwelijks wind. Dus een lekker fietstochtje voorafgaand aan een intensieve bespreking.

De terugweg verloopt in omgekeerde volgorde. Ik fiets weer naar station Veenendaal De Klomp.

Het is nog geen spits. De Intercity naar Den Helder is voor ongeveer de helft gevuld. Daarna volgt de Koploper naar Rotterdam Centraal.

De Intercity via Delft naar Lelystad is drie minuten te laat. Het gevolg is dat ik een overstap vroeger kan halen. Zeven minuten vroeger dan gepland kan ik mijn fiets weer bevrijden uit de ketenen van de ondergrondse stalling van Delft.

Trein met sneeuwzicht

Goed, nog één keertje dan. Sneeuwfoto’s.

Dinsdag begaf ik mij met de trein naar Den Helder. Daar lag geen sneeuw meer. De sneeuwgrens lag toen ongeveer ter hoogte van Schagen.

De bovenste foto nam ik ’s morgens vanuit de trein even ten noorden van Warmond, dat onder de rook van Leiden ligt. De S is van Stiltecoupé. Ik moest nog wat werk voorbereiden…

De tweede foto nam ik in de buurt van Hillegom. De bollen liggen er warmpjes bij onder het sneeuwdek.

Tijdens de terugweg had het aanzienlijk gedooid. Maar de zonsondergang in de Kop van Noord-Holland (bij Schagen) leverde vanuit de trein toch nog een mooi plaatje op.

 

Zwervend bestaan

Als ZZP’er zie je nog eens wat van de wereld.

Vorige week had ik afspraken in Pingjum en Harlingen (beiden in Friesland), in Delft, IJmuiden en Amersfoort.

De afgelopen week ben ik gesignaleerd in Utrecht, Meppel, Den Helder, Harlingen en Dordrecht. De oude tijden herleven, regelmatig moet ik weer rond 7 uur ’s morgens de deur uit.

Het waren niet allemaal ZZP-klussen, de wereld is meer dan ZZP alleen. Maar met gemiddeld ruim 3000 km. per maand heb ik wel een treinreizend bestaan.

Ochtendtrein Alkmaar maart“Is dat nu niet jammer van de tijd?” zo merken sommige mensen op. Nee, want mijn treintijd is vooral lees- en studietijd. In huis bedenk ik uiteindelijk toch allerlei andere klussen. Ik stap in de trein met gerichte literatuur die ik moet gaan lezen ten behoeve van komende artikelen, cursussen of lezingen.

Maar in de trein moet je toch ‘altijd’ staan? De treinen zijn wel regelmatig erg vol, maar een klein stukje moeten staan overkomt me misschien eens in de drie maanden. Op een voorspelbaar traject in de middagspits: tussen Amsterdam Sloterdijk en Castricum. Maar dan ben ik uitgelezen en onderweg naar huis.

Vroege trein

‘Vroeger’ had ik een strak ochtendregime. Zo’n 40 jaar lang moest ik bijna standaard op werkdagen rond half acht de deur uit. Eerst 25 jaar lang met de fiets en daarna iedere werkdag naar het station, vervolgens met de Alkmaar station zonsopkomsttrein en daarna met de fiets.

Tegenwoordig is het regime wat meer aangepast aan mijn leeftijd: ik kan vaker ’s morgens wat rustiger opstarten.

Maar niet deze week. Drie keer moet ik om zeven uur Trein naar Nijmegen ochtendzonde deur uit. En nu ervaar ik ook weer waarom dat lang niet altijd zo erg is (was). De ochtendstond heeft goud in de mond. De zonsopkomst van een nieuwe dag is vaak het mooiste moment van de dag. Mooier nog dan de zonsondergang.

Deze eerste twee foto’s maakte ik gistermorgen op het station van Alkmaar. De Intercity van 07.12 uur naar Nijmegen (stopt ook in Veenendaal De Klomp) staat gereed voor vertrek.

Het voordeel van zo’n vroege trein is ook nog eens dat het er betrekkelijk stil is. De trein zit al in Alkmaar bijna helemaal vol, maar de mensen zijn nog niet zo spraakzaam. Zo’n 40% leest de krant, 30% tuurt op het mobieltje, 20% probeert nog wat te slapen en ongeveer 10% van de reizigers zegt af en toe iets tegen de overbuurman. Een soort collectieve Stiltecoupé.

Zonsopkomst weiland UitgeestOnderweg maakte ik ook nog een foto van de opkomende zon ter hoogte van Uitgeest.   

Waar hangt Henk uit?

Rhenen zonsondergangDe mensen vragen mij wel eens: “Henk, waar hang jij door de week uit?”

Dat zal ik jullie zeggen: ik ben altijd onderweg. Dat hadden jullie kunnen weten, want het staat boven aan mijn weblog.

Zo was ik in de afgelopen week op maandag in Rhenen (daar maakte ik deze foto van een zonsondergang).

Op dinsdag was ik in Amsterdam en in Wognum. Op woensdag was ik in Heerhugowaard en in Hoorn. Op donderdag was ik in Wognum. Op vrijdag werd ik gesignaleerd in Venlo. En op zaterdag bevond ik mij in Delft.

En dat allemaal met de trein. Kun je nagaan hoeveel leestijd ik had…

 

Retourtje Harlingen

Alkmaar vroege ochtendAls ik in Harlingen werk (bij Stichting Begeleid Wonen Noordwest Friesland) kan ik de trein nemen via Amersfoort of de Q-liner over de Afsluitdijk.

De Q-liner scheelt me vier uur reistijd per dag. Toch neem ik meestal de trein. In de bus kan ik niet lezen en in de trein lees ik alles wat los en vast zit.

Ondanks de langere reistijd met de trein heb ik toch het gevoel dat ik mijn tijd effectiever besteed in de trein.

De bovenste foto nam ik ’s morgens voor het vertrek van de trein. De 5 minuten vertraging kon ik hebben, in Amsterdam heb ik 12 minuten overstaptijd. Bij meer vertraging had ik alsnog de bus moeten nemen.

Zonsondergang ZwolleOp de terugweg zag ik bij Zwolle de zon achter de horizon verdwijnen. Op de brug over de IJssel leverde de avond toch nog een sfeerplaatje op.

In de winter ziet het er natuurlijk heel anders uit. Dan trein ik ’s morgens en ’s avonds in het donker…

 

Daar achter wonen wij…

Op de eerste ijsdag van dit jaar zat ik er warmpjes bij.

Hoewel ik maar vijf kilometer verder moest zijn was ik niet op de fiets, maar in de trein gaan zitten.

En ik probeerde nog eens de filmkwaliteiten van mijn nieuwe camera (Sony DSC-HX 9V) uit.

Het was bewolkt en al een beetje schemerig. Dat leverde deze plaatjes op.

Het beeld via mijn weblog en YouTube is wat schokkerig, maar in de praktijk blijkt deze fotocamera vloeiende  filmbeelden te maken.

De trein passeert onze wijk (wij wonen iets meer naar het westen, in een jaren ’30-straat) en rijdt daarna Alkmaar uit en het Heiloërbos in…