Achturige treindag (2)

Vandaag heb ik zes besprekingen achter elkaar op woonlocaties in Harlingen. Na afloop begeef ik mij weer naar het station van Harlingen. 

De trein van tien voor half zes brengt mij weer naar het station van Leeuwarden. Daar kan ik nog even wat eten scoren voordat ik aan de lange reis terug naar de Randstad begin.

De trein terug is weer een Koploper. Maar de spitsdrukte is voorbij, de forensende scholieren van de Hogeschool in Leeuwarden zijn al naar huis en ook de meeste werknemers zitten al aan de stamppot boerenkool.

Ik kan gewoon tot Rotterdam blijven zitten (dat geeft de reisplanner ook aan). Dankzij deze rustgevende gedachte val ik voor Heerenveen in slaap om pas bij Zwolle weer wakker te worden. Ik bedenkt dat ik daar ook de  Intercity naar Den Haag Centraal kan nemen. Die route is een kwartier sneller, mits ik de krappe overstap op Leiden Centraal haal.

Deze trein over de Flevolijn is een bijna lege dubbeldekker. Wel komen er in Lelystad en Almere meer reizigers bij. En vanaf Schiphol zit de trein weer vol met koffers en buitenlandse reizigers die zich afvragen hoe ze ook alweer op de plaats van bestemming kunnen komen. Gelukkig ken ik een deel van het spoorverkeer uit mijn hoofd. Nog een schoteltje waarop men zijn gaven van dankbaarheid kan leggen en ik heb de reis weer terugverdiend.

De overstap in Leiden is geen probleem. De beide treinen rijden tot Mariahoeve gelijk op over het viersporige traject. Daarna slaat de trein naar Den Haag Centraal rechtsaf.

Twintig minuten later kom ik aan op station Delft. Het station is inmiddels in kerststemming geraakt…

Om kwart voor tien ben ik weer thuis: een kwartier vroeger dan gepland. Maar ik heb vandaag lang genoeg in de trein gezeten. Daar heb ik zeker geen hekel aan, maar het moet niet te gek worden.

Achturige treindag (1)

Maandag vroeg uit de veren. Om zes uur kijk ik nog even op de treinplanner of de treinen rijden. Geen verstoring te zien. Om 06.25 check ik in op station Delft. En ziedaar: een sein en wisselstoring.

Tsja, dat kan zómaar gebeuren… Ik zou de Sprinter naar Den Haag nemen, maar in ieder geval zijn alle Sprinters bezweken onder de last van de digitale storing.

“U wordt geadviseerd tram 1 naar Den Haag te nemen,” zo klinkt het door de omroep. Maar dan kom ik te laat, die doet er te lang over. Even later komt er wel een trein binnen. Er staat Enkhuizen op. Welja, ik kan natuurlijk ook naar Enkhuizen. Dat is een mooi stadje. De trein is leeg, de deuren gaan niet open.

Om 06.39 komt de volgende kans binnen. Dit is de Intercity naar Lelystad. Die trein heeft de storing doorstaan. Het zijn tien bakken en om half zeven zit de trein al bijna helemaal vol. Niet met studenten, die beginnen later. Wel met 30 tot 60 plussers die naar hun werk gaan.

In Leiden kan ik overstappen op de trein naar Leeuwarden, stopt ook in Meppel. Op het perron staat een man zwaar psychotisch te wezen. Hij spreekt luidop en moet hard lachen om zijn eigen boodschap. Ik heb nog net tijd om een koffie te scoren. De trein naar Leeuwarden blijkt een Koploper te zijn. Superlang, met drie treinstellen, maar te kort om de reizigersstroom rond 7 uur ’s morgens op te vangen. Behalve reizigers zijn er ook veel koffers. Allemaal naar Schiphol.

