Hoog water

Ik wilde Tineke meenemen op een fietstocht naar Hoek van Holland. Ze fietste achter mij. Bij aankomst in Hoek bleek ze echter te zijn verdwenen. Vermoedelijk is ze weggewaaid.
Overstroomde pier in Hoek van Holland

De pogingen om via de kortste route de pier te bereiken zijn gestrand. Een man die op de fiets was en een poging waagde moest deze poging bekopen met natte voeten, natte schoenen, natte schoenen en een natte broek. Omdat ik al eerder een foute inschatting had gemaakt en te water was geraakt waagde ik me dus niet (meer) aan zo’n experiment.

Het kustlicht markeert het einde van de pier

Via een voetpad door de duinen bereikte ik uiteindelijk toch nog droogvoets de pier. De Noorderpier is 4,5 kilometer lang, en daarmee nog niet lang genoeg om tot aan Engeland te reiken. Daarom vaart er nog een veerboot.

Panoramafoto van de Nieuwe Waterweg en de Noorderpier

Gisteren was de pier volkomen onbegaanbaar vanwege het hoge water. Ik moest het dus doen met foto’s die ik vanaf het strand maakte. Ik heb me daar een uur lang prima vermaakt.

Het strand van Hoek van Holland

De foto’s vangen nooit alles wat je meemaakt in een storm. Je mist op de foto’s de dynamiek, de geur, het bulderende geluid van de zee. Maar foto’s geven wel een beetje een impressie.

Na deze foto-excursie besteeg ik de gezandstraalde Batavus Dinsdag weer. Ik fietste door de duinen in de richting van Den Haag. Af en toe moest ik een eindje lopen vanwege zand dat over het fietspad was gewaaid. In het donker kun je deze route beter niet fietsen.

Het laatste stuk van de route (door de bebouwing) was het meest lastig om te fietsen vanwege de onvoorspelbare valwinden bij hoge gebouwen.

Thuisgekomen had ik de indruk dat er een kies afbrokkelde, maar het was het zand dat tussen mijn tanden was gaan zitten. Ook moest ik mijn linkeroor weer van zand ontdoen. Er hoefde geen zout op het eten, want ik had zoute lippen. 

Stormachtig fietsen

Gisteren was het woensdag. Mijn Batavus Dinsdag en ik waren naar Hoek van Holland gefietst.

Het laatste stukje heb ik gelopen. De wind was zó krachtig dat ik er weliswaar nog wel tegenop kon komen, maar ik werd door de verraderlijke zij- en valwinden bijna van mijn fiets geblazen. Of mijn fiets werd onder mij vandaan geblazen.

Het doel was uiteraard de pier. Daar bedoel ik niet het schilderij mee met de koe van de Pier van Stotter. Die hangt in het Mauritshuis.

Hoog water: de basaltblokken zijn onder water verdwenen

Als ik in Hoek van Holland ben wil ik altijd even pierenwaaien. Om de hoek van de friettent bij de pier werd ik dusdanig overvallen door een rukwind dat ik met fiets en al bijna tegen de bunker van de Atlantik Wall terecht kwam. Het gekke was dat mijn fiets even werd opgetild. Die ging dus echt even de lucht in.

Ik liep een kilometer met fiets in de richting van Engeland. Volgens mij was ik de enige halve zool die zich hier waagde. Ondertussen kreeg ik natte voeten vanwege het vele zeewater dat over het beton spoelde.

De veerboot uit Engeland vaart binnen

Nog verder richting Engeland lopen leek me niet zo verstandig. Ik parkeerde de fiets tegen een hek en probeerde een paar foto’s te maken. Maar de camera stil houden bleek bepaald niet eenvoudig. Opeens was ik bovendien kletsnat aan één kant vanwege een onverwacht hoge klotsgolf.

