Naar de bollen (2)

Was ik in Leidschendam blijven steken? Nee, ik was noordwaarts verder gefietst, terwijl Tineke zuidwaarts terugfietste naar Delft. Ik zette haar met het voorwiel in de goede richting op het fietspad langs de Vliet. Ik sprak en zeide; "En nergens afslaan, dan kom je vanzelf in Delft." Ze is de weg niet kwijt geraakt.

Vanuit Leidschendam is het maar een klein eindje naar Voorschoten. Beide dorpen liggen op een zandrug die enige bescherming bood tegen hoog water. Voorschoten trok vanouds een wat rijkere bevolking aan. Die noemde de plaats Veurscheuten. Er staat een aantal oude landhuizen aan de voormalige Rijksstraatweg tussen Den Haag en Leiden. Voorschoten heeft ook een beschermd dorpsgezicht. Maar verder is er vooral sprake van fantasieloze nieuwbouw. Pas in de afgelopen jaren werd er weer wat creatiever gebouwd.

Ik zoek de spoorlijn op. Bij het station kan ik onder de spoorlijn door naar Wassenaar. Ook ik vond wassen vroeger naar. Ik sloeg het liever over. Wassenaar is een langgerekt dorp, vele kilometers aan bebouwing, van Den Haag tot bijna aan Leiden toe. Deze keer kruis ik het dorp overdwars. Tegen de duinen aan kom ik bij Rijksdorp. Laat ik daar eens gaan kijken. Wat is dít nu weer voor een dorp?

Welnu, Rijksdorp is net zoals Almere Hout eigenlijk helemaal niets. Er stond ooit een landhuis, in 1920 werd het gebied herkaveld en werden er villa’s op gezet. Er is een brievenbus, er staan villa’s en er is maar één weg om er in te rijden en er weer uit te gaan. Het is een soort van woonreservaat tussen hoge bomen die zo dicht bij zee waarschijnlijk veel wind vangen. Ik maak niet eens een foto, want waar zou ik een foto van moeten maken?

Boulevard Katwijk (oudere foto)

Vanuit Rijksdorp is het een kippeneindje naar Rijnsburg, Katwijk en Katwijk aan Zee. Rechts ligt het voormalige vliegveld Valkenburg waar een enorme Vinex-locatie gebouwd gaat worden. Deze keer fiets ik niet over de Boulevard, maar ik kies een route binnendoor. Dat blijkt geen mooie route te zijn, met eindeloze nieuwbouw. Halverwege kruis ik de Rijn, die in Katwijk de zee in plonst. Daarna gaat de nieuwbouw gewoon door. Ik raak geografisch verstrikt tussen sportvelden en bedrijfsgebouwen. Het kan hier overal in nederland zijn.

Uiteindelijk kom ik op het terrein van één van de grootste instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking uit: de Willem van den Bergh. Bekend terrein, ik heb er regelmatig cursus gegeven. Maar bijna alle gebouwen zijn afgebroken, overal verrijst nieuwbouw.

Tijd om iets te eten. Het personeelsrestaurant zit dicht, maar ik vind een beschut plekje achterop het terrein. Helaas raakt een vrijend stelletje daarbij verstoord in hun omvangrijke bezigheden buitenshuis. Dat de directeur dat zomaar goed vindt. Het vrijend stelletje kiest het hazenpad.   

Door de duinen (2)

Katwijk aan Zee werd in zuidelijke richting ontvloden. Door de duinen loopt een fietspad richting Scheveningen, onderdeel van de eerste internationale fietsroute van Europa: de Noordzeeroute.

Er waren klachten dat wielrenners met hun hoge snelheden de buurt onveilig maakten. Daarom waren er ribbelstenen onder in de afdalingen aangebracht. Maar het schijnt dat het daarmee nóg leuker werd om hoge snelheden te ontwikkelen.

Ik hou me koest, maar ik ben ook een koesterige fietser. Als het hoofd langzamer gaat moet je niet sneller willen fietsen. Het wordt inmiddels donker. Opvallend is hoeveel fietsers ik hier tegen kom. Mogelijk forensen vanuit Den Haag die gewend zijn om door deze donkere duinen te fietsen.

Ter hoogte van Wassenaarse (hagel-) Slag zet ik de fiets even stil. Het is de hoogste tijd om wat proviand tot mij te nemen en de duinen te bewateren. Naarmate het kouder wordt moet je vaker eten anders krijg je last van verschijnselen van onwelgevallige aard.

Er is hier midden in de duinen een verlaten terras inclusief bankje. Het is erg stil, ik hoor alleen nog maar het gebruikelijke gepiep van tinnitus in mijn oren. Dat komt in de beste families voor en je kunt er oud mee worden. Helemaal donker wordt het hier niet, want de lichtvervuiling van de Randstad zorgt op allerlei plekken voor hemelse verlichting.

Daarna koerst de Batavus Dinsdag weer verder over bergen en door dalen. Ter hoogte van Wassenaar zijn de duinen erg breed. De bebouwde kom is een heel eind verder. Wie hier met zijn fiets uit de bocht vliegt en in het prikkeldraad blijft hangen kan niet roepen om hulp. Hoewel, het kan wel, maar het helpt niet.

Het bekendste deel heet Meyendel en verder naar het zuiden heb je de Waalsdorpervlakte die tijdens de herdenking op 4 mei altijd mee in beeld komt.

Ik fiets zo lang mogelijk richting Scheveningen. De skyline met torenhoge flats tekent zich nadrukkelijk af tegen de donkere lucht boven de Noordzee. Ook begint het nog te regenen. Dat zag ik in het donker weer niet aankomen... Nu nog een lekke band en het wordt een vreugdevolle fietstocht.