Wat fietst daar? (2)

Nu we het toch over oudere echtparen hebben: daar horen we zelf ook bij. Maar ik kon ons als ouder echtpaar niet vanachter het raam op de gevoelige plaat vastleggen.

We wonen aan een knoopppuntenroute. Dat houdt in dat er nogal wat oudere echtparen langs komen. Zonder knooppunten raken ze namelijk de weg kwijt. Ze lijken op biologen die met de Flora in de hand planten ontleden zonder goed te kunnen zien hoe mooi die plant is.

Bij ons huis staat Knooppunt 1. Dat is natuurlijk een mooi begin van een fietstocht. Je ziet het echtpaar zich op het zadel hijsen, waarbij hij gewoontegetrouw zijn been over de bagagedrager zwaait en zij nog een paar honderd meter op het zadel moet schuiven teneinde tot een goede zit te komen. Gelukkig is er om de hoek een roemrijk restaurant aan het water. Tijd voor koffie met appelgebak en de noodzakelijke sanitaire stop. ‘Kees, hoeveel hebben we nu gereden?’ ‘Achthonderd meter, Annie!’ Een kind zou daar aan toevoegen: ‘Pappa, zijn we er al?’

Net zoals in kledingwinkels kun je aan de volgorde bij het fietsen zien wie de leiding heeft. In kledingwinkels kijkt het personeel wie er voorop loopt. Loopt de vrouw voorop dan moest de man van zijn vrouw nodig eens een nieuwe broek kopen. Op de foto rijdt de man in hoge snelheid voorop: hij zal zijn vrouw wel even de juiste weg wijzen.

Over de echtparen die op de fiets passeren kun je nog allerlei verhalen schrijven. Die echtparen bestaan in tientallen varianten. Maar dat onderwerp ligt wat gevoelig. Er was ooit een stuk in een cabaret over het zogenaamde ‘ANWB-echtpaar’, maar dat werd niet door iedereen gewaardeerd. Ik ben uit principe geen lid van de ANWB, dus ik voelde me niet aangesproken.

Tegenwoordig heb je de categorie van de snelle echtparen. Ze hebben allebei een flonkerend nieuwe E-bike met enorme achteruitkijkspiegel en ze maken flink vaart zonder hard te hoeven te trappen. Waarschijnlijk zetten ze de fiets in een Zoef de Haas-stand en niet in de Schildpad-stand. Van achter ons raam ziet het er alleen wat vreemd uit. Alsof ze door een vreemde kracht voortgestuwd worden en net doen of ze daarbij ook nog zelf hard moeten trappen om vooruit te komen. En ondertussen uitstralen: ‘zien jullie wel hoe sportief wij zijn?’

Die snelheid is niet altijd een voordeel, want regelmatig rijden ze een knooppunt voorbij en daarna zijn ze helemaal de weg kwijt. Zonder knooppunt met de fiets is de knooppuntenfietser helemaal niets.

Maar dat is niet zo aardig van mij. Voor sommige mensen is de E-bike een uitkomst. Wij fietsen nog gewoon. Dat gaat ons snel genoeg... En we hebben nooit een stopcontact nodig.