Naar de bollen (2)

Was ik in Leidschendam blijven steken? Nee, ik was noordwaarts verder gefietst, terwijl Tineke zuidwaarts terugfietste naar Delft. Ik zette haar met het voorwiel in de goede richting op het fietspad langs de Vliet. Ik sprak en zeide; "En nergens afslaan, dan kom je vanzelf in Delft." Ze is de weg niet kwijt geraakt.

Vanuit Leidschendam is het maar een klein eindje naar Voorschoten. Beide dorpen liggen op een zandrug die enige bescherming bood tegen hoog water. Voorschoten trok vanouds een wat rijkere bevolking aan. Die noemde de plaats Veurscheuten. Er staat een aantal oude landhuizen aan de voormalige Rijksstraatweg tussen Den Haag en Leiden. Voorschoten heeft ook een beschermd dorpsgezicht. Maar verder is er vooral sprake van fantasieloze nieuwbouw. Pas in de afgelopen jaren werd er weer wat creatiever gebouwd.

Ik zoek de spoorlijn op. Bij het station kan ik onder de spoorlijn door naar Wassenaar. Ook ik vond wassen vroeger naar. Ik sloeg het liever over. Wassenaar is een langgerekt dorp, vele kilometers aan bebouwing, van Den Haag tot bijna aan Leiden toe. Deze keer kruis ik het dorp overdwars. Tegen de duinen aan kom ik bij Rijksdorp. Laat ik daar eens gaan kijken. Wat is dít nu weer voor een dorp?

Welnu, Rijksdorp is net zoals Almere Hout eigenlijk helemaal niets. Er stond ooit een landhuis, in 1920 werd het gebied herkaveld en werden er villa’s op gezet. Er is een brievenbus, er staan villa’s en er is maar één weg om er in te rijden en er weer uit te gaan. Het is een soort van woonreservaat tussen hoge bomen die zo dicht bij zee waarschijnlijk veel wind vangen. Ik maak niet eens een foto, want waar zou ik een foto van moeten maken?

Boulevard Katwijk (oudere foto)

Vanuit Rijksdorp is het een kippeneindje naar Rijnsburg, Katwijk en Katwijk aan Zee. Rechts ligt het voormalige vliegveld Valkenburg waar een enorme Vinex-locatie gebouwd gaat worden. Deze keer fiets ik niet over de Boulevard, maar ik kies een route binnendoor. Dat blijkt geen mooie route te zijn, met eindeloze nieuwbouw. Halverwege kruis ik de Rijn, die in Katwijk de zee in plonst. Daarna gaat de nieuwbouw gewoon door. Ik raak geografisch verstrikt tussen sportvelden en bedrijfsgebouwen. Het kan hier overal in nederland zijn.

Uiteindelijk kom ik op het terrein van één van de grootste instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking uit: de Willem van den Bergh. Bekend terrein, ik heb er regelmatig cursus gegeven. Maar bijna alle gebouwen zijn afgebroken, overal verrijst nieuwbouw.

Tijd om iets te eten. Het personeelsrestaurant zit dicht, maar ik vind een beschut plekje achterop het terrein. Helaas raakt een vrijend stelletje daarbij verstoord in hun omvangrijke bezigheden buitenshuis. Dat de directeur dat zomaar goed vindt. Het vrijend stelletje kiest het hazenpad.