Heilige Birmaan


Dit is Himsa, één van de katten van mijn zus.
Himsa is een heilige Birmaan.
Daar verwacht je dus geen zondig gedrag bij.
Himsa is een vriendelijke en sociale kater die graag aangehaald wil worden. Dat wil hij zó graag dat hij vorige week via mijn broekspijp omhoog wilde klimmen (de onderste foto).

Maar Himsa is dan wel een heilige en vriendelijke Birmaan, verder haalt hij van alles uit dat niet zo heilig is. Net als Poes trouwens. Waar maar weer uit blijkt dat poezen nét mensen zijn.
Waarschijnlijk eet Himsa vandaag het taartje op dat mijn zus klaar had staan vanwege haar verjaardag. En toen ging de bel en toen de visite eenmaal binnen was, was  het taartje zomaar verdwenen. Wie zou dát dan hebben gedaan? Toch geen heilige Birmaan? 

Het nuttigen van kattenvoer

Volgende week beland ik in het ziekenhuis.
En als ik dat ziekenhuis weer verlaat ben ik even niet mobiel.
Dus moest ik gisteren alvast een aantal noodzakelijke boodschappen in huis halen.
Nu denken jullie misschien: “Daar heb je toch je wettige huisgenote voor?” Dat is ook wel zo, maar zij heeft af en toe een ander boodschappenlijstje dan ik. Op haar lijstje staan niet zulke lekkere dingen als op mijn lijstje…

Bovendien is ze nu een paar dagen aan het vrieswandelen met twee zussen. De drie dames lopen kakelend door de Achterhoek, want ze zijn geboren in Barneveld.

Tijdens het schappen van de bood passeerde ik het kattenvoer. Af en toe heb ik de neiging om voor Poes hondenvoer te kopen. Ze kan nogal kieskeurig zijn, en dan denk je: zou ik niet eens variëren? Maar zo ver is het niet gekomen.

Naast mij was een mevrouw ook al aan het zoeken naar lekkere maaltjes voor haar poezenbeest. Ik zei tegen haar: “Eigenlijk zou je het zelf even moeten proeven…” Ze zei tegen mij: “Hebt u dat nou ook? Soms maak ik een blikje open en dan denk ik: het ruikt zó lekker, zal ik het zélf opeten?”

Voor Poes kocht ik het duurste kattenvoer. Met deze kou moet ze goed eten. Het rook inderdaad ontzettend lekker. Maar Poes, ze heeft het eten de hele dag laten staan. Het is niet haar smaak…

Zal ik dan toch maar…..?

Uitkijkpoes

Ik beklom een aanzienlijke heuvel.

De bebouwing had ik achter mij gelaten. Op deze hoogte waren alleen maar gras, heide en bomen te vinden, benevens een uitkijktoren.

Zo’n 400 meter beneden mij lag het dal van de rivier. Maar dat dal kreeg ik niet te zien.

Het gras was hoog en er bewoog iets.

Plotseling kwam de kop van een poes boven het maaiveld uit.
De poes rekte zich nog een eind verder omhoog.
Zo bleef hij wel twee minuten zitten. Alsof hij een kruising was tussen een poes en een stokstaartje.
Voldoende tijd om mijn fototoestel te pakken, tot maximale telestand in te zoomen en de poes op de foto vast te leggen…

Waar die poes naar keek is mij niet duidelijk geworden. Er liep verderop alleen een paard. Maar poezen zien vaak héél andere dingen dan mensen…