Vrouw aan de arm

Tegenwoordig ben ik een ambulant begeleider. Ik laat mijn wettige huisgenote uit. Ze laat zich alleen niet aan het lijntje houden. Een hondje wil ze dus niet zijn. 

De rollen zijn in de loop van de tijd omgekeerd. Tien jaar geleden werd ik uitgelaten, nu is zij aan de beurt. Ik zat in een rolstoel. Ik kreeg zelfs een keer een lekke band met die rolstoel. Zij staat op eigen poten. Verschil moet er zijn.

Ik vind het wel een hele verandering. Het hoge tempo is er een beetje uit. Tineke spiedt eerst de omgeving af, op zoek naar gladde plekken. Die moeten perse gemeden worden. Gladheid en Tineke gingen al niet samen, maar nu helemaal niet. Ze was altijd nergens bang voor onderweg, behalve voor paarden, voor honden en voor gladheid. Over de angst voor paarden en voor honden is ze een beetje heen, maar de behandeling van de glibberfobie is nog niet gelukt.

Zicht op de Schie tegenover ons huis

Het voorgaande betekent dat we als een hoogbejaard echtpaar door Delft sukkelen. Tineke aan mijn rechterarm, zodat haar gehavende rechterhelft niet wordt aangeraakt. Ik heb nog voorgesteld om een bejaarde hoed op te zetten. Dan zou zij als een echte muts de hoed van haar moeder op kunnen zetten. Maar ze wilde het ook niet al te bont maken. En de hoed van mijn schoonvader past ook niet op mijn hoofd. Ik heb meer herseninhoud dan hij had. Alleen werkte het bij hem weer beter.

Bevroren gracht in Delft

Zaterdag was het een prachtige en zonnige dag, met sneeuw op straat, schotsen in de Schie en schaatsers op de grachten. We bewogen ons schuifelend en in kleine stapjes over de deels bevroren straten van Delft. Her en derwaarts staken wij over teneinde glibberige stadsdelen te vermijden. Toen ik de Strava (kaartje) uitvergrootte viel op dat we onze afstand zo ongeveer verdubbeld hadden. Maar we hadden ijs en weder dienende geen haast. We genoten van de zon en hadden het gevoel een mini-wintervakantie te vieren.

Oude stadhuis van Delft

In de binnenstad van Delft was het druk, maar nog net niet té. Op de grachten schaatste een complete Pakistaanse familie, mannen, vrouwen en kinderen. Nooit geweten dat mensen uit Pakistan kunnen schaatsen. De blanke Nederlanders keken toe.

Bij het stadhuis kochten we een koffie. Daar had Tineke bonnen voor. Wie wat bewaart heeft wat. Geen gewone koffie. Cappucino décafé met met biologische vegan havermelk. Dat dronken we buiten op, bij een hekje en uit de wind. Het was weliswaar fris, maar toch goed toeven en we konden onze handen warmen aan de warme beker.

Toen wandelden we weer terug naar huis. De stoepen waren spekglad, dus we liepen over de weg. Slechts de maaltijdbezorgers vormden een gevaar voor de langzamere verkeersdeelnemers. Waaronder het bejaarde stel Jut & Jul.