Zandstralen op een koud strand

Wat had ik het gisteravond een partijtje koud! Eigenlijk had ik een winterjas aan moeten trekken. Maar als er voor je huis mensen in T-shirt en korte broek hardlopen denk je daar niet zo aan. 

Ik was nog een rondje gaan fietsen. Een vierkantje lukt zelden. Er stond een straffe noordenwind. In de zon was het goed te doen. Maar in de schaduw en pal tegen de wind in werd het toch wel even wat frisser.

Het stille strand van Scheveningen

Om onduidelijke redenen kwam ik in Scheveningen uit, terwijl ik had bedacht dat ik wel weer eens een rondje Rotterdam kon doen.

Scheveningen bleek een verstild dorp te zijn aan de oever van de Noordzee. Er staan veel hoge huizen (die worden hier ook wel flatgebouwen genoemd), maar kennelijk waagde niemand zich op straat.

Ik dacht dat ik ter verhoging van de feestvreugde en ter compensatie van een vegan maaltijd wel een kroket kon scoren. Niet om hem op te eten, maar om mijn handen te warmen. Helaas: alles zat dicht. De hele Boulevard was uitgestorven op één verliefd stelletje na dat zich allesbehalve coronaproof aan elkaar opwarmde. Zoiets moet verboden worden.

Het strand bood een goede mogelijkheid om me te laten zandstralen. Met zoute lippen en schoenen vol zand verliet ik de Boulevard. Op een thermometer stond dat het vier graden was. Geen wonder dat ik het toch wat aan de frisse kant vond. 

Scheveningen

In Den Helder woonden we één kilometer van de zee, in Alkmaar woonden we tien kilometer van het strand en nu wonen we 15 kilometer fietsen van zee. 
Zuiderpier in Schevingen

Of we stappen vlakbij ons huis op de tram en komen bij de Pier van Scheveningen uit. Maar dat heb ik nog nooit gedaan.

Wel moet ik elke maand een paar keer de zee gezien en geroken hebben. Ook de afgelopen week fietste ik weer naar Kijkduin en vervolgens door de duinen naar de Zuiderpier van Scheveningen.

Helaas was ik te laat om de zon sissend in de zee te zien en horen zakken. Maar het leverde toch weer een mooi - maar wat te donker - plaatje op. 

Fietsen in Coronatijd (4)

Ja mensen, Henk en de zee, dat is toch wel een aardige combinatie. Mijn stemming kan aanzienlijk gedaald zijn, als ik de zee zie stijgt de stemming weer.

De afgelopen week belandde ik maar liefst drie keer aan zee. En al die keren klotste hij voort in eindeloze deining. Dat houdt maar niet op. Deze keer verschenen Henk & zijn Batavus in Scheveningen, een ooit chique badplaats voor de kust van Den Haag. Tegenwoordig probeert men de plaats weer wat op te peppen door o.a. de bouw van dure appartementencomplexen. Daar zijn de meeste autochtone Scheveningers bepaald niet blij mee.

Vanuit Delft was ik met gezwinde spoed via Rijswijk naar de buitenwijken van Den Haag Zuid gefietst. Elke keer is het weer een verrassing waar ik uit kom. Kijkduin wilde ik deze keer niet aan doen (dat wilde ik Kijkduin niet aan doen). Halverwege Kijkduin en Scheveningen botste ik met mijn fiets op een hoop zand. Het lag wat verstopt achter de bosjes. Dit bleek een zogenaamd duin te zijn.

Voor de mensen die niet weten wat een duin is: dit is een heuvel van fijn zand. Je vindt duinen o.a. langs de Nederlandse kust. Er zijn twaalf verschillende typen van duinen. Ik heb niet onderzocht wat voor type duin dit was.

Een fietspad deed mij bijna 20 meter klimmen, waardoor ik een mooi uitzicht had over het duingebied bij Den Haag. En het wonderlijke was: de stad was compleet verdwenen. Alleen zon, zee, en strand en honden die hun aangelijnde baasjes uit lieten.

Bij Strandslag 10 werd ik gebeld vanwege een noodzakelijk en onwerkelijk werkgesprek. Dat heb je in Corona-tijd: je wordt zómaar overvallen door een onverwachtse vraag. Pas na een half uur kon ik verder fietsen in de richting van de haven van Scheveningen (de foto’s zijn kwalitatief zwak, gemaakt met mijn – goedkope – telefoon).

De mensen hebben het wel over de Rotterdamse haven, maar Scheveningen heeft ook een haven. Er zijn zelfs drie havens. En er is een pier. Niet één, maar twee zelfs. Ik fietste de Zuiderpier op: dat is de langste pier. Hij steekt een kilometer de zee in. Er waren tal van mensen aan het pierewaaien. De andere mensen waren aan het roken, aan het blowen of aan het vissen: allemaal voor mij onbegrijpelijke bezigheden.

Ik toefde hier niet lang en vertrok naar de Noorderpier. Je moet dan een aanzienlijk ommetje maken. Het ging mij niet om die pier, maar om de vuurtoren. Die is identiek aan die van Den Helder, alleen een paar meter lager.

