De buienradar zat er naast

En dus werd ik al aan het begin van de fietstocht kletsnat. De rest van de middag had ik nodig om weer op te drogen.

Het zou de hele dag in onze omgeving zijn van ‘klits, klets, klandere, van de ene bui op d’andere’. Maar op de Buienradar zag ik dat het in een strook tussen Bergen op Zoom en Goes een groot deel van de middag droog zou blijven. Dus stapte ik op de trein naar Rilland-Bath.

De grens bij de Westerschelde (het Nauw van Bath)

De zon scheen en vrolijk trapte de Batavus Dinsdag de kilometers weg. Totdat ik bijna bij de dijk langs de Westerschelde aan was gekomen. De bui had ik links van mij al gezien, maar ik dacht hem keurig links van mij te kunnen laten passeren.

Er was nergens een schuilplaats te bekennen en een poncho helpt maar deels als het hard waait. Er zat niets anders op dan me gewoon nat te laten regenen. Hoewel: het waren vooral hagel en natte sneeuw. En zelfs af en toe een klap onweer.

Bij de grens met België werd het weer droog. En dat bleef het de rest van de middag. Had de Buienradar toch een beetje gelijk.

Ondertussen was mijn veter los geraakt. Die kreeg ik niet meer vast. Te koude vingers. Het leven van een bejaarde fietser gaat niet altijd over rozen.