Na een kwartier uitwaaien besloot ik de Batavus te bestijgen met met de wind mee in de richting van Den Helder te fietsen. Van de Strandzesdaagse hoor je trouwens ook niet veel meer. De fietstocht strandde vanwege een zandduin dat zich wederrechtelijk had opgeworpen op het fietspad. Toen ik stopte woei mijn pet verder, maar ik stond stil.

Zandstorm in de duinen

Ik besloot een binnenweg te nemen. Maar daar waren weer verraderlijke zijwinden tussen de huizen en kassen door. Onderweg naar Delft heb ik af en toe gelopen omdat ik vooral de valwinden niet vertrouwde. Bovendien lag het fietspad bezaaid met takken.

Eenmaal thuis proefde alles naar zout. Ik bedacht – de reis overwegende- dat het fietsen in deze weersgesteldheden niet meer zo’n passende bezigheid is voor een 70-plusser. Ik heb zelfs spierpijn in mijn armen opgelopen omdat ik het stuur zo stevig vast moest houden. Maar of het spannende fietsen nog af te leren valt?

Ik stapte onder de warme douche en trok droge kleren aan. Mijn linkeroor kriebelde en bleek vol zand te zitten. Buiten woeien een paar planten op het dakterras om. Maar ik ben staande gebleven. 

Via de Maasvlakte (slot)

Ik had voet aan lager wal gezet in Hoek van Holland. Dat is nét zo'n wonderlijke plaats als IJmuiden. De plaats is ongeveer 150 jaar oud. IJmuiden ontstond door de aanleg van het Noordzeekanaal en Hoek van Holland door de aanleg van de Nieuwe Waterweg.

Toch stond Hoek van Holland internationaal meer dan een eeuw lang op de kaart. De plaats vormde het begin-en eindpunt van de rechtstreeke trein via Berlijn en Warschau naar Moskou.

Hoek van Holland Strand

Op het station van Hoek van Holland stonden de luxe treinen met slaapwagons klaar voor een verre tocht naar de politiek en weerkundig barre oorden in het oosten van Europa.

Het was in Hoek van Holland maar een paar minuten lopen om de aansluiting vanuit Londen (Harwich) naar Moskou te nemen. Maar er zat wel altijd douane tussen die elke reiziger aan de tand of het kunstigebit voelde. Het vroegere belang van dit station is nog altijd te zien aan het gebouw, dat inmiddels helaas een aftandse indruk maakt. Vergane glorie dus. Er komt zelfs geen trein meer in Hoek van Holland, alleen de metro.

Station Hoek van Holland achter te tralies

Er is nóg iets wonderlijks aan de hand. Je denkt dat Hoek van Holland aan zee ligt, maar de zee is inmiddels een paar kilometer opgeschoven. Het voormalige station Hoek van Holland Strand wekte de indruk dat je daar zó het strand opliep, maar dan moest je nog bijna 2 kilometer lopen. Het is de bedoeling dat de metro wordt doorgetrokken naar het huidige strand, maar er wordt stevig touwgetrokken over de vergunning.

Duinfietspad bij Hoek van Holland

Vanaf het strand volg ik het duinfietspad in de richting van Monster. Rechts van mij de kassen van het Westland, links de smalle duinenrij die het Westland moet beschermen tegen het de Noordzee.

Monster ligt bijna aan zee, de badplaats die bij Monster hoort is Terheijde. Dat is dus eigenlijk Zeemonster. De duinen waren hier zó smal dat er een dijk werd aangelegd.

Fietspad bij Monster

Net zoals bij Petten in Noord-Holland. Beide plaatsen werden door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog afgebroken. Daarom is er (bijna) alleen nieuwbouw van na 1950.

Strand bij Terheijde

Vanaf Monster zijn er veel en tegelijkertijd weinig wegen die naar Delft leiden. Er is geen logische route, maar er zijn wel tal van varianten. Ik neem deze keer de weg via Naaldwijk, de hoofdstad van het Westland. De gemeente Westland heeft – in mijn ervaring – de slechtste fietspaden van Nederland. Het zijn bijna alleen maar hobbelige tegelfietspaden. Ik kies meer een route op comfort dan op afstand. Dus zag ik maar wat zig tussen de kassen. De Glazen Stad is nog altijd dé groentenleverancier van Nederland en van een groot deel van Europa.

