Agendaperikelen

Oude tijden herleven weer. Destijds had ik regelmatig drie afspraken tegelijk op één avond. Dat had zo zijn voordelen.

Ik kon dan namelijk bij alle afspraken zeggen dat ik elders moest zijn. Omdat ik zelf geen oorzaak was van die dubbele afspraken (ze werden gewoon ingepland) hoefde ik me ook niet zo schuldig te voelen. Dat leverde dan vervolgens een vrije avond op. Maar dit excuus lukt me nu niet.

Mijn agenda is inmiddels aan lager wal geraakt en dat leidt tot nieuwe problemen. Juist op een leeftijd dat het geheugen dramatisch achteruit gaat moet je zorgen dat je je agenda goed bijhoudt. Zodra je dat niet doet gaan er zaken mis.

Van Tineke, die ik verdenk van een stalen geheugen (net als haar vader) had ik agendafouten niet verwacht, maar zij had gistermorgen toch drie afspraken tegelijk staan, terwijl ze in fysiek opzicht maar op één plek kon zijn.

Van mezelf kon ik voorspellen dat een agenda wel handig zou zijn, maar ik paste mijn gedrag niet aan. De meeste afspraken staan op de kalender in de woonkamer, maar ik ben daar niet helemaal consequent in. Vooral als er een datumprikker in omloop is heb ik niet in de gaten wat me boven het hoofd hangt.

Zo moest ik gisteren een cursus geven. Dat wist ik nog. Het stond ook genoteerd. Die cursus zou plaatsvinden in de middag, zo had ik bedacht. Dat leek me wel een mooie tijd. Langzaam opstarten in het kader van het leeftijdsvriendelijke ouderenbeleid. Daarna als een speer cursus geven. En ’s avonds weer geleidelijk uitdoven.

Helaas bleek de cursus ’s avonds gegeven te worden. Ondertussen had ik ook een datumprikker voor een vergadering rondgestuurd. En ik had zelf besloten dat de dinsdagavond de meest geschikte avond was. Vervolgens meldde Tineke dat ik verwacht werd vanwege een activiteit van huishoudelijke aard wegens het feit dat haar oudste zus een halve eeuw is getrouwd met de één of andere Jan.

Tineke heeft ook een broer die Jan heet. Dat is weer iemand anders. Die was net voor coronatijd ook een halve eeuw getrouwd. Dat hebben we hier in huis op gepaste wijze gevierd, inclusief een vrouwelijke burgemeester, liederengezang en taart. En het voordeel van twee Jannen in de familie is dat je minder moeite hoeft te doen voor het bedenken van de goede naam.

Maar nu had ik dus weer drie afspraken op één avond. De Zoomvergadering moest ik met gekleurde kaken van schaamte afzeggen. Dan gaat de vergadering alsnog door. Ik ben niet de voorzitter, maar slechts een schermheilige op afstand.

De familiebijeenkomst: daar kon ik bij zeggen dat ik slechts een aangetrouwde versie van de familie ben en dus onmogelijk verder kom dan een bijrol aan de zijlijn. Aan de familie van Tineke kan ik toch niet tippen.

Maar de cursus die ik moet geven kon ik moeilijk afzeggen. De cursisten komen uit het hele land en dan voor niets naar Rotterdam.

Bovendien gaat de cursus over het geheugen en geheugenproblemen. Oftewel over vergeetachtigheid. Hooguit zou ik door mijn afwezigheid een treffende illustratie kunnen zijn van wat er gebeurt als mensen vergeetachtig worden...