De trein zit zó vol dat er reizigers moeten staan. Voor deze trein heb ik een eerste klas kaartje, daar is nog plek. Ik moet een aantal dossiers doornemen, en dat kan alleen redelijk veilig als ik in de eerste klasse zit, want daar zijn zitplaatsen waar niemand naast je gaat zitten en mee gaat zitten koekeloeren in je dossier.

Op Schiphol verlaten veel reizigers de trein, en daarna in Amsterdam Zuid nog een bulk. Amsterdam Zuid is inmiddels één van de drukste stations van Nederland geworden. Ik ken het nog als minimaal kopstationnetje. Na Zuid is er overvloed aan zitplaatsen. Het is zowel in de eerste als in de tweede klasse doodstil. Bijna iedereen zit op zijn laptop te koekeloeren.

De trein haast zich via Almere naar Lelystad. Dit is één van de mooiste stukjes spoorlijn: langs de Oostvaardersplassen. Helaas is het nog te donker om goed het landschap en de dieren te zien.

In Zwolle wordt het laatste treindeel afgekoppeld. Honderden studenten haasten zich naar de hogescholen die achter het station gevestigd zijn. Na Zwolle stopt de trein in Meppel, Steenwijk en Heerenveen.

Drie minuten te vroeg zijn we op ons eindpunt Leeuwarden. Daardoor kan ik een onmogelijke overstap halen: op de stoptrein naar Harlingen Haven. Het gevolg is dat ik ondanks de vertraging van vanmorgen bijna een half uur vroeger op mijn bestemming ben.

Met de trein (4)

Woensdag was het weer zo ver. Opnieuw in de spits met de trein.

De Intercity naar Vlissingen is wat kort uitgevallen: zes bakken. De trein zit dan ook behoorlijk vol. Er moeten niet zoveel mensen naar Zeeland, maar wel naar Rotterdam. De conducteur roept om dat iedereen zijn jassen en tassen op school moet nemen danwel in het rek moet leggen.

Aan de andere kant van het gangpad zitten vier studenten van de Grafische School in Rotterdam. Hun taalgebruik is doorspekt met Engelse woorden. Dat krijg je met die Desk Top Publishing. Op den duur ken je geen Nederlands meer.

Op Rotterdam Centraal heb ik een kwartier voor de overstap op de Intercity naar Groningen. Niet dat ik daar naar toe moet, maar de trein gaat een eindje de goede kant uit. Het is een Koploper. Dat is slecht nieuws in de Spits. Een enkeldekstrein kan maar de helft van het aantal passagiers vervoeren. Niet alleen zijn de treinen in de afgelopen decennia vaak in lengte verdubbeld, ze zijn meestal ook in hoogte verdubbeld.

Ik heb een plek in de Stiltecoupé. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Vanaf Rotterdam Alexander moeten er ook mensen staan. Dat krijg je met die enkeldekstreinen.

De ramen zijn vies en de zon komt op. Een foto lukt bijna niet door het vuil op het raam. Onderweg bereid ik nog even de vergadering voor straks voor.

Op Utrecht Centraal moet ik overstappen op de Intercity naar Nijmegen. Daar moet ik ook niet heen, maar die trein gaat een eind in de goede richting. Ik trakteer mezelf eerst nog even op koffie. Kost me vandaag niks. Ik heb een bon en dat niet omdat mijn licht het niet deed.

Op het station wordt omgeroepen dat er tussen Barneveld Centrum en Ede Wageningen geen treinen rijden vanwege rijp op de bovenleiding. Vroeger reden hier diesels, die hadden daar geen last van. Met die bovenleiding word je toch kwetsbaarder. Interessanter is dat Prorail ook nog kan berekenen hoe laat de rijp verdwenen is. Om 9.40 uur gaan de treinen weer rijden.

De trein naar Nijmegen is drie minuten te laat. Het is een dubbeldekker met acht bakken. Er stappen veel mensen uit en weinig mensen in. Ik heb ruim de plek voor mezelf en mijn koffie.

