Rondje Westland (5)

Een fietspad, dat deels over en deels langs de duinen loopt, brengt mij naar Monster.

Ooit was Monster een machtige plaats in dit stukje Nederland. Daarvan getuigt nog altijd de grote Hervormde Kerk met massieve toren. Al rond 1050 stond hier een kerkgebouw.

De plaatselijke dominee stond net vandaag in het Nederlands Dagblad. Hij was aan het vergaderen. De mensen denken wel dat dominees alleen maar preken en verder vrij zijn, maar veel dominees zijn erg veel tijd kwijt aan het vergaderen. Dat mag best wat minder. De dominee van Monster mopperde niet, maar constateerde wel dat de vergadertijd beperkt moet worden.

Aan de rand van Monster verrijst momenteel een nieuwe woonwijk met zicht op de duinen. Daar vind je vooral de huizen in de duurdere prijsklasse.

Het is tijd om even wat op te warmen en mijn schoenen wat te laten drogen. Op zoek naar een tijdelijk onderdak raak ik één van mijn handschoenen kwijt. Daar kan ik dus niet tegen. Dus fiets ik het rondje Monster weer terug en vind bij een rotonde de andere handschoen. Ik had beide handschoenen op de bagagedrager gelegd. Uiteindelijk vind ik onderdak in een eethuis naast molen de Vier Winden. Daar brandt de kachel. De molen deze keer niet, die is al een keer afgebrand (in 1882).

Als ik weer naar buiten loop is het al bijna donker. Ik fiets nog een eindje verder langs de duinen. Ook daar wordt flink gebouwd, vooral in de vorm van dure vrijstaande huizen. Zo kom ik op het terrein van het Westerhonk terecht, een grote instelling van zorgorganisatie ’s HeerenLoo.  Daar heb ik bijna een jaar lang elke vrijdag cursus gegeven. Het terrein is mij dus niet onbekend, maar het is de afgelopen jaren enorm op de schop gegaan.

Tussen de kassen door, over de Casembrootlaan, kom ik in Poeldijk uit. Hier lag of stond de grootste groentenveiling van de wereld, met een oppervlakte die groter is dan het dorp Poeldijk zelf (met 7000 inwoners). De veiling is verplaatst, maar het davert hier nog steeds van het zware vrachtverkeer: de producten van het Westland worden niet ter plekke opgegeten, maar moeten het hele land door. En zonder kanaal of spoorlijn moet dat allemaal over de weg gebeuren.

De structuur van Poeldijk is mij totaal onduidelijk. Twee provinciale wegen kruisen elkaar hier, er lopen twee vaarten en daartussen ligt een stratenstructuur die ik niet direct kan doorgronden. Ik houd de maan maar een beetje in de gaten om de richting te bepalen die ik uit moet. Want hoewel het geen december meer is schijnt de maan toch nog in Poeldijk door de bomen.

Centraal in Poeldijk staat een enorme Rooms-Katholieke kerk, de Parochie Heilige Bartholomeüs, die ook wel de kathedraal van het Westland wordt genoemd. De tekst die de parochie vandaag aan voorbijgangers meegeeft luidt: “De woede die u voelt door een ander, geeft precies aan hoever u over uw eigen grenzen bent gegaan.” Zo, daar kunnen we het weer mee doen.

Ik snap helemaal niet hoe de wegen hier lopen en op een landkaart kijken is tegen mijn principes. Ik wil niet door de bebouwing van Den Haag fietsen en kies voor een zuidelijker richting. Honselersdijk blijkt slechts vier kilometer van Poeldijk te lggen. Laat ik daar maar eens naar toe fietsen...