Op de boulevard reden auto’s met open dak en dreunende muziek af en aan. Kennelijk vallen de stilte en/of zeegeluiden zelfs in Coronatijd maar moeilijk te verdragen. Vóór de kust lag een vijftien tal zeeschepen met corona-problemen te wachten op betere tijden. Het parkeren op zee is gratis, in de haven moet je dokken.

Na een korte break met water en een koekje erbij stapte ik weer op de fiets. Den Haag was stil en ik heb menig rood verkeerslicht genegeerd. Ik fietste nog even om via de regeringsgebouwen, maar trof daar geen minister aan. Na een uur was ik weer heelhuids op de thuisbasis aan de Schie in Delft. 

Let’s dance

Wat is dat voor beeld in de kop van het weblog? Dat was een vraag hier die digitaal strandde.

Welnu: het is kunst. Het zijn 75 bollen die hier (in het zand) bevestigd zijn.

“Wij zijn natuur, al lijken we dat te zijn vergeten, bewust of onbewust”, verklaart Bruno Doedens het kunstwerk. “Zoals de natuur afhankelijk is van de grillen van de mens, is de mens afhankelijk van de grillen van de natuur. Het tijdelijk landschap van tientallen bollen symboliseert die onderlinge, kwetsbare afhankelijkheid. It takes two to tango.”

‘Let’s Dance’ is onderdeel van Feest aan Zee, de viering van 200 jaar badplaats Scheveningen.

Scheveningen

In de middag klaarde het op. Tijd om even een rondje door de omgeving te fietsen. Via Nootdorp, Voorburg en Mariahoeve belandde ik in het voormalige vissersdorp Scheveningen.

Van het oorspronkelijke Scheveningen is niet zoveel meer over. De kaalslag door de Duitsers (de Atlantik Wall) en latere projectontwikkelaars heeft veel geschiedenis verwoest. Daarbij durf ik de stelling ook nog wel aan dat de projectontwikkelaars uit de jaren ’60 meer verwoest hebben in Nederland dan de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. Wil je nu nog iets van het vroegere Scheveningen zien, bezoek dan Panorama Mesdag.

Scheveningen is een wijk van Den Haag met tegen de 60.000 inwoners. Maar de oorspronkelijke bevolking voelt zich geen Hagenees, ze voelen zich Scheveninger. Met de weerbarstige karakter-eigenschappen die we ook in andere vissersdorpen zien, zoals Katwijk, IJmuiden, de Pilo in Den Helder en op Urk. De PVV kreeg in Scheveningen bij de onlangs gehouden verkiezingen de meeste stemmen.

Wil je mooi Scheveningen zien, fiets dan niet naar de Boulevard bij het Kurhaus. Daar zie je welke stedenbouwkundige ramp projectontwikkelaars over ons hebben uitgestort.

Buig iets eerder van de fietsroute af en je waant je in een stranddorp langs de kust van de Oostzee, of ook wel in een 19e eeuwse wijk aan de oostkust van de Verenigde Staten. Je kijkt je ogen uit vanwege de historische villa’s die hier staan. Met zulke brede trappen dat het paard waarschijnlijk op de overloop gestald kon worden.

En als je dan bij het Kurhaus aan bent gekomen, neem het nieuwe fietspad langs de kust in de richting van de havenmond. Voor een groot deel wordt het strand in de zomer aan je oog onttrokken door de vele strandtenten. Maar je hoort en ruikt wel de zee. En af en toe zie je ook de zee voortklotsen in eindeloze deining (zoals Jacques Perk destijds al constateerde).

Hoog boven het fietspad zie je af en toe nog resterende monumenten: een paar oude villa’s, de Oude Kerk, de gedenknaald vanwege het gedwongen vertrek van stadhouder Willem V in 1795, de massieve gietijzeren vuurtoren van dezelfde maker als de toren van Huisduinen.

Op de onderste foto zie je de Pier die inmiddels weer deels gerestaureerd is, met wat verderop de kust bij Katwijk en weer verderop (de hoge bebouwing) de kust bij Noordwijk.

Van een stukje van dit fietspad maakte ik ter plekke nog een fietsfilmpje. Voor wie even uit wil waaien zonder moe te worden:

Scheveningen

Als je vanuit ons huis naar de tramhalte loopt (5 minuten) kun je daar op de tram naar Scheveningen stappen. Jawel, we hebben niet alleen een (nieuw) station op korte afstand, maar ook de tram.

scheveningen-pier-2Deze tram brengt je in 40 minuten naar het Kurhaus, in het hart van de Scheveningse badcultuur. Die bestaat voornamelijk uit frituur en aanverwante artikelen. Waar is de tijd van het Panorama Mesdag gebleven?

scheveningen-avondDe tram vinden we meer iets voor als het écht slecht weer is. We begaven ons daarom per fiets via Leidschendam en Wassenaar naar Scheveningen. Daar waren we nét op tijd om te zien dat de zon vanavond niet in de zee ging zakken.

Maar het leverde wél een mooi plaatje op.