Strandbad aan de Schie

Wij wonen aan het Schiekanaal: de waterweg tussen Rotterdam en Leiden via Den Haag. 

Over dat water komen veel middelgrote binnenvaartschepen (tot 1500 ton). Daarnaast varen er in de zomer veel plezierjachten en fietsboten. En de roeiverenigingen van studenten in Delft oefenen er met de vier met stuurman, de zes met stuurman en de acht met stuurman.

Zomerse avond aan de Schie

Met dit warme weer zijn de kades langs de Schie omgetoverd tot strandbad zonder zand.

En op de fietspaden langs beiden zijden van het water lijkt het wel spitsuur vanwege de vele fietsers.

Het grasveld voor ons huis is in gebruik als zonneterras, maar ’s avonds niet vanwege de schaduwen van de bebouwing.

We zien dat allemaal gebeuren vanuit ons huis. En het is best gezellig. 

Waar zijn al die fietsen gebleven?

Twee jaar geleden kleurde Delft oranje. Overal stonden, lagen of hingen Mobike-fietsen. Ze zijn bijna allemaal verdwenen. 
Verzameling Mobikes in Berkel en Rodenrijs

De Mobike was een huursysteem voor fietsen, een soort OV-fiets. De fiets hoefde je niet terug te brengen naar een bepaalde plek. Ze stonden overal en nergens. Dat was dan ook één van de problemen.

Op een gegeven ogenblik stonden trottoirs en zelfs parken vol met achtergelaten Mobikes. Met een rolstoel of kinderwagen liep je steeds vast. Dat werd ook de Delftse politiek te gortig.

Ik heb de Mobikes teruggevonden. Ze staan nu op een bedrijventerrein in Berkel en Rodenrijs. Het schijnt dat ze na de lock-down toch weer terug komen. Eerst moeten de banden weer worden opgepompt.  

Man in de gordijnen

Eén van de meest hilarische stukjes documentaire die ik tijdens cursussen laat zien is die van  'de gordijnenman'. Het gaat over een man die erg verlegen is en die zich verstopt heeft door zich in te rollen in het gordijn van de woonkamer. Hij noemt zichzelf 'de gordijnenman'.

Huiskater Ringo is ook een soort van gordijnenman. Hij had namelijk tegen de gordijnen gewