Fietsrondje Hagen

In Nederland fiets ik kaartloos. Maar dat is niet zo spannend. Ik ken de kaart redelijk uit mijn hoofd. In Duitsland ligt dat anders. Toch fiets ik ook hier kaartloos. Altijd spannend waar je dan uitkomt.

Vanuit Hagen bestijg ik de heuvels. De zon breekt door en het wordt eigenlijk best wel warm. Het zweet breekt me uit. Het is hier geen sigarenfabriek, ik krijg het allemaal niet cadeau. Maar ik weet de drie kilometer lange helling met een stijgingspercentage van 8% zonder afstappen te halen.

Grazige groene weiden tussen Hagen en Lüdenscheid

Jullie kennen dat vast wel. Je beklimt een helling en je denkt dat je boven een enorm uitzicht hebt op het dal. Maar het hele dal van de Ruhr is verdwenen. Dat ligt ergens achter me, maar het heeft zich verstopt. Voor me een zachtglooiend en zeer groen landschap met grazige weiden en een beperkt aantal koeien. Een heel verschil met Nederland, waar veel meer koeien op een beperkte ruimte rondlopen.

Af en toe is er een zijweg met een bordje richting een mij totaal onbekende plaats. Alleen de plaats Lüdenscheid komt me bekend voor, dat is een grotere plaats. Ik ben er wel eens geweest. Hoewel de stad in de oorlog niet is gebombardeerd is er weinig historische bebouwing. Geen reden om er nog eens naar toe te fietsen.

Bizar is de geschiedenis van de laatste maand van de oorlog in Lüdenscheid. De nazi's gingen op steeds heftiger manier om met de eigen bevolking. De doden vielen niet door bombardementen, maar door nazi-terreur. 

Er volgt een lange afdaling temidden van veel druk verkeer. Voor een verkeerslicht staat een eindeloos lange rij auto’s. Ik zou de file kunnen passeren, maar de automobilisten staan dicht langs de stoeprand. Ik sluit me dus maar aan bij de file.

Dan zie ik een bord: Lüdenscheid rechtsaf en Burg Altena linksaf. Dat is wel weer een aardige bestemming: Burg Altena. Geen idee hoe ver dat is, maar ik sla linksaf. Eens zien wat ik tegen ga komen...