Winterfietsen

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, kun je ook in de winter fietsen?" Dat zal ik jullie zeggen: ook in de winter kun je prima fietsen. Sterker nog: tegen de kou kun je je kleden, maar tegen de warmte niet...

In de strenge winter van 1979 had ik een pooljas. Daarmee fietste ik naar mijn werk. Of eigenlijk met mijn fiets, de pooljas had ik aan. Er reden een aantal dagen geen bussen, en je wilt toch op je werk kunnen komen. Toen de winters minder streng werden vond Tineke dat ik die pooljas niet meer nodig had. Ze heeft hem weg gedaan. Sinds die tijd heb ik het wel vaker koud op de fiets.

Een aantal jaren geleden ontdekte ik het boeiende verschijnsel van het sneeuwfietsen. Zodra er sneeuw viel trok ik er met de fiets op uit. Ik ben ook wel eens met de trein naar een plek gereden waar sneeuw viel. Je moet toch wat als er in je eigen woonplaats geen sneeuw valt.

Het platteland van Duitsland in de sneeuw

Maar is het dan niet glad? Ja, welzeker wel, wis en drie, het kan behoorlijk glad worden. Zo fietste ik een keer op een landweggetje in Duitsland en daar ging ik gigantisch onderuit. Ik viel zó hard dat ik vreesde dat ik niet meer op kon staan. Maar omdat het te koud was op de grond (het kwik kwam die dag niet boven de min tien graden) en er verder niemand langs kwam ben ik toch maar weer opgestaan. Ik kon zelfs nog weer fietsen.

Maar sneeuw is niet het meest gevaarlijk. Toen ik vanuit de besneeuwde Eiffel naar beneden suisde deden zich geen persoonlijke ongelukken voor. Pas toen de sneeuw weg was (‘beneden’ lag geen sneeuw) werd ik van mijn sokken en mijn Gazelle gereden door een Duitse wegpiraat.

Op de Kahler Asten bij Winterberg

Aan dat winterfietsen moest ik denken toen ik zaterdag tegen het vallen van de avond op mijn Batavus Dinsdag stapte. Het vroor niet, maar ik moet zeggen dat ik toch even aan de temperatuur moest wennen. Pas na zo’n 10 kilometer begon ik het iets warmer te krijgen.

Het lastige van het fietsen met koud weer is dat je het uiteindelijk toch weer koud krijgt. Dan moet je even ergens een pauze inlassen in een warm etablissement. Of een kop met erwtensoep tot je nemen. Maar dat alles was zaterdag niet mogelijk. Ik moest mezelf op eigen kracht warm zien te houden.

Vooral toen het mistig werd voelde het allemaal best koud aan. Ik kon ook niet meer zien waar ik was: de weg was één grote donkere verrassing. Uiteindelijk heb ik toch weer 85 kilometer gefietst. Zonder opwarmertje onderweg.