Op station Veenendaal de Klomp stap ik uit. Nog steeds drie minuten te laat. Ik vergeet bijna uit te checken, want ik ben poortjes gewend.

Er staan nog vijf OV-fietsen in de geautomatiseerde stalling. Ik heb er maar eentje nodig. Ik help twee dames ook op weg met hun OV-fiets: ze hadden geen idee hoe de automatische stalling werkt.

Het is ruim twintig minuten fietsen naar de plek waar ik een vergadering heb. De fietspaden zijn af en toe glad. Er staat nauwelijks wind. Dus een lekker fietstochtje voorafgaand aan een intensieve bespreking.

De terugweg verloopt in omgekeerde volgorde. Ik fiets weer naar station Veenendaal De Klomp.

Het is nog geen spits. De Intercity naar Den Helder is voor ongeveer de helft gevuld. Daarna volgt de Koploper naar Rotterdam Centraal.

De Intercity via Delft naar Lelystad is drie minuten te laat. Het gevolg is dat ik een overstap vroeger kan halen. Zeven minuten vroeger dan gepland kan ik mijn fiets weer bevrijden uit de ketenen van de ondergrondse stalling van Delft.

Met de trein (3) : fluitneus

Ja, lekker saai, nóg een treinverhaal. Maandag was het weer een treindag.

Om 7.39 uur nam ik de trein naar Lelystad. Daar ben ik uiteindelijk nooit uitgekomen. Dat is maar goed ook, ik hoefde helemaal niet in Lelystad te zijn.

Half acht is het hoogtepunt van de spits. De trein telde 12 bakken: de volle lengte van het perron. Ruim 300 meter, goed voor 1250 zitplaatsen. Voor in en in het midden zag ik mensen staan; achterin waren nog zitplaatsen.

Deze keer zat ik niet in de Stiltecoupé. Achter mij zat een reiziger hard te snurken. Daar kon niemand wat van zeggen: dat mag namelijk in een niet- Stiltecoupé. De mevrouw tegenover mij zat een boek te lezen. Ze had een bijzondere afwijking, namelijk een fluitneus. Iedere keer als ze door de neus adem haalde floot haar neus. Ook daar kon ik niets van zeggen. Ook neusfluiten mag als je niet in de Stiltecoupé zit. Hoewel het geen Stiltecoupe was sprak niemand enig woord: alle reizigers waren voornamelijk met zichzelf bezig en/of ze hadden een maandagochtendhumeur.

In Den Haag werd de trein voller. Ook de eersteklascoupé werd in beslag genomen tegen een tweedeklasprijs. Zo vond iedereen alsnog een zitplaats.

Op Schiphol stapte ik uit en nam daar de bus naar de VU. Zo kon ik voor de deur uitstappen. Het regende namelijk en mijn jas is allesbehalve waterdicht. Mijn hoofd trouwens ook niet. En om nu met een waterhoofd een medische instelling binnen te lopen, dat is vragen om moeilijkheden.

Na twee uur had ik voldoende overlegd en gesproken. Het regende nog steeds. Dus nam ik weer de bus die voor de deur stopte en mij afzette op Schiphol Plaza. 

De trein naar Delft bleek zoek te zijn op de borden. Dat wijst meestal op enige ontregeling. Dus koos ik een alternatieve route: de Intercity Direct naar Rotterdam. Je betaalt een toeslag, maar het gaat erg snel. De trein werd voornamelijk bevolkt door koffers. Soms was er ook een reiziger zichtbaar.

In Rotterdam stapte ik over op de intercity naar Delft. Ik was vier minuten later dan langs de officiële route. Mijn oorspronkelijke trein bleek wel in aantocht, maar was aanzienlijk vertraagd. Het was dus qua tijd een slimme keuze om voor een alternatieve route te kiezen.

Met de trein (2)

Na een dag cursus geven stap ik om 16.27 uur op station Alkmaar in de trein naar Maastricht. De trein gaat tegen de spits in en is maar voor een kwart gevuld.

