Schuld

Opeens was de plaats Schuld (Rheinland Pfalz) bekend in Europa. Hier trok het water van de Ahr een verwoestend spoor door het dorp.
Vanuit Remagen langs de Ahr, bij Schuld

In Schuld ben ik een keer geweest. Of liever gezegd: ik fietste er boven langs.

Ik was die ochtend gestart in Remagen aan de Rijn. De hele ochtend was ik aan het klimmen. Ik was de enige fietser die het in zijn hoofd haalde om hier te fietsen. Het was een kille januaridag en af en toe dwarrelde er een beetje motsneeuw naar beneden. Er was ook nergens een café open om even op te warmen. Hoewel dat ook niet echt nodig was: van klimmen krijg je het warm.

Na een hele ochtend klimmen volgde er een veel kortere afdaling naar Euskirchen. Daar wilde ik op de trein stappen, terug naar Nederland. Dat station heb ik nooit gehaald.

In Euskirchen werden mijn Gazelle en ik geschept door een Duitse wegpiraat in een Mercedes. Althans, dat stond in de stukken van de rechtbank. Volgens mij was het een Mitsubishi. Maar ik geef toe: van auto’s heb ik geen verstand.

Ik zat maanden lang in een rolstoel. Volgens de automobilist was het mijn Schuld, ik was tegen zijn auto aangereden. Hij diende een aanklacht in en ik moest alle schade betalen. In hoger beroep kreeg hij de schuld: hij had het stopbord genegeerd en was gewoon de voorrangsweg opgereden. 

Krukfiets

Ik wil het niet over mijn lichamelijke ongemakken hebben. Zoiets hoor je niet publiekelijk te bespreken. Maar ik vertel iets over vroeger. De zieligheidsindex van die periode is inmiddels wel verjaard. 

Zoals al meerdere malen vermeld was in in de winter van 2011 van mijn sokken en mijn Gazelle gereden door een Duitse wegpiraat. Je denkt met sneeuw onderuit te gaan door de gladheid, maar je wordt geveld door de bumper van een automobiel. Vanaf die dag was ik mijn bewegingsvrijheid kwijt.

Wegversperring. Koeien blijken niet gevoelig voor een duwtje met krukken van Duitse makelij. Dus ik liep hier fietsvertraging op…

De rolstoel vond ik een onmogelijk gevaarte, dus na zes weken op vier wielen besloot ik het maar weer eens op twee wielen te proberen. De dokter vond dat gevaarlijk, maar zonder fiets is Henk niets. Ik onttrok me dus aan het toezicht van de dokter en kocht een fiets met lage instap. Daar werden twee krukken op bevestigd.

Op die fiets fietste ik steeds verder heen. Dat ging niet vanzelf. Tijdens één van de eerste ritten fietste ik een tunneltje in, maar ik had geen kracht genoeg om weer naar boven te fietsen. Gelukkig was de brandweer in de buurt aan het oefenen. De mannen hebben mij gered en een zetje gegeven zodat de vaart er weer in kwam.

Drie maanden later vatte ik moed bij de dokter en vroeg hem of ik misschien ook weer een keer mocht gaan proberen om te fietsen. Hij zei 'liever niet, maar als u het niet kunt laten houd ik u niet tegen'. De fietsteller stond op dat moment op 1741 km. Maar dat heb ik hem niet verteld. 

Herbeleving

Een lentedag in februari. Ik kom net op de fiets uit mijn geboorteprovincie (Noord-Brabant) en ben via de Merwedebrug bij Gorkum de provincie Zuid-Holland binnen gefietst.

Ik fiets over de rivierdijk in de richting van Hardinxveld. Dat zegt de mensen misschien niet zoveel, maar Hardinxveld is een dorp aan de Merwede. Als je van Gorkum naar Dordrecht fietst kom je door Hardinxveld. Ik fietste daar vroeger vaak, want wij woonden in Gorkum en in Hardinxveld was een oudoom woonachtig die gepensioneerd hoofd was van de School met den Bijbel van Boven-Hardinxveld. Boven-Hardinxveld ligt aan de Boven-Merwede, Beneden-Hardinxveld ligt aan de Beneden-Merwede. Daar komt dat van.

Mijn vader logeerde daar als kind regelmatig en hield er ook een boeiend dagboek bij van alles wat hij beleefde. Er was zelfs een dienstmeisje in huis. “En Keetje poetste mijn schoenen.” Kom daar tegenwoordig maar eens om!

Drie keer per jaar liet ik mijn rapport aan deze oudoom zien in ruil voor een kwartje extra zakgeld. Daar ben ik mee gestopt toen ik naar de HBS verkaste. Toen waren mijn cijfers niet meer van dien aard om aan familieleden te laten zien.

Natuurgebied de Avelingen (uiterwaard van de Merwede)

De dijk is de dijk niet meer. Bijna alles wat herinnert aan vroeger is hier ten prooi gevallen aan de dijkverzwaring, de industrialisatie, de aanleg van de Betuwelijn en van een nieuwe snelweg. Links van mij ligt ter compensatie wel een nieuw natuurgebied: de Avelingen. En daar waar natuur is, daar rijden mensen met hun auto naar toe om te kunnen genieten van de natuur.

Zo ook een geverfde mevrouw met opvallend grote zonnebril in een lichtbeige sportautootje. Zo’n hip tweezittertje met achterin ruimte voor een opgevouwen hond. De mevrouw kijkt naar links en naar rechts en geeft dan gas, hoewel ik niet weet of haar auto op gas rijdt. Zo schijnt dat te heten.

Ik wil me niet direct een oordeel geven over het optrekken van een tweezittertje. Daar ga ik niet over. Waar ik wél bezwaar tegen maak is dat iemand optrekt als er net een bejaarde fietser met een linkszijdig ijzeren been langs fietst. Dat ijzeren been is namelijk een gevolg van het optrekken van een ander autootje terwijl er net een nog niet bejaarde fietser aan kwam fietsen.

Ik geef een enorme schreeuw waarvan ik niet wist dat ik dat volume op kon brengen. Alle ganzen in het aanpalende Avelingen vliegen verschrikt op. Honden beginnen te blaffen. De hele natuur raakt ontregeld. Volgende week worden er door de grootste partij in de gemeenteraad van Hardinxveld-Giessendam vragen (De Transparante Partij voor het Algemeen Belang) vragen gesteld. Nét op tijd, op 2 centimeter van mijn gehavende been, stopt de auto.

De bestuurder verblikt of verbloost verder niet. Ze komt ook niet even uit de auto. Waarschijnlijk doet ze dit vaker.

Met de schrik in de benen fiets ik verder. En ik moet opeens ontzettend nodig naar de WC… Bij acute stress duwt de hypothalamus het gaspedaal in, staat er in de literatuur.

Het was kennelijk een herbeleving van de aanrijding van precies tien jaar geleden in Duitsland. Als die mevrouw nu eens niet zonder beter uit te kijken het gaspedaal had ingedrukt had mijn hypothalamus zich ook wat meer koest kunnen houden...