Rooftopwalk

Zaterdag maakten we in Rotterdam een 'rooftopwalk'. Bij het Rotterdamse WTC (bij de Koopgoot)  beklommen we de stellage en 650 meter verderop - bij de Lijnbaan - daalden we weer af. 'We' zijn Henk & Tineke, benevens dochter N en schoonzoon F. 
Hoog, hoger, hoogst…

De wandeling is georganiseerd in het kader van de Dakendagen. In Rotterdam kun je dus het dak op. Er is heel veel loze ruimte op de veelal platte daken. Bovendien dragen ze niet bij aan een gezond milieu. Door al die platte daken warmt de stad in de zomer nog eens extra op. Maar wat kun je doen met platte daken?

Overzicht richting Lijnbaan

Inmiddels worden er wereldwijd al sportevenementen gehouden, zijn er zwembaden aangelegd en vooral worden er veel daken vergroend. Sommige zien er inmiddels uit als een stadspark. Hoe dat er uit gaat zien: daar krijg je tijdens de Rooftopwandeling alvast een beeld van.

De Coolsingel met rechts het stadhuis

Uit de folder: “Terwijl je over en tussen de daken loopt, beleef je hoe innovatief dakgebruik bijdraagt aan een betere toekomst voor steden en stadsbewoners.”

Vanaf het dak heb je een spectaculair zicht op de hoogbouw van Rotterdam, zoals op het hoogste flatgebouw van Nederland: de Zalmhaventoren (215 meter) en op een nieuwe toren in aanbouw, waarvan ik de naam niet heb kunnen achterhalen.

Er zijn plannen voor de bouw van meerdere woontorens met een hoogte van rond de 250 meter.

Je kunt de rooftopwandeling nog t/m 24 juni maken. Daarna moet je weer met beide benen op de Rotterdamse grond lopen. 

Langs de Lek

Het was donderdag en de zon scheen. Om 12 uur vond ik het de hoogste tijd om op de Batavus Dinsdag te stappen. In oostelijke richting, want dan zou ik terug wind mee hebben.
De Schie trekt een rechte lijn vanuit Delft naar Overschie. De oostelijke rode lijn op de kaart volgt de Schie

De eerste etappe leidde over het terrein van de Technische Universiteit. De campus is meer dan twee kilometer lang en er lopen studenten rond en af en toe een verdwaalde professor. Ze spreken er over onderwerpen waar ik niets van snap en af en toe doen ze proeven waarvan de uitkomst onzeker is.

Na drie kilometer verliet ik de bebouwde kom van de geboorteplaats van Calvé Pindakaas en moest volop de wind gaan vangen. Gelukkig werd ik ingehaald door een ANWB-echtpaar op de E-Bike. Ik ben nooit te beroerd om een beetje mee te gaan profiteren van de stroom. Ik fietste nu dus met afgeleide E-Bike-ondersteuning.

De kracht van een omwaaiende boom

Plotsklaps stuitte het gezelschap van Joris Driepinter 70-plus op een onverwachtse oneffenheid. Een boom had met wortel en tak het gehele wegdek ontregeld. Gevalletje stormschade. Hierdoor raakte ik het belendende echtpaar kwijt en moest op eigen kracht verder.

Pas in de buurtschap Zweth kreeg ik weer meer beschutting en kon de snelheid enigszins worden opgevoerd.

Panoramafoto richting Rotterdam Overschie

De beschutting hield aan, dankzij een begraafplaats en twee landgoederen en in dier voege bereikte ik heelhuids de oude dorpskern van Rotterdam Overschie. Deze kern is bekend geworden als geboorteplaats van Jules Deelder en als woonplaats van Willem Engel. Beiden zijn een beetje maf, maar ik heb Jules liever dan Willem. Alleen kan dat niet meer, want Jules is overleden.

Overschie nader bekeken

De Schie liep altijd vlak langs de dorpskern van Overschie, maar Rijkswaterstaat heeft een bocht afgesneden, zodat er nu ook cruiseschepen en mammoettankers kunnen passeren. Daarna varen ze zichzelf klem bij de fietsbrug van Zweth, de Kandelaarbrug.

Ik hobbelde over het oneffen wegdek van Overschie, passeerde drie kerken en kwam daarna in de uitgebreide bedrijventerreinen van Schiedam Noord en Rotterdam Noord terecht. Bedrijventerreinen zijn de lelijkste delen van Nederland, dus het was zaak om aan vrolijker zaken te denken. Dat viel nog niet mee, als gevolg van de inval in Ukraïne.

Bij de Erasmusbrug in Rotterdam

Bij de gevangenis aan de Schie wendde ik de steven oostwaarts en kwam langs één van de grootste moskeeën van Nederland. Daarna volgden de uitgebreide 19-eeuwse woonwijken van het Oude Westen van Rotterdam. De wijk staat overdag bekend als gezellig, maar wordt ’s avonds door veel inwoners als onveilig ervaren.

Ik fiets ‘schuin’ en zigzaggend door de wijk en kom o.a. vlak langs de Zalmhaventoren, met zijn 65 verdiepingen en 215 meter hoogte de hoogste woontoren van Nederland. Als de stroom uitvalt moet je veel trappen klimmen.

Aan de kade bij de Erasmusbrug is het tijd voor een broodje. Met kaas in dit geval. En dat benevens een  plak koek en een kwart liter water. 

Rondje Rotterdam (slot)

Ik was in Barendrecht blijven steken, en dat was nu ook weer niet de bedoeling. Je kunt er je fiets parkeren in de onbemensde stalling, maar om er zelf te blijven steken, daar vind ik Barendrecht toch niet aantrekkelijk genoeg voor.

Dus ik fiets weer verder. Een bijna eindeloze dijkweg, met achter de wat oudere huizen eindeloze nieuwbouw, voert mij naar het centrum van de plaats. Een klein centrum met een karakteristieke watertoren en een kerk. De watertoren was een kopie van de toren in Heerenveen, maar die watertoren heeft de 21e eeuw niet gehaald. Twee torens voor de prijs van één.

Van Barendrecht naar Rotterdam-Centrum

Veel inwoners van Barendrecht schijnen het winkelcentrum verderop meer als het centrum van het dorp te zien. Ten zuiden van het oude dorp is de Vinex-locatie Carnisselande gebouwd: een compleet nieuwe stad, met zelfs een tramlijn naar Rotterdam.

Onder de bekende inwoners die Barendrecht heeft voortgebracht vallen verschillende voetballers en de massa-spermadonor Jan Karbaat.

Om vanuit Barendrecht in Rotterdam terecht te komen moet ik weer de A 15 en de Betuwelijn over. Ik probeer zoveel mogelijk immer gerade aus te fietsen. Zo kom ik in de wijk Lombardijen uit. Vrolijk is anders, moet ik zeggen. Bijna alle huizen werden rond 1960 gebouwd, zijn erg gehorig en slecht geïsoleerd. Er wordt wel hard gewerkt om de huizen een opknapbeurt te geven.

Zicht op de Willemsbrug, de Koningsbrug (links) en de Erasmusbrug (achter)

Zo’n 80% van de inwoners van de wijk Lombardijen heeft een niet-westerse achtergrond. Dat is ook te zien bij de uitslag van de laatste verkiezingen: de partij Denk kreeg véruit de meeste stemmen.

Ik blijf zoveel mogelijk rechtdoor fietsen, niet volgens de borden, maar op basis van mijn richtinggevoel. ANWB-fietsborden staan namelijk nogal eens garant voor vreemde routes op de fiets. Ik fiets langs de rand van de vooroorlogse wijk Vreewijk, met enkele mooie tuinwijken en daarna kom ik in de wijk Feyenoord uit, bekend van een bepaalde voetbalclub. Er waren megalomane plannen ontwikkeld om de wijk tot prestige-object te maken, maar die plannen zijn gelukkig getorpedeerd, hoewel er in Rotterdam geen onderzeeërs meer gebouwd worden.

Uiteindelijk fiets ik via de Willemsbrug het centrum van Rotterdam binnen. Het blijft spectaculair, al die hoogbouw. Maar als de lift uitvalt moet je wel een hoop trappen klimmen met je boodschappen. Dan woon ik liever op één hoog met de beide benen bijna op de grond. 

Rondje Rotterdam

Toen ik nog jong was stapte ik vaak rond een uur of vier 's morgens op de fiets. Dat kwam omdat ik dacht dat ik een ochtendmens was. Sinds mijn pensioen stap ik vaak pas 's middags rond een uur of vier op de fiets. Ik heb ontdekt dat ik eigenlijk een avondmens ben.
Tuindorp Heijplaat

Dit keer was het een rondje Rotterdam. Ik fietste naar de Erasmusbrug en nam daar de Fast Ferry naar Heijplaat: het ‘tuindorp’ dat daar rond de werf van Wilton Feyenoord is gebouwd.

Het aardige is dat je in een permanente toestand van afwisseling verkeert. Tuindorp Heyplaat en dan opeens de containers rond de Waalhaven, ooit het grootste havenbekken van Europa en nog steeds niet klein geworden.

Waalhaven

Daarna het oude dorp Charlois en dan over het tracé van de voormalige havenspoorlijn en door het grone gebied tussen Rotterdam en Barendrecht naar de wat troosteloze nieuwbouwwijken uit de jaren ’60 en ’70 van Rotterdam.

Rondje Rotterdam (50 km)

Vervolgens moet je diverse verkeersknooppunten van autosnelwegen te zien passeren en dan ben je opeens in het dorpse deel van Slikkerveer en Bolnes. Totdat je bij de Schans bent in Ridderkerk. Daar neem je het Driehoeksveer over Noord, Nieuwe Maas en Lek, via Kinderdijk naar Krimpen aan de Lek. Hier is het land agrarisch en behoort de bevolking tot de ‘Bible Belt’.

Stormvloedkering Hollandsche IJssel

Dan over de dijk langs de Lek en de Hollandsche IJssel, over de Algerabrug, en opeens fiets je tussen de hoogbouw van Capelle aan de IJssel. Vervolgens een grone buffer en dan fiets je de arbeiderswijken van het oude Rotterdam binnen. Om vervolgens met piepende remmen tot stilstand te komen bij de hoogbouw rond het Centraal Station, met de hoogste woonflat van Nederland (215 meter hoog).

Ondertussen begon het in Rotterdam net te rellen. Voornamelijk vermoedelijk cokesnuivende mannen in zwarte jassen en/of hoodies en gezichtsbedekking van het type hooligan. Ik maakte maar weer dat ik Rotterdam uit kwam. 

Maan en wild geraas

Vrijdag ben ik halverwege de middag op de Batavus gestapt. Die stond nog in Rotterdam geparkeerd, vanwege meerdere werkzaamheden overdwars in die omgeving, eerder in de week. 

Ik fietste een rondje Rotterdam inclusief maar liefst vier veerponten. Het was zacht weer en geleidelijk kwam de maan als een grote gele bol boven het water van de Nieuwe Maas tevoorschijn. Hij scheen hier niet door de bomen.

Maan boven de Lek bij Krimpen aan de Lek

In de loop van de avond kwam ik in Rotterdam in dreigende sferen terecht. Tientallen (meestal) mannen in vaak zwarte kleding leken onder invloed van drank en coke. Ook werd er vuurwerk afgeschoten. Deze makkers zouden beter hun wilde geraas kunnen staken. Ik dacht: ‘hier kan ik maar beter niet in de buurt blijven’.

Ik parkeerde mijn Batavus weer onder het Centraal Station. Eenmaal thuis begreep ik dat er fikse rellen in Rotterdam waren uitgebroken. Volgens tal van Twitteraars had de politie gericht op onschuldige demontranten geschoten.

Volgens Willem Engel waren er minstens twee doden gevallen. Op vragen van anderen hoe hij aan die infromatie kwam was zijn reactie: ‘ik krijg later altijd gelijk, wacht maar af’.

Zijn standaard-vraag als er iemand neervalt is ‘of die persoon misschien onlangs geprikt is’. Kennelijk kwam die vraag nu niet bij hem op….

Als herinnering aan het rustige gedeelte van de fietstocht een foto van de maan bij de Schans in Ridderkerk. Daar vloeien Lek en Noord samen tot de Nieuwe Maas. 

Langs de Hollandsche IJssel (slot)

Nee, dit is de Hollandsche IJssel niet meer. Ik fiets Capelle (nog wel aan den IJssel) binnen en sla daarna linksaf waar ik uit kom bij de Nieuwe Maas. 

Laat het duidelijk zijn: de Maas stroomt door Rotterdam, de IJssel door Gouda en de Rijn door Leiden. Alles wat we vroeger met aardrijkskunde leerden blijkt niet te kloppen.

Brienenoordbrug

Bij de Brienenoordbrug neem ik een pauze, een halve liter water en twee boterhammen tot mij. De rumbonen zijn op. Vroeger mochten fietsers niet over deze brug (vanwege de heftige winden), maar dat verbod werd zó vaak overtreden dat het werd ingetrokken. Soms helpt anarchisme dus.

Naarmate ik het centrum van Rotterdam nader wordt het uitzicht op de skyline van de stad steeds meer spectaculair. Vlak voor Feyenoord (aan de overkant) maakt de rivier een scherpe bocht, waardoor je de stad steeds weer vanuit een andere hoek kunt bekijken.

Bij de Willemsbrug

Langs de Nieuwe Maas loopt (grotendeels) een goed fietspad zodat je als fietser op je zadel op de eerste rang zit. Het mooiste deel van de route ligt deze avond voor de Willemsbrug die door floodlight beschenen wordt. In hun verwarmde auto’s zitten tientallen mensen te kijken naar dit kleurrijke feest van licht en duisternis.

Ik heb nog zo'n 20 fietskilometers te gaan. Dat betekent weer een overschrijding van de Avondklok. Als ik geen bekeuring krijg zit er straks 950 euro in de uitjespot aan uitgespaarde boetes. 

Van Schiedam naar Rotterdam (1)

Van station Schiedam-Centrum naar station Rotterdam Centraal is maar ruim vijf kilometer. Ik maakte er 77 kilometer van. Kennelijk was ik behoorlijk de weg kwijt.

Mijn fiets stond geparkeerd op (of liever: onder) station Schiedam-Centrum. Daar is een mini-onbemensde-bewaakte fietsenstalling. Waar de bewaking dan zit moet ik nog uitzoeken.

Schiedam heeft een prachtig oud centrum, maar dat laat ik rechts liggen. Ik fiets rechtstreeks naar het Oude Westen van Rotterdam. Deze wijk (met o.a. het stadsdeel Spangen) dreigde teloor te gaan aan verloedering, maar inmiddels gaat het weer beter.

De wijk Spangen is één van de armste wijken van Rotterdam. Maar liefst 85% van de bevolking heeft een (recente) migratie-achtergrond. Veel inwoners zijn nog niet gewend aan het verschijnsel fiets en lopen op het fietspad danwel steken zomaar over. Ik moet dan ook veel in de remmen knijpen.

Historisch Delfshaven, ooit de zeehaven van Delft

Even verderop ligt het historische Delfshaven: de vroegere zeehaven van Delft. Van hier uit vertrokken de Pilgrim Fathers naar het toenmalige Amerika. Ze vertrokken uit West-Europa omdat ze in Engeland geen ruimte voor de uitoefening van hun geloof kregen. De ene bevolkingsgroep ging, de andere groep kwam.

Zicht op het centrum van Rotterdam bij de Euromast

Hoe dichter bij het centrum van Rotterdam, des te meer steekt de hoogbouw de kop op. De ene ‘skyscraper’ is nog hoger dan de andere en er wordt voortdurend bijgebouwd. De Zalmhaven (215 meter hoog, 60 verdiepingen) is bijna klaar. De penthouses op de bovenverdieping zijn 650 vierkante meter groot en kosten als casco 3,65 miljoen euro, exclusief schoonmaakster. Die komt mogelijk uit de wijk Spangen. Eén nadeel van zo hoog wonen: als de lift het niet doet moet je langdurig traplopen.

Woontoren de Zalmhaven in aanbouw (60 verdiepingen)

De Erasmusbrug laat ik rechts liggen. Ik neem de oversteek van de Willemsbrug via het eiland dat hier in de Maas ligt en de ‘Oude Hef’ (de oude spoorbrug). Daarna volgt er een wijk die volop in ontwikkeling is. Alles was geld heeft trekt naar het water. Aan de rand van de wijk Feyenoord (een achterstandswijk) worden aan het water luxe wijken gebouwd.

De veerpont naar Kralingen blijkt op zaterdag niet te varen, dus ik blijf op de linkeroever van de Nieuwe Maas. In die hoedanigheid kom langs het stadion van Feyenoord. Ik heb niets met voetbal, maar al helemaal niet met Feyenoord.

Skyline van Rotterdam vanaf de Willemsbrug

Na het stadion kom ik door de wijk Oud IJsselmonde en daarna bij de jaren ’60 wijk Beverwaard: een wijk uit de jaren ’80 van de vorige eeuw. En met zoals andere wijken die na de oorlog planmatig uit de grond zijn gestampt heeft ook deze wijk veel problemen. Je kunt er gelukkig niet gemakkelijk verdwalen, anders dan de trend uit die tijd is dit geen bloemkoolwijk, maar de straten zijn er recht.

Ik laat Beverwaard rechts liggen, langs de autosnelweg ligt een nieuwe fietsroute in de richting van Dordrecht. Leuk is anders, maar het fietst wel lekker door. 

Via Rotterdam (3)

Ik bevond mij in hogere sferen in de lift van metrostation Rijnhaven. Gelukkig kan ik afdalen naar de begane grond en daar weer meer frisse lucht tot mij nemen. 
De Rijnhaven in Rotterdam-Zuid

De omgeving van station Rijnhaven laat in één oogopslag de tegenstellingen binnen Nederland zien. Aan de ene kant de peperdure koopappartementen van het Manhattan aan de Maas, aan de andere kant de 19e eeuwse Afrikaanderwijk in van de wijk Feyenoord in Rotterdam-Zuid. Deze wijk werd aan het eind van de 19e eeuw uit de grond gestampt om hier Zeeuwse havenarbeiders te huisvesten. Dit deel van Rotterdam lag dan ook het dichtste bij Zeeland...

Problemen in de Afrikaanderwijk

Een halve eeuw geleden werd de Afrikaanderwijk één van de eerste wijken in Nederland waar de meerderheid van de bevolking een niet westerse achtergrond had. De problemen werden in de jaren ’70 zó groot dat de gemeente een ‘quotum’ instelde: een maximum van het aantal inwoners van buitenlandse afkomst. Dit besluit werd echter vernietigd door de Raad van State.

Het maakt niet uit of je door delen van Amsterdam-Oost fietst of door de Afrikaanderwijk: de sfeer is identiek. Alleen ken ik Amsterdam-Oost niet uit de periode van een lock-down.

Veel winkels in de Afrikaanderwijk zijn gesloten, of zo te zien: oogluikend geopend. Je kunt namelijk alles een essentieel product noemen. Zo zie ik dat verschillende eigenaars van zaken gewoon open doen als een klant aanbelt. Ook de belwinkel en de coffeeshop horen tot de essentiële winkels.

Manhattan aan de Maas

Even verderop is de markt op het Afrikaanderplein. Het aantal scootmobiels ligt ver boven het landelijk gemiddelde. Je kunt je gratis laten sneltesten voor covid-19. Je kunt ook gratis mondkapjes krijgen. Die lijken hier niet erg populair te zijn.

Een paar cijfers uit de Afrikaanderwijk:

> Van de bevolking is 32% werkloos.

> 16% van de bevolking heeft een Nederlandse achtergrond. Twee keer zoveel mensen hebben een Turkse achtergrond. Daarnaast wonen er veel mensen met een Marokkaanse of een Surinaamse achtergrond. Ik fiets hier aan het eind van de middag en aan de geuren kun je ruiken dat hier geen bieten worden gekookt en speklapjes worden gebraden.

> De grootste partijen bij de vorige verkiezingen waren DENK en de PVV.

> De meeste bewoners geven aan het liefste uit de wijk te willen vertrekken. De gemeente Rotterdam investeert in een betere bewoonbaarheid van de wijk, maar het is een hardnekkige problematiek. En er zijn zoveel wijken in Rotterdam waar problemen zijn.