Op het perron klinkt een omroepbericht. Vanwege ‘mensen langs het spoor’ rijden er geen treinen tussen Schagen en Anna Paulowna. “Dit zal naar verwachting tot 18 uur duren.” Ik vraag me af hoe ze dat weten. Zijn die mensen over 1½ uur verdwenen?

In Castricum heeft de trein moeite om op tijd stil te staan. De rails zijn te glad. Het is wat mistig weer en je voelt de wielen een beetje glijden. ook het optrekken moet daarna gedoseerd gebeuren.

Op station Zaandam loopt de trein bijna helemaal vol. Ik kan niet zeggen dat er geen woord Chinees bij is, want het zijn allemaal Chinezen die een bezoek hebben gebracht aan de Zaanse Schans. Buiten is het ondertussen bijna helemaal donker.

Op station Amsterdam Sloterdijk moet ik overstappen. Ik de hal ruikt het naar soep. Er is erwtensoep in de aanbieding. Dat heb ik wel verdiend, vind ik van mezelf.

Ook vanavond is het erg druk op het station. Reizigers krioelen door elkaar, onderweg van het ene spoor naar het andere, komend uit de metro of onderweg naar één van de bussen en trams op het busstation.

De trein naar Dordrecht telt maar liefst 12 bakken: 324 meter aan trein, goed voor 1250 zitplaatsen (inclusief klapstoeltjes). De trein zit bijna helemaal vol. Ik ben helemaal voor in gaan zitten, daar is nog een aantal zitplaatsen vrij. Stel je voor dat al die (ongeveer 1200) mensen in hun eentje met de auto waren gaan forensen, dan had je een lange rij aan auto’s gehad.

Via Haarlem, Heemstede, Leiden en Den Haag kom ik om 18.10 uur (precies op tijd) aan op station Delft. Onderweg heb ik de krant gelezen en ben even weg gedoezeld. De conducteur heeft zich netjes door de trein begeven en was een goede gastheer voor de reizigers.

In Delft stappen naar schatting 150 mensen uit: ze gaan bijna allemaal op zoek naar hun fiets. Waar hebben we die ook alweer geparkeerd. Ik heb de plek netjes in mijn telefoon staan. Stalling 2, rij 3.  Vijf minuten later ben ik weer thuis, waar kater Ringo mij kops begroet.

Met de trein (1)

Zelden heb ik zo weinig gefietst als in de eerste helft van november 2019. Een week ziek en daarna een week te druk. Slechts één rondje Westland in het donker. Daarom vertel ik maar een paar keer over een treinreis. Ga ik zelf weer een beetje meer opletten tijdens de reis.

Vrijdag ging de wekker om 06.58 uur. Om 7.39 stapte ik op de fiets naar het station. Dat is negen minuten lopen of vier minuten fietsen. Helaas waren beide bewaakte stallingen al helemaal vol.  Overal waren fietsers op zoek naar een legale plek. Ik moest wachten totdat er iemand zijn fiets op kwam halen… Lopend was het sneller geweest.

Gelukkig haalde ik toch nog de trein van 07.54 uur naar Amsterdam Centraal. De trein telde tien ‘bakken’. Dat betekent een lengte van 270 meter en 930 zitplaatsen. Op maandag t/m donderdag zit deze trein helemaal vol, vrijdag is het wat rustiger. Wil je een zitplaats hebben, dan moet je achter in stappen. Op de 30 zitplaatsen in de Stiltecoupé tel ik 26 reizigers.

Het is heerlijk stil in de Stiltecoupé. Sommige reizigers kijken op hun mobiele telefoon, anderen lezen een E-reader, weer anderen zitten te slapen. Tegenover mij zit een jonge man een Engelstalig boek over Mozes te lezen. Ik zou hem eigenlijk wel willen vragen waar dat boek precies over gaat, maar dat kan niet: het is de Stiltecoupé. Ik pak mijn spullen om de lessen voor straks nog even extra voor te bereiden.

