Hoogwaterfietsen

Gisteren was ik een 'ramptoerist'.  Ik heb namelijk langs de grote rivieren gefietst. Daar stond het water erg hoog. Maar het werd geen ramp, dus ik heb geen hulpverleners in de weg gelopen.
Van Gorkum via Nijmegen naar Den Bosch

Ik startte de tocht in Hardinxveld. Daar zie je de splitsing tussen de Boven-Merwede en de Nieuwe Merwede. Daarna fietste ik vanaf Gorkum tot Tiel in de buurt van de Linge. Dat is nu een nietig riviertje, maar het kon in het verleden smerige streken uithalen.

Hoogwater in de Maas bij Lith

Via de Waaldijk kwam ik in Nijmegen uit. De waterstand viel mee: de Waalkade bleef droog. Vervolgens stoomde de Batavus Dinsdag op deze dinsdag door naar de Maas bij Ravenstein. Hoewel de Maas door stuwen in toom wordt gehouden was het waterpeil daar écht hoog. Dat leverde mooie plaatjes op.

Voorbij Lith had ik een prachtig zicht op het vele water met tegen de achtergrond de ondergaande zon. De foto maakte ik met mijn telefoon, dus van matige kwaliteit.

De fietstocht eindigde in de buitenwijken van Den Bosch waar ik verstrikt raakte in onmogelijk onlogische woonerven. De teller had er 145 fietskilometers bij opgeteld. 

De L is van Lanaye

Bij de scheepvaart is de Stop van Ternaaien bekend.

Deze ligt bij grenspaal 48. De schepen moeten hier maar liefst 15 meter stijgen of dalen om vanuit de Maas naar het Albertkanaal te komen (en v.v.). Deze route verkort de afstand tot de zeehavens met meer dan één derde. De afgelopen jaren zijn de sluizen opnieuw vergroot. Ik fietste een keer langs deze sluizen en het gevolg was dat mijn fiets totaal beblubberd was.

Het water van het kanaal ligt aanzienlijk hoger dan het dorp Ternaaien, dat tegenwoordig Lanaye heet. Tot 1961 hoorde het dorp bij Belgisch Limburg. in dat jaar werd het ‘overgeveld’ naar het Franstalige provincie Luik.

Het dorp ligt nog landelijk te wezen, temidden van allerlei verkeerstumult, bouwwerkzaamheden, industrie, spoorlijnen en autowegen. Een lange dorpsstraat met kasseien voert door het dorp, met af en toe een zijstraat in de richting van de Maas.

Ternaaien ligt dus aan de Maas. Aan de oostzijde van het dorp staan grenspalen. In de zomer is er een veer naar Eijsden, en dat ligt dan weer in Nederland.

Vanuit Ternaaien kun je nog een tijdje redelijk groen langs de Maas fietsen, totdat je opeens vastloopt in een doodlopende fuik waarbij de eigenaar van dit stuk grond je in voor mij onverstaanbaar Frans iets toevoegt dat je hier helemaal niet mag komen. Althans, zo heb ik het maar geïnterpreteerd. Verderop is het met de rust gedaan: de agglommeratie Luik kondigt zijn aan.

Even over de grens (1)

Eindelijk was het toch weer een keer zo ver. Een heuse fietsdag.

Het is een bekend fenomeen, natuurlijk. Je bent net met pensioen en je begrijpt niet waar de tijd blijft. “Ik begrijp niet hoe ik het vroeger allemaal voor elkaar kreeg” zei een collega onlangs.

Maar goed, niet getreurd, ik heb een mooi vak en kan niet zonder. En des te meer geniet ik dus van de dagen dat ik het zadel mag bestijgen. Want dat hoort er ook bij. Tot op het laatst had ik overigens nog getwijfeld, maar om 7 uur ’s morgens stapte ik toch op de trein. Twee uur lang zat ik vakliteratuur te bestuderen, want ik kan nog altijd het nuttige met het aangename combineren.

Ik bleef zitten tot Nijmegen, het eindpunt voor de trein. Daar stapte ik over op een diesel  van Veolia. Ik zou blijven zitten tot Venlo, maar toen ik naar buiten keek vond ik dacht echt jammer. ’s Morgens ‘vroeg’ (zo vroeg was het trouwens niet meer) is het land toch echt op zijn mooist.  Helaas had ik in Nijmegen koffie gescoord. Die was nog niet op. Ik stapte daarom niet uit in Molenhoek, maar in Cuijk. Oftewel Kjoek, zoals de hier schijnen te zeggen.

Cuijk is een zeer langgerekte plaats, vroeger ingeklemd tussen het spoor en de Maas. In de afgelopen decennia maakte de plaats de sprong over het spoor. Langs de grindplassen is een nieuw en gewild woongebied ontstaan. Inmiddels telt de plaats zo’n 20.000 inwoners.

Cuyck centrumToen de Rooms-Katholieken de vrijheid kregen om kerken te bouwen werd er door het hele land getimmerd en gezaagd. De kerk moest vooral indrukwekkender worden dan die van de protestantse concurrent. Dat is hier ook behoorlijk gelukt: de Sint Martinus domineert het dorpsbeeld, en dat terwijl er geen dominee te bekennen valt, alleen een pastoor.

Cuijck met veerpontIk fiets van het station uit het dorp dwars door en sta binnen een kwartier bij de veerpont naar Middelaar. Sinds 1987 vaart het bedrijf van Gillis Paulus (een bekende naam in veerpontenland) hier heen en weer van Noord-Brabant naar Limburg (vroeger voer er een pont meer stroomopwaarts over de Maas). Op 29 december 2012 ging het bijna mis. De zwaar beladen veerpont maakte veel water. Dat hoefde helemaal niet, er was al genoeg water. Een filmpje op YouTube laat zien hoe de veerbaas toch nog het hoofd boven water weet te houden. Ruim twee jaar ging het weer bijna mis: de kabel (gierpont) van de veerpont knapte.

Maasheggenlandschap bij MiddelaarGelukkig doen zich vandaag geen persoonlijk ongelukken voor. Ik zet droogvoets voet op Limburgse bodem. Door het fraaie heggenlandschap langs de Maas fiets ik naar het dorpje Middelaar. Dit kerkdorp met nog geen duizend inwoners ligt in het noordelijkste deel van de provincie Limburg.