De Kiefhoek

Even verderop zie ik een verrassend wijkje, zomaar gebouwd tegen de oudere bouw van de wijk. Het is De Kiefhoek, een wijkje dat op de lijst van de duizend belangrijkste architectonische gebouwen van de 20e eeuw staat. De woningen zijn ontworpen door architect J.J.P. Oud (in Hoek van Holland staat ook een blok bijna identieke huizen).

De Kiefhoek

Oud was niet alleen architect, maar ook lid van de kunstbeweging De Stijl. Het monument op de Dam is ook door hem ontworpen.

Zo’n wijkje, wie had dat hier nu verwacht? Welke toerist stapt op de trein om deze huizen te bekijken. Maar het is wel een staaltje van hypermoderne vooroorlogse architectuur.

Helaas moet ik jullie wel een geheimpje verklappen. De wijk is in 1990 afgebroken en daarna weer opgebouwd. Het was zo'n zootje geworden dat er niets anders opzat...

Geen noord, maar zuid (1)

Het leven is soms onvoorspelbaar. Mijn fietstochten zijn een metafoor voor het leven. Je begint ergens aan, maar je weet niet waar je uit komt.

De zaterdagmorgen stond thuis ingepland vanwege een aantal huishoudelijke verplichtingen. Zo neemt het lezen van onze kranten nogal wat tijd in beslag. Jullie denken misschien: ‘dat is toch geen huishoudelijke verplichting?’ Maar zo zijn we niet getrouwd. Tineke wil dat ik – vóórdat ik ga stofzuigen – eerst de kranten op ga ruimen. Maar die kan ik pas opruimen als ik ze heb gelezen. Bovendien moet ik ook weten welk deel van de krant in de kattenbak kan. Dat is een leesbaar deel waar ik nu niet aan toe kom. Dat kan ik dan de volgende week lezen als de kattenbak weer verschoond moet worden.

Tegen 12 uur stapte ik ingesmeerd van jewelste met factor 50 op de fiets. Vijf minuten later was ik weer thuis. Ik wist niet dat het zó warm was. Dus eerst maar even een kledingwissel. Dat kan ook onderweg, maar thuis is dat wat netter. Ik was van plan om ook nog weer even wat te gaan lezen, maar Tineke vond dat het nu toch echt tijd was om te vertrekken. Zij is mijn ambulant begeleider en structureert mijn chaotische bestaan.

Ik was van plan om naar het noorden te fietsen. Maar als je dat in Delft doet kom je door eindeloze steenwoestijnen. Met de herinnering aan de ruime Noordkop – eerder deze week – besloot ik dan maar oostwaarts te fietsen. Daar is iets meer ruimte. Ik fietste onder de drukste snelweg van Nederland door (de A 4 tussen Den Haag en Rotterdam). Ik kwam door Delfgauw en daarna door het natuurgebied Ruyven. Mijn route werd doorkruist door de start-en landingsbaan van Rotterdam Airport. Ik dacht dat ik vanwege het beperkte luchtverkeer gewoon rechtdoor over kon steken, maar er stond een hek in de weg. Dus fietste ik met een noordelijk ommetje de noordelijke buitenwijken van Rotterdam binnen.

Dynamisch Rotterdam

Ik wilde wel noordwaarts, maar nu ik toch in Rotterdam was kon ik ook wel zuidwaarts fietsen. Het voordeel was dat ik dan tegenwind had. Voordat jullie denken dat dat in mijn calvinistische aard besloten ligt: ik vond die tegenwind eigenlijk prettiger dan wind mee: hij werkt als airco op een verhit gemoed.

Het verschil tussen noordwaarts fietsen en zuidwaarts fietsen is dat je op verschillende plekken komt. Ik moest nu dwars door de stad. Ik heb niets tegen de stad, maar wel tegen onlogische verkeerslichten en opgebroken fietspaden. Rotterdam heeft flink zijn best gedaan in het aanleggen van comfortabel geasfalteerde fietspaden, maar Rotterdammers zijn ook goed in het openbreken van comfortabel geasfalteerde fietspaden.