De trein stopt op Den Haag Hollands Spoor en Den Haag Laan van Nieuw Oost Indië. Er stappen mensen uit en in, het aantal reizigers blijft ongeveer gelijk. Voorbij Den Haag Mariahoeve komt de trein naar Leeuwarden naast ons rijden. Het traject is hier viersporig.

Op Leiden Centraal stappen veel mensen over, in beide richtingen. De trein blijft goed gevuld, maar is niet overvol. Vermoedelijk staan er wel mensen in het voorste gedeelte. Na een stop van vijf minuten rijdt de dubbeldekker verder naar Heemstede en Haarlem.

In Haarlem stappen veel mensen in: forensen onderweg naar Amsterdam. Er staan nu mensen in het halletje. Tegenover mij gaat een mevrouw zitten met een Engelstalig boek over sociale psychologie. Opnieuw wil ik iets meer weten (‘ik ben niet nieuwsgierig, maar ik wil wél alles weten’), maar ik moet me stil houden, want het is de Stiltecoupé. En wie weet moet ze zo meteen tentamen doen, dan moet ik haar niet storen.

Precies op tijd is de trein op station Amsterdam Sloterdijk. Dat is de afgelopen jaren een druk overstapstation geworden. Er stappen zeker zo’n driehonderd mensen uit de trein. De trappen zijn te smal om dat allemaal te verwerken: filevorming en vertraging voor de trappen. Gelukkig heb ik een ruime overstaptijd.

Amsterdam Sloterdijk is één van de meest ingewikkelde stations van Nederland. Zo moet je uitchecken en weer inchecken om van het ene perron naar het andere te komen. In de hal klinkt welluidende pianomuziek op de piano is de hal (‘Speel mij’ staat er op de piano). Twee Spaanse dames spelen quatre mains. 

De trein uit Maastricht komt op tijd station Amsterdam Sloterdijk binnen rijden. Hij heeft er al bijna drie uur opzitten. Het is een treinstel van acht bakken dat nu tegen de spits in rijdt. Van de 30 zitplaatsen in ‘mijn’ coupé zijn er slechts zes bezet. Wie moet er nu overdag naar de Kop van Noord-Holland? In Zaandam stappen de overige coupégenoten uit en heb ik dertig zitplaatsen voor mezelf.

Met een tussenstop in Castricum stopt de trein twee minuten voor de officiële aankomsttijd op het voor mij vertrouwde station van Alkmaar, het eindpunt voor deze trein. Een conducteur heb ik onderweg niet gezien. Ik passeer de poortjes en loop naar de fietsenstalling. Daar huur ik een OV-fiets.

NS krijgt eigen tijdzone

Vanaf volgende  maand rijden treinen van de NS in een eigen tijdzone. De tijd bij de NS wordt losgekoppeld van de Nederlandse standaardtijd. De NS is het eerste spoorbedrijf dat een eigen tijdzone instelt.

Op het spoor is het vanaf juni 2019 vier uur later dan in de rest van Nederland. Op die manier hebben treinreizigers geen last van de spitsdrukte. Conducteurs krijgen een speciaal horloge dat nauwkeurig de NS-tijd weergeeft.

“In de afgelopen tijd hebben wij de drukte op het spoor zorgvuldig geanalyseerd” zegt een woordvoerder. “Rond 07.00 uur Nederlandse tijd wordt het echt druk in de trein. Maar op dat moment is het bij NS al 11.00 uur. Dan is de drukte eigenlijk al voorbij.”

Met de verhuizing naar de nieuwe tijdzone wordt ook het aantal nachttreinen uitgebreid. Zo vertrekt de laatste intercity vanuit Amsterdam naar Den Helder straks pas om 28.09 uur.

Aldus een nieuwe site boordevol fake-news: nieuwspaal.nl