Het Westland heeft de slechtste fietspaden van Nederland

Jullie moeten de groenten van het Westland hebben

Een leuke sport onderweg is ook het kopen van zoveel mogelijk tomaten, komkommers en paprika’s voor het thuisfront. Die zijn allemaal erg goedkoop op dit moment. En als je ze zonder tussenhandel koopt heeft de ‘boer’ er toch nog een beetje inkomsten aan. Al is dat een druppel op een gloeiende plaat. Maar elke druppel is in dit droge seizoen meegenomen.

Tegen 16 uur ben ik weer terug in Delft. Wat heb ik weer veel gezien op deze toch vrij beperkte afstand! De fietsteller heeft er 82 kilometer bij opgeteld. 

Metro Hoek van Holland

Eindelijk is het zo ver. Hij rijdt. De metro van Rotterdam naar Hoek van Holland. Maar het werk is nog niet af...

Tsja, het was best een rampenplan. In Rotterdam werd gelachen om de uitloop van de werkzaamheden van de Noord-Zuidlijn in Amsterdam. Daar moest een heel nieuw traject worden aangelegd met een zeer complex ondergronds tracé onder de oude stad door.

Tussen Rotterdam en Hoek van Holland is alles bovengronds en het hele traject lag al klaar. Een kwestie van vijf maanden, zo werd gedacht. Maar liefst zes keer werd de openingsdatum uitgesteld. De ombouw van de Hoekse Lijn werd een hoofdpijndossier voor de gemeente Rotterdam en een wethouder moest aftreden. Pas 2½ jaar later werd de lijn geopend voor het publiek. En daar waar in Rotterdam werd geschamperd over de kosten-overschrijdingen in Amsterdam bleken ook bij de Hoekse Lijn de kosten de OV-pan uit te rijzen.

Donderdag ging ik op familiebezoek in Maassluis en in plaats van de fiets nam ik deze keer de metro. En hij deed het inderdaad. De treinstellen roken bovendien nog fris en fruitig en er zit nog geen graffiti op. Wel hadden scholieren hun voeten inmiddels collectief op de banken genesteld. Van enig toezicht was geen sprake.

Station Maassluis West was altijd een kaal en winderig station naast de dijk langs de Nieuwe Waterweg. Inmiddels hebben de verbouwde stations allemaal een vergelijkbare lay-out. Als je niet oplet stap je zomaar verkeerd uit. Nog steeds is er weinig beschutting, maar het oogt allemaal toch iets vriendelijker.

Nieuw is station Steendijkpolder. Maassluis heeft zich in de loop der jaren steeds verder uitgebreid in westelijke richting. Station Maassluis West stond inmiddels halverwege Maassluis… Station Steendijkpolder staat naast de Abel Tasmantoren, een 23 verdiepingen hoog wooncomplex waar je vast een prachtig uitzicht hebt over de Nieuwe Waterweg.

Daarna rijdt de metro met gezwinde spoed in één keer de tien kilometer naar Hoek van Holland Haven, waar ook de veerboten naar Harwich aanmeren. Het betreft hier een noodoplossing: de metro meert nog aan bij het oude station: een complex van vergane glorie met een Japans restaurant dat vandaag helemaal onbemensd is.

Het laatste traject is nog in voorbereiding. Ooit ging de trein door naar Hoek van Holland Strand, maar het strand ligt inmiddels twee kilometer westwaarts. Dus moest het spoor verlengd worden, anders moet je in je zwembroek te ver lopen. En ook de bewoners langs het tracé lagen dwars. Ze vrezen onrust, ongemak of geen mooi uitzicht. Dat leverde allemaal vertraging op. Nu nog zien wanneer dit gedeelte klaar is…

In ieder geval: er rijdt weer iets. Waar ooit de beroemde trein van Moskou naar Hook of Holland zijn eindpunt had rijdt nu een stadse metro. Maar iets is beter dan niets.

