Station Delft met fietscamera

Henk heeft weer een nieuw speeltje (zie het blog van 7 augustus). En toen moest er natuurlijk ook nog geoefend worden met de nieuwe fietscamera. De eerste opnames zijn voor allerlei verbetering vatbaar. Dat is maar goed ook, anders valt er niets meer te verbeteren. Zo merk ik achteraf dat ik te onrustig op de fiets zit: ik moet gewoon stiller zitten.

De camera had ik bevestigd aan een borstharnas, een soort bretels waar je een camera aan ophangt. Aan een fietshelm kan ook, als je een fietshelm hebt. Maar ik ben zo eigenwijs dat ik meen dat ik zonder kan.

Op de film heb ik geen filmbewerking losgelaten, dit is een kaal filmpje. Voor insiders: gemaakt op 1080 p. Het kan nog twee stappen scherper (2 K en 4 K), maar dan bezwijkt mijn computer. Als je de film overzet op You Tube (zoals ik heb gedaan) verlies je aanzienlijk aan scherpte. De originele film ziet er wat mij betreft prima uit, beter dan je gezien de prijs zou verwachten.

Op de film fiets ik een rondje om het nieuwe station van Delft (het speeltje waar de stad bijna aan failliet ging). Ook duik ik onder het station door via de nieuwe fietsenstalling (vijfduizend plaatsen). Uiteindelijk fiets ik naar ons nieuwe huis in Delft. Dat haal ik net niet op beeld: het geheugenkaartje zat vol.

Delft ondergronds

Delft stationTien treinen rijden hier ieder uur richting Rotterdam Centraal en eveneens tien treinen richting Den Haag Hollands Spoor. Twee treinen razen voorbij (Amsterdam-Brussel), de andere acht treinen stoppen langs de zeer lange perrons.

In noordelijke richting zijn het twee stoptreinen en twee Intercity’s per uur naar Den Haag Centraal en vier Intercity’s naar Amsterdam. De treinen naar Amsterdam hebben in de spits de maximale lengte: 12 bakken. Ze hebben 1200 zitplaatsen en een lengte van ruim 320 meter.

De treinen in zuidelijke richting gaan naar Breda (vanaf 1 april naar Eindhoven), Vlissingen en Dordrecht. 

Delft bovengrondsMet tien treinen per uur is dit dan ook één van de drukst bereden trajecten op het Nederlandse spoor. En meteen ook een knelpunt: want dit deel van het traject is nog tweesporig. Eén kleine vertraging heeft direct gevolgen voor de volgende treinen.

De gelijkvloerse kruisingen op het traject zijn inmiddels op één na allemaal verdwenen. Een deel van het traject is ondergronds (Rijswijk en Delft).  Op de eerste foto: de laatste dag dat de treinen in Delft bovengronds reden.

Een ander deel loopt hoog boven de bebouwing (Den Haag, Schiedam, Rotterdam). De laatste gelijkvloerse kruising (Delft Noord) wordt binnenkort vervangen. En de minister heeft toestemming gegeven het hele traject tot viersporig tracé om te bouwen.

delft-perronOp de foto de flessenhals van het ondergrondse station van Delft. De beide treinen hebben hun achterlichten in dezelfde richting staan. Dat kan nooit goed gaan op een tweesporig traject. Er was dan ook sprake van een calamiteit. De trein naar Vlissingen (links) moest terug naar Den Haag, evenals de al gereedstaande Intercity naar Schiphol en Lelystad. 

Voor wie last van tunnelvrees heeft is er ook nog altijd de tram naar Den Haag: rijdt iedere tien minuten.

Station Delft en sneeuw in Noord-Holland

“Vanmorgen te vijf ure opgestaan, de pot niet kunnende vinden het in de haard gedaan…”

Nee, zo gek was het niet. Bovendien hebben we geen haard.

