Rondje Oostvoorne

Het was wel wat winderig, maar ik wilde toch weer een keer de oversteek wagen. Met de Fast Ferry naar de Maasvlakte en daarna over Voorne-Putten.
Fietsrondje via Voorne Putten

Het was spannend of de Fast Ferry zou varen, maar hij maakte toch nog de oversteek. Boven de windkracht zeven maakt hij de oversteek niet meer over dit ruige deel van de Nieuwe Waterweg.

Ik koos voor het aan land gaan bij het Transferium. Dat is minder desolaat dan de boomloze Maasvlakte zelf waar ik waarschijnlijk van mijn fiets zou worden geblazen. Of anders: waar mijn fiets onder mij vandaan geblazen zou worden.

Duinen van Westvoorne

Binnen vijf kilometer zat ik midden in één van de mooiste duingebieden van Nederland: de duinen van Westvoorne. Die vind je bij Oostvoorne. Wel wat onlogisch, maar de Nederlandse aardrijkskunde is niet altijd zo logisch. In Nergenshuizen staan ook huizen, dat klopt ook al niet.

Kijk je naar rechts (het noorden) dan zie je de enorme bedrijvigheid van het Europoortgebied. Kijk je naar links, dan zie je een onmetelijke vlakte aan zandstrand en duingebied.

Kijk je recht voor je uit, dan zie je Engeland. Maar dat laatste is slechts theorie. 

Via Hellevoetsluis (2)

Met vier man, geen vrouw en twee bemanningsleden steken we met enige vertraging van wal. Al snel deint de catamaran zó hevig dat (los) lopen niet meer mogelijk is. Ik ben nooit dronken geweest, maar zoiets moet het zijn. Maar hier krijg je geen hoofdpijn van. En het is goedkoper: 3 euro 20.

De Fast Ferry stuift over de koppen. Op allerlei plekken passeren we grote zeeschepen en baggeraars van BosKalis en de firma van Oord. Daarna passeren we een aantal havens. Twintig jaar geleden was dit nog de zee. Daarna werd er zand opgespoten en vervolgens werden er weer havens gegraven. Zo blijf je natuurlijk aan het werk…

Op de tweede halte op de Maasvlakte stap ik uit. Deze halte heet Transferium Maasvlakte. Oftewel: een overstappunt. En ziedaar: er staan twee bussen opgesteld. Inderdaad: je kunt hier overstappen van boot naar bus en omgekeerd.

Maar wat zie ik op de Strava? Ik ben helemaal niet het water over gegaan. Dit is een onbekende route voor de Strava App. Dus maakt hij er een potje van. Ik ben de Nieuwe Waterweg over gestoken via een denkbeeldige route over Rotterdam.

Het fietspad leidt naar de A 15 en de Betuwespoorlijn die beiden tot bijna aan het einde van de Maasvlakte doorlopen. Daar buigt het pad naar rechts. Ik moet nu pal tegen de wind in. En die is in deze volkomen open vlakte behoorlijk pittig. Met een snelheid van zo’n 10 kilometer per uur stamp ik mezelf een weg in westelijke richting. Na vijf fietskilometers eindigt het fietspad – zonder enige aankondiging – in een zandhoop.

Dus maar weer terug. Dat gaat snel, ik fiets zo’n 30 kilometer per uur. Ondertussen speur ik wel naar een onderdoorgang onder de A 15. Want aan de overkant van de snelweg moet een fietspad naar Oostvoorne lopen. Helaas: de overkant is onbereikbaar. Ik moet weer terug naar het Transferium. Daar verlaat ik het fietspad en fiets legaal of illegaal over een brede asfaltbaan in de hoop dat ik wel elders deze zandwoestijn kan verlaten.

Enkele afslagen zijn afgesloten, maar via wonderlijke omwegen kom ik uiteindelijk toch op een officieel fietspad uit. Dat pad leidt in de richting van Oostvoorne. Het loopt over de dijk die het Brielse Meer, dat in 1950 (nog vóór de Deltawerken) door mensenhanden is ontstaan (voor die tijd was het de Brielse Maas die hier op eigen kracht de zee in plonsde: Den Briel lag toen eigenlijk nog aan zee. In 1953 ontdekte men dat zo’n dam bescherming biedt tegen de zee. Toen was het hek van de dam en werden er overal dammen aangelegd.

Oostvoorne fiets ik niet door: ik neem het duinfietspad buitenom. Daar heb ik een mooi zicht op de plaatselijke konijnen en een enorm zand en rietveld dat voor de kust is ontstaan na de aanleg van de dam in de Brielse Maas. Op de achtergrond één van de economische motoren van Nederland: Europoort.