Temperatuur Hoek van Holland

En de temperatuur bleef maar stijgen. Zelfs op mijn studeerkamer is het nu 23 graden. Dat is de koelste plek in huis (op de koelkast na).

Opmerkelijk was de piek in Hoek van Holland. Dat was me vorig jaar ook al opgevallen. Daar werd het toen op 27 juli 37,9 graden gemeten. Ook gisteren en vandaag was Hoek van Holland één van de warmste plaatsen van Nederland.

Dat krijg je met aflandige wind en misschien ook de warmte van het achterliggende kassengebied (de weerkaatsing van de zon op de glazen daken), de uitstraling van de auotwegen van de Randstad en de industrie van Europoort. Bovendien staan er in Hoek van Holland naar verhouding weinig bomen. En misschien zijn er ook wel teveel betegelde tuinen…

En toen opeens ging de temperatuur in Hoek van Holland naar beneden. De wind ging van zee waaien en in een half uur tijds betekende dat een vijf graden lagere temperatuur.

Nu nog even afwachten wanneer de zeewind Delft bereikt. Dan ga ik met een aircowind op de fiets boodschappen doen.

Pierenwaaien

Heok van Holland pierenwaaien 2Na onze maaltijd (zie woensdag) blijven we nog even in Hoek van Holland.

We gaan even pierenwaaien op de Noordpier. Vanwege het mooie weer zijn er honderden wandelaars op de pier. Ook worden er veel vissen gevangen en direct weer in het water gegooid. Volgens de vissers voelen vissen daar niets van. Of dat waar is vraag ik me al jaren af…

De Noordpier kun je over een afstand van rond de 1500 meter belopen. Het laatste stuk is niet toegankelijk. En halverwege staan hekken met de mededeling dat ook bij rustig weer wandelaars van de pier gespoeld Hoek van Holland pierenwaaienkunnen worden. Dat is in de afgelopen jaren ook enkele keren gebeurd. Vandaag verwachten we echter helemaal geen toestanden en we lopen door tot het eind van waar je mag komen als wandelaar.

Daarna lopen we weer terug en gaan op een bunker zitten wachten op de zonsondergang. Die komt uiteindelijk niet: de zeemist trekt een gordijn tussen de zon en ons.

Ondertussen maakt de nachtboot naar Harwich zich klaar voor vertrek. Vroeger was er een rechtstreekse trein tussen Moskou en Hoek van Holland. Zo stond Hook of Holland internationaal op de kaart. Dat is allemaal vergane glorie. Maar Kanaaltunnel of niet, de ferry vaart nog steeds…

Hoek van Holland zonsondergang

Na een bezoek aan mijn broer iets ik soms nog een rondje om.

De ene keer fiets ik door het Delfland, bijvoorbeeld via Schipluiden.

De andere keer trekt de zee nog meer en dan moet ik natuurlijk naar Hoek van Holland.

Dat is maar een klein eindje (10 km.), langs het zilte water van de Nieuwe Waterweg. En daarna door de duinen naar Den Haag, waar ik weer op de trein stap.

Hoek van Holland

Hoek van Holland panorama2Na een bezoek aan mijn Moeder op de fiets gestapt. Het was al avond. Mijn favoriete plek in de omgeving van Maassluis is Hoek van Holland. Ik was nét op tijd om de zon in de zee te zien zakken…

In het donker door de duinen naar Den Haag  gefietst. In het licht van mijn koplamp verscheen o.a. vlakbij een vos; vier konijnen konden ternauwernood worden ontweken benevens twee muizen.

Hoek van Holland avondlucht

In Den Haag was het een hele kunst om fietsers zonder verlichting op tijd te signaleren.

De trein bracht mij na middernacht weer heelhuids terug in Alkmaar.