De cursieve zin komt uit een dagboek van een Engelse admiraal die bij Chatham ten onder ging. Dat waren nog eens tijden: de Nederlanders die de Engelsen een lesje leerden (1667). Tegenwoordig hebben de mensen het wel over chatten, maar ze hebben geen idee hoe ze Chatham historisch moeten plaatsen. En bij De Ruyter denken ze aan hagelslag en niet aan een Nederlandse admiraal der zeevarende strijdkrachten.

Goed, we beginnen weer opnieuw. Gisteren stond ik om 5 uur op. Om kwart voor zes bevond ik mij ondergronds. Het station van Delft is namelijk in 2015 ondergronds gegaan. Dat scheelt in de tocht.

Toch was er een probleem. Hoewel het in Delft barst van de architecten hadden ze niet bedacht dat de snel voorbijrazende Beneluxtrein voor een probleem zou zorgen. Hij veroorzaakte zóveel turbulentie dat de draaideuren van het station spontaan gingen draaien. Het risico werd aanwezig geacht dat argeloze treinreizigers door een spontane zwiep van de deuren gelanceerd zouden worden en zichzelf ergens in de binnenstad fysiek zouden hervinden. Sinds die tijd mochten de voorbijrazende Intercity’s hier niet meer harder dan 80 km. per uur rijden.

station-delftMaar nu ben ik nóg niet bij mijn verhaal. Ik bevond mij dus om kwart voor zes op het plaatselijke perron. Toen werd er omgeroepen dat er minder treinen zouden rijden vanwege een seinstoring. Dat ‘minder’ bleek in de praktijk te zijn: ‘helemaal niet’. Niet herwaarts en niet derwaarts, niet naar Den Haag en niet naar Rotterdam. Maar omdat de berichtgeving niet duidelijk was besloot ik niet de tram naar Den Haag te nemen, maar ondergronds te wachten op betere tijden.

Drie kwartier later kwam de eerste trein aangereden: de Intercity naar Amsterdam Centraal, stopt ook in Heemstede-Aerdenhout. Daar ben ik in gaan zitten om er pas in Amsterdam Centraal weer uit te stappen. Daar nam ik de Intercity naar Den Helder. Want ik had ter plaatse om 9 uur een multidisciplinaire afspraak over de gebitsverzorging van een patiënt die niet gepoetst wil worden.

sneeuw-bij-waarlandIn deze trein viel ik spontaan in slaap (Den Helder kun je niet voorbij rijden). Toen ik weer wakker was bleek er sneeuw te liggen. Dat is nog eens een leuke manier van wakker worden. De foto nam ik bij Waarland, een plaats die onder de rook van Broek op Langedijk ligt. Die rook komt van de fabriek van Chips. Niet voor in de PC , maar voor voor de TV.

Station Delft in vliegende vaart

Mijn Batavus en ik bevonden ons in de internationale trein die vanuit Brussel onderweg was naar Amsterdam Centraal.

In Delft stoppen minstens zes treinen per uur in beide richtingen, maar deze internationale trein raast Delft voorbij. Vroeger op hoge snelheid, maar dat mag niet meer. De mensen werden dan door de windvlaag met draaideur en al naar buiten geblazen. Daar was tijdens de bouw geen rekening mee gehouden.

delft-station-in-sneltreinvaartOmdat deze trein niet in Delft stopt wilde ik op Rotterdam Centraal overstappen op een andere trein naar Delft. Maar helaas: aan de perronzijde ging de deur van de fietsenafdeling van de verouderde Belgische wagon niet open. En mijn fiets was te breed voor snelle verplaatsing naar een andere deur. Dus moest ik gevankelijk bij mijn fiets blijven tot het volgende station: Den Haag HS. Daar kon ik er wel uit.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt door het ondergrondse station van Delft vanuit de rijdende trein op de foto te zetten. De foto is tamelijk wazig, maar ja, dat krijg je bij kunstlicht en op aanzienlijke snelheid.