Uiteindelijk kwam ik oververhit en dampend aan bij de Erasmusbrug. De brug over was een hele klim. Naar beneden gaat hier best snel. onder aan de brug sprong het verkeerslicht net op oranje. Zo kon ik ook meteen weer even mijn remmen testen.  

Fietsen in Coronatijd (5)

Dinsdag 17 maart was een onverwachtse vrije dag. Ik had de hele dag cursus moeten geven. Vanwege de corona-maatregelen viel die cursus uit. Dan val je dus in een gat...

Nadat ik bij was gekomen van die val stapte ik op de Batavus. De vrije dag was ongepland en ik had ook weer geen duidelijk plan voor ogen. Ik besloot eerst maar eens de Nieuwe Waterweg te trotseren.

Via de Beneluxtunnel kwam ik aan de overkant in Poortugaal uit en daarna in Rhoon.

De vorige keer had ik de pont over de Oude Maas naar Oud-Beijerland gemist, dit was de herkansing.  Helaas was de pont in geen velden of vaarwegen te zien. Een plaatselijke bankzitter vertelde dat de pont niet zou varen vanwege de corona-dreiging. Het leven werd er dus niet gemakkelijker op. Net toen ik een foto nam van de passerende Anja (4622 ton, lengte 100 meter, onderweg naar Immingham) kwam de pont aangedobberd.

De Hoekse Waard is een ruime en weidse polder met mooie oude boerderijen. Vanuit de Oud Beijerland wilde ik richting Dordrecht fietsen. Dat deed ik weer op mijn gevoel, met de kaart in mijn achterhoofd. Ik ‘gokte’ op een route langs de Binnenmaas: een afgedamd stuk water met een mooie bochtige weg er om heen. Dat lukte: zonder kaart en op het gevoel kwam ik precies goed uit. En inderdaad: mijn herinneringen aan de Binnenmaas stelden mij niet teleur: wat een mooi gebied. Jammer alleen dat er ook hier zoveel huizen langs het water worden gebouwd, waardoor ‘de gewone mens’ door de huizen het water van de Binnenmaas vaak niet goed meer kan zien.

Ondertussen ging de zon onder: het was nog wintertijd en dan wordt het vroeg donker. De rest van de rit was dus in duister gehuld. Gelukkig kan mijn fototoestel heel wat duisternis aan. Via de tweede tunnel van vandaag (onder de Dordtse Kil bij Dordrecht) kwam ik in Dordrecht uit. Daar fietste ik over de verkeersbrug naar Zwijndrecht. Ik wilde de uitgestrekte wijken van Ridderkerk vermijden. Het gevolg was een volkomen onvoorspelbaar gebied met plukjes oudbouw, nieuwbouw, enorme bedrijventerreinen, af en toe een stukje agrarisch gebied en tal van klaverbladen en andere ongemakken die bij snelwegen behoren. Af en toe had ik geen idee meer hoe de weg mij verder zou voeren.

Uiteindelijk fietste ik Rotterdam binnen in de wijk Reijeroord (nooit van gehoord). Wat er onderweg is gebeurd weet ik niet, maar ik kwam na een half uur weer op dezelfde plek uit (zie het Stravakaartje).  Dat overkomt me zelden. Het was al laat, het werd steeds kouder en ik moest nog heel Rotterdam door om in Delft uit te komen.

Rotterdam lag er op één van de eerste lock-downdagen verstild bij: de verkeerlichten stonden meestal voor niets (voor mij) op rood. Via de Willemsbrug fietste ik door het centrum om daarna te proberen om via Rodenrijs naar Delft te fietsen. Helaas: vanwege grootscheepse werkzaamheden (alwéér een nieuwe snelweg in aanbouw) moest ik deze avond een heel eind omrijden. Zo kwam ik door het kassengebied van Rodenrijs. Dat was weer een nieuwe ervaring en ook een foto waard.

Na bijna 100 kilometer was ik op deze onverwachtse vrije dag weer terug in Delft. Er was vrij veel bewolking geweest, de wind was zwak en zuidelijk en in de loop van de avond daalde de temperatuur tot onder de 5 graden...