Naar de bollen (3)

Bij Katwijk overwoog ik terug te fietsen naar Delft, maar ik kon de stuurbekrachtiging van mijn fiets niet vinden. Dus sijkelde ik verder naar het noorden.
Bollenvelden bij Noordwijk

Na op de Willem van den Bergh een vrijend stelletje tot de orde geroepen te hebben fietste ik verder naar Noordwijk.Voorbij het gesticht bevinden zich bollenvelden. Dit is de zogenaamde geestgrond, en zoals we van de lagere school weten is geestgrond geschikt als bollengrond. Er blijft weinig bollengrond meer over, want Katwijk en Noordwijk zijn bijna aan elkaar vast gebouwd.

Helemaal onopgemerkt ben ik hier niet gebleven. Er passeerde namelijk een bericht op Twitter: “Ben jij die goed uitziende man met een grijs-wit baardje, gezond gebruinde huid, sportief gekleed, ik gok rond de 60 jaar, en fietste jij dinsdagavond in de richting van Noordwijk?” Ja, dat was ik!

De vuurtoren van Noordwijk aan Zee

Ik weet niet of jullie Noordwijk kennen. Misschien wel vanwege het vroegere logeeradres van het Nederlands elftal, één van de vele plaatselijke hotels. Katwijk was de badplaats voor de gewone man (m/v) en in Noordwijk logeerden de rijkere mensen, dus ook de betaald voetballers. Het was dus meer een voorname badplaats. Dat kun je nog steeds zien aan de gebouwen.

Noordwijk aan Zee is de badplaats, met een lange winkelstraat met bijna bij de Boulevard de Visserskerk. Ik dacht dat je op de Boulevard wel Jeu de Boulevard zou kunnen spelen, maar het blijkt dat het toerisme meer op de Duitsers dan op de Fransen is ingesteld. Er zijn ook Zimmer Frei.

Over de Boulevard fiets ik tegen de wind in naar het duingebied ten noorden van Noordwijk. Je zou denken dat het hier zwaar fietsen is, maar er staat veel struikgewas. Het is een prima windsingel, dus zonder veel moeite kom ik bijna bij de grens met Noord-Holland uit.

Het moet natuurlijk niet te gek worden. Straks slaat de Avondklok en moet ik weer net doen of ik een pizzabezorger ben. Ik besluit dat ik hier maar eens een bocht naar rechts moet maken. Dat betekent: de polders in. 

Noordwijk

Ik vervolg mijn weg in de richting van de zee. Maar ook de Leidse koffie doet zijn werk. Het wordt opnieuw tijd voor een sanitaire stop...

Bij Rijnsburg ligt de meest wonderlijke nieuwbouwwijk die ik ooit heb gezien: hij bestaat uit één straat, buiten de bebouwde kom, met huizen langs het water. Ik denk dat de straat wel een halve kilometer lang is. Aan de achterkant heb je zicht op het water. Aan de voorzijde ligt aan de overkant een bedrijventerrein.

Maar niet getreuzeld: ik fiets het eigenlijke tuindersdorp  Rijnsburg (er lag hier vroeger een burcht aan de Rijn) niet binnen maar koers regelrecht in de richting van Noordwijk. Daar vermoed ik voldoende gelegenheid voor een een tweede sanitaire noodstop van vandaag. Ik weet niet wat ze in de Leidse ‘coffeeshop’ in de koffie doen, maar de gevolgen zijn aanzienlijk.

Dat doet me denken aan een situatie op mijn vroegere werk. Eén van de medewerkers zette daar enorm sterke koffie. Als hij koffie had gezet ontstond er steevast een file voor de toiletten. Zoiets dus.

In Noordwijk Binnen kom ik langs een straat die Obliehoren heet. Hebben ze nu ook al straatnamen genoemd naar ijsjes? Ik zet mijn denkvermogen vol aan en kom tot de volgende oplossing: het moet een schelp zijn. De straten in deze wijk zijn genoemd naar de flora en fauna in zee.

Die zee is ook niet ver meer. Ik ruik de zilte lucht. De lucht wordt frisser. Er staan villa’s op en in de duinen. De bomen zijn kromgetrokken vanwege de overheersende zeewind.

De kern van Noordwijk is de badplaats Noordwijk aan Zee. Het is een voormalig vissersdorp. In Noordwijk Binnen leefden de mensen van de bollenteelt. Na een hoognodige sanitaire stop met tosti ga ik verder op verkenning uit.

Noordwijk heeft een drie kilometer lange boulevard. Achter de boulevard en de visserskerk ligt het winkelcentrum, dat voornamelijk bestaat uit een lange straat. Er zijn nog veel toeristen en je hoort veel Duits spreken. Op de Boulevard staat Koningin Wilhelmina uit te waaien voor Hotel Oranje. Het is een chique hotel met koninklijke prijzen, vooral als je uitzicht op zee wenst.

De vuurtoren is niet bepaald imponerend. Daar waar de plaats grandeur probeert uit te stralen staat een minuscule vuurtoren, één van de meest sobere vuurtorens van Nederland. En ik kan het weten, want ik heb ze allemaal bezocht.

Ooit stonden we in Noordwijk na familiebezoek in het donker op de bus te wachten. er kwam een poes aangelopen die ik 'Witje' noemde. Witje was zó onder de indruk dat ik zijn naam kende dat hij mee in de bus stapte. Ik moest de buschauffeur vragen om de deur weer even open te doen om Witje buiten te zetten. Maar Witje zal niet meer leven: het voorval is meer dan 20 jaar geleden geschied....