Samen fietsen voor gevorderden

Zoals ik vorige week meldde ontwikkelen vrouwen (gemiddeld) meer lichamelijke ongemakken en mannen meer cognitieve ongemakken. 

Omdat ik dat verteld had ontwikkelde Tineke in de afgelopen maanden tal van ongemakkelijke blessures die het fietsen moeizaam maakten. Maar over tien dagen gaan we met vakantie en zonder fiets zijn wij niets. Dus moest er geoefend worden. Ik smeerde brood en Tineke stapte op de fiets.

Voor de mensen die haar niet kennen: Tineke is een krachtdadige en oplossingsgerichte vrouw. Soms heeft ze zelfs al een oplossing bedacht voordat er een probleem is ontstaan.

De krachtdadigheid komt ook tot uiting in het fietsen. We maken al meer dan een halve eeuw gezamenlijke fietstochten. Maar als Tineke op de fiets stapt ben ik haar meteen kwijt. Ze gaat gewoon veel te snel. Dat kan mijn hoofd niet bijhouden (cognitieve achteruitgang). Gisteren was dat ook weer zo. Ze was zo ongeveer Delft al uit toen ik aan de eerste dwarsstraat toe was. Uiteindelijk hebben we elkaar in de Vinexwijk Ypenburg weer ontmoet. Ze belde mij net op waar ik bleef. Dat heeft overigens geen zin, want ik hoor de telefoon niet.

Het enige probleem is dat Tineke – passend bij de gevorderde leeftijd van een vrouw – eerder last krijgt van lichamelijke ongemakken. Dat gebeurde al ter hoogte van Voorschoten. De vuistregel is dat ik na 50 kilometer een beetje op gang begin te komen en dat Tineke rond de 50 kilometer begint af te haken. Maar dat is al een halve eeuw zo, dus daar zijn we al lang aan gewend. Het is ook niet storend: zo zit onze fietswereld nu eenmaal in elkaar.

Ik denk dat we met vakantie een hangmat mee moeten nemen. Dan hang ik Tineke na 30 kilometer op. Daarna fiets ik 60 kilometer. Vervolgens haal ik haar weer op en fietsen we 30 kilometer terug. Omdat ze lekker in de hangmat heeft kunnen liggen kan die tien kilometer boven de tax van 50 kilometer er wel bij. 

Krimpende man

Als kind ben je in de groei. Maar boven de vijftig ga je weer krimpen.

Vroeger paste ik op een normale herenfiets. Die zie je achter mij op deze foto. Daar durfde ik gisteren niet meer op te stappen. Sommige stukken van het fietspad waren te glad en dan wil je met je beide benen de grond kunnen raken.

Dus leende ik gisteren Tineke’s fiets. Die heeft de framemaat van 53 centimeter. Dat schijnt een soort middelmaat te zijn. Voor mij fietste dat gisteren uitstekend.

Zo lang Tineke niet kan fietsen (en dat duurt nog wel even) leen ik haar fiets.  Om de zomer maar weer op een groter model te stappen.  

Een dagje ouder

Vrijdag was het weer tijd voor een avondje bowlen met enkele jongeren van rond de 18 jaar. Allemaal jongens, trouwens.

Meestal wist ik me tijdens de jaarlijkse bowling-competitie aardig staande te houden. De eerste plaats zat er niet in, maar de tweede of de derde plaats was doorgaans nog wel haalbaar (op tien deelnemers).

Vrijdag belandde ik echter geheel onder aan de lijst. Zelfs als ik iedereen zijn leeftijd op zou tellen bij de scores (+ 18 en voor mij + 65) zou ik nog onderaan eindigen.

De zware ballen van vroeger kon ik niet meer goed hanteren en de lichtere ballen hadden een afwijking naar links (wel ja, geef de bal maar weer de schuld!).

En tegen het bowling-geweld van enkele 18-jarigen (ik was bang dat ook de muur achter de kegels zou sneuvelen) was ik in het geheel niet meer bestand.

Ik moet er dus maar aan toegeven: ik word nu echt een dagje ouder…