Medicijnvrije huisarts

De huisarts meldt dat ze uit de kast gekomen. Ze noemt zichzelf de eerste medicijnvrije huisarts van Nederland. Ze heeft als arts beloofd dat ze de mensen geen schade toe zal brengen en dat doet ze wél als ze haar patiënten medicijnen voorschrijft. 

Ze had al heel wat studie achter de rug, maar tijdens de opleiding tot huisarts is ze wakker geworden, zegt ze zelf. “Sinds een paar jaar ben ik wakker.”

Dat ze daarmee andere huisartsen in diskrediet brengt zal duidelijk zijn. Alle artsen zijn allemaal op dezelfde manier opgeleid en zijn tijdens de opleiding steeds verderin slaap gevallen. Ze wil zich niet langer laten leiden door het verdienmodel van de farmaceutische industrie.

Het is wel gevaarlijk om uit de kast te komen als huisarts. Een bewonderaar van huisarts Marije schrijft: “Dat zal de Big Pharma maffia leuk vinden. Die verdienen miljarden aan hun gifpillen die velen nog zieker maken. Moedige vrouw. Kijk maar uit, in de States zijn al tientallen alternatieve artsen door dubieuze omstandigheden om het leven gekomen . Medisch fascisme is het.”

Op Linked-in noemt ze zichzelf: “Afgetreden arts in Nederland. Alchemist, die mensen van nature helpt om vrij, gezond en overvloedig te zijn, verhoogt de frequentie.” Dat laatste begreep ik niet. Welke frequentie wordt er verhoogd en waarom? Ik hield me niet zo bezig met frequenties. Maar in een interview vertelt Marijke: “Het covid-virus is, net zoals alles, een frequentie. De metafysische betekenis is de bevattelijkheid voor de collectieve angst. En die collectieve angst in nu ook collectief zichtbaar als je al die mensen ziet die zich hebben laten muilkorven.”

Dokter Marije:  “Onder het motto corona vinden er grove mensenrechtenschendingen plaats. Het virus is minder besmettelijk en minder dodelijk dan een griepvirus. Door middel van angstpolitiek, uitgebreide propaganda en censuur wordt de bevolking een eenzijdig beeld opgelegd. We laten ons zinloze en uiterst ongezonde maatregelen opleggen: quarantaine van gezonde mensen, de 1,5 metermaatschappij, het gebruik van desinfecterende handgel en mondkapjes, en misschien zelfs een vaccin. Doe er niet aan mee! Voed je gezondheid, niet je angst. Verbeter je afweer. Ga naar buiten, beweeg, lach, zing, dans, verbind en knuffel elkaar.”

Volgens diverse bronnen kan Marije mij ook helpen aan vrijstelling voor het dragen van een mondkapje in het OV. Daarvoor hoeft ze mij niet te zien of gesproken te hebben. Ik kan gewoon mijn gegevens mailen en dan krijg ik een verklaring terug. Een arts die patiënten ongezien medische verklaringen afgeeft, die moet wel paranormaal begaafd zijn!

Ik snap het wel: Marije wil niet in het oude systeem zitten. Het is niet zo dat zij als huisarts bepaalt wat goed is voor de patiënt. Op haar website schrijft ze dat het oude systeem is gebaseerd op hiërarchie: de huisarts weet wat goed is voor de patiënt.

Dat wil ze dus niet meer. Mensen zijn zélf expert (of moeten dat worden) op het gebied van hun eigen lichaam. Dus als ik goed naar mijn lichaam luister en het voelt niet goed dat ik een mondkapje draag, dan is dat natuurlijk zo. Dan kan zij de handtekening zetten. De klant is immers koning? Ik zou zeggen: dan kan ik hem zelf ook wel zetten. Maar zo zit het systeem weer niet in elkaar. Er moet een dokter tekenen. Een handtekening van een afgetreden dokter is kennelijk ook goed.

Marije heeft ook een Stichting. Die heet “Ik ben mezelf.” Waarom? Omdat je niet in deze wereld bent om aan verwachtingen te voldoen. Want jij bent uniek, liefdevol, onmisbaar en oneindig waardevol. Je bent hier om jezelf te zijn. Met je eigen lichaam, je eigen energie, je eigen verleden, je eigen visie en met je eigen dromen voor de toekomst. Wanneer jij je unieke zelf bent, ben je precies wie nu nodig is in de wereld! Hoor ik hier een zekere Jomanda spreken?

Je kunt ook naar lezingen van Marije, want ze wil graag haar boodschap brengen. Je moet er flink voor betalen, maar waarschijnlijk krijg je er wel een persoonlijke knuffel bij.

Als je op de website voor Marije doorklikt kom je bij een soort van drogisterij terecht. Maar het is natuurlijk geen Kruidvat: het zijn héél erg gezonde producten. Nee, geen medicijnen, want die schrijft Marije niet voor. Het zijn oliën die je gezondheid in stand houden en verbeteren. Ik heb net een viertal producten aangeklikt, passend bij mijn situatie, en de teller van de winkelmand sloeg meteen driedubbelrood uit: meer dan 400 euro.

Kennelijk hanteert niet alleen de farmaceutische industrie een stevig verdienmodel, maar ook een medicijnvrije huisarts. Ze maakt in ieder geval in haar winkeltje veel meer meer winst dan een apotheekhoudende huisarts. 
Ik ga maar gewoon een rondje fietsen. Dat lijkt mij voordeliger. En op de fiets  kan ik ook mezelf zijn.  Met mijn eigen energie, mijn eigen lichaam, met mijn unieke zelf op mijn unieke Batavus Dinsdag. 

De weg kwijt

Mijn moeder vertelde wel eens vol verbazing dat ik als peuter een goed ontwikkeld richtinggevoel had. Als zij de weg niet wist kon ik als driejarige vertellen hoe we moesten lopen of fietsen.

Een goed richtinggevoel is handig, al helpt het niet in bloemkoolwijken. Die zijn speciaal ontworpen om de weg kwijt te raken. Maar ondertussen fiets ik al bijna 60 jaar op mijn richtinggevoel, meestal zonder landkaarten. Als tienjarige fietste ik in de wijde omgeving van Gorkum zonder ooit een kaart te hebben gezien. Ik kwam altijd weer thuis.

Maar dat gevoel blijkt nu niet meer goed te werken. Vrijdag was ik drie keer helemaal de weg kwijt. Het was in een onbekende omgeving, maar dat hoefde nooit een probleem te zijn. Ik wist anders altijd gewoon welke kan ik uit moest. Nu heb ik alle kanten uitgezworven en fietste uiteindelijk helemaal in de verkeerde richting.

Daar komt nog bij dat ik donderdag mijn fiets kwijt was. Ik meende zeker te weken waar ik haar gezet had in de fietsenstalling van Delft (5000 fietsplekken). Ik zag mezelf op film de fiets in een bovenrek plaatsen en naar de poortjes lopen. Maar daar stond zij niet (het is een damesfiets). Na 20 minuten zoeken heb ik de fiets gevonden op een heel andere plek. Ik had dus ook een andere ingang van het station genomen…

Kortom: ik ben de weg kwijt. Dat is de schuld van dokter Jansma. Hij heeft mij vergeetpillen voorgeschreven. Die leiden tot een vorm van schijndementie. 

Maar dokter Jansma kan wel trots op me zijn. Ik heb gisteren twintig bladzijden aan een verhaal geschreven. En ook nog boodschappen gedaan, stof gezogen, een cursus voor volgende week voorbereid en op bezoek geweest.

Pillen in de pap: mag dat?

Joris is een man met een lichte verstandelijke beperking en autisme. Hij woont in een kleine woonvoorziening voor mensen met een verstandelijke beperking.

Joris is wilsbekwaam: hij is hier op vrijwillige basis komen wonen. Dat betekent in principe dat hij de deur uit mag als hij dat wil en dat hij ook niet verplicht kan worden om zijn medicatie in te nemen. Hij krijgt medicatie omdat hij periodes kent waarbij hij (pre-) psychotisch is.

De afgelopen weken weigerde Joris zijn medicatie. Dat is vaak een aankondiger van een psychotische episode. De begeleiding maakt zich grote zorgen omdat de kans reëel lijkt dat hij weer afglijdt naar een psychose. Om verdere conflicten te komen gooien ze nu zijn medicatie door de pap, in de hoop dat hij het niet merkt. Ze hopen daarmee een dagelijkse strijd te voorkomen. Maar mag dit wel?

Niet op eigen houtje

Nee, dat mag niet. Het is een vrijheidsbeperkende maatregel. Het komt er in feite op neer dat de begeleiding ‘liegt’ tegen Joris. weliswaar met goede bedoelingen, maar in het kader van de huidige wet zorg en dwang mag je deze maatregel niet op deze manier toepassen. “Zorg die de cliënt niet wil hebben wordt geen goede zorg, door deze ongemerkt te geven.”

De begeleiding van Joris mag zéker niet zelfstandig beslissen om hem op die manier zijn medicatie toe te dienen. Er zal op zijn minst een multi-disciplinair overleg moeten komen, waarbij (dus) meerdere disciplines betrokken zijn, inclusief Joris zelf.

WGBO, IBS of RM

Van een dwangbehandeling (gedwongen inname van medicatie) kan alleen sprake zijn in het kader van de Wet Geneeskundige Behandel Overeenkomst (WGBO), óf als er sprake is van een In Bewaring Stelling (IBS) of van een Rechtelijke Machtiging (RM). Op grote instellingen worden zelden cliënten op die basis opgenomen, laat staan op een kleinschalige voorziening.

Welke stappen wél? 

Betekent dit dat de begeleiding met de handen op de rug moet toekijken hoe Joris geleidelijk afglijdt in de richting van een psychose? Nee, zo is het nu ook weer niet. Er kunnen in de zorgproces rond Joris stappen worden ondernomen die alsnog kunnen helpen bij het innemen van de medicatie, maar dan zonder dwang.

Hoe die stappen er uit zien en welke overwegingen je kunt maken staat in het boek ‘Ethische dilemma’s in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking’ (Maartje Schermer, Frans Ewals en Marion Weisz, Van Gorcum, 2016). 

Psychose en medicatie

Breuklijnen

Psychoses doen zich het meest vaak voor op de breuklijnen van de ontwikkeling. Een beruchte periode – maar niet zo vaak voorkomend- bij kleine kinderen is de periode van 2 á 3 jaar. Dat heeft deels met de ik-ontwikkeling te maken.

De meest bekende levensfase is die van rond de 16 á 18 jaar. Opnieuw een fase waarin er veel gevraagd wordt van de persoon, die meer op eigen benen moet komen te staan.

De volgende breuklijnen zijn soms de periode na de geboorte van een kind, de midlife-crisis en de periode waarbij er (te) veel verandert tijdens het ouder-worden. Dan zie je trouwens ook vaker hartinfarcten (bijvoorbeeld direct na de pensionering).

Mevrouw De Lange

Mevrouw De Lange had op haar 45e jaar een ernstige psychose meegemaakt. In die tijd waren haar beide ouders overleden. Daarnaast kreeg ze steeds meer moeite om haar werk te ‘bolwerken’.

Later herhaalde zich die psychose nog een paar maal. Om deze reden werd ze in een instelling opgenomen.

Na een aantal jaren was ze weer in zoverre hersteld dat ze begeleid zelfstandig kon wonen. Wel hielden haar begeleiders en de huisarts er nauwkeurig zicht op dat ze haar medicatie trouw in bleef nemen. Wie enkele malen psychotisch is geweest blijft een betrekkelijk groot risico op herhaling houden.

Verward

Rond haar 70e jaar werd mevrouw De Lange meer verward. Ze wist vaak niet meer waar ze mee bezig was, was vaak haar spullen kwijt en kon steeds moeilijker afspraken onthouden. Ook lag ze regelmatig de halve dag in bed. De indruk bestond dat er bij haar sprake was van dementie.

De begeleiders, de orthopedagoog en de huisarts kwamen bij elkaar voor een gesprek. Was de huidige zorg nog wel toereikend. Moest er niet worden gekeken naar een andere vorm van wonen met meer toezicht?

Medicatie

Maar in de bespreking kwam ook de medicatie ter sprake. Er werd besloten dat heel voorzichtig de dosering iets verlaagd zou worden. Zo nodig zou er andere medicatie gegeven worden om de ‘rust in haar hoofd’ te bewaren.

Het bleek dat mevrouw De Lange binnen een paar dagen gunstig reageerde op de verlaging van de medicatie. Toen de anti-psychotische medicatie na twee maanden opnieuw verlaagd werd bleken de verschijnselen die aanvankelijk op dementie leken te wijzen vrijwel helemaal te verdwijnen.

Mevrouw De Lange bleef wel kwetsbaar. Ook een psychiater die geraadpleegd werd durfde verdere verlaging van de medicijnen niet aan. Maar met dit nieuwe evenwicht was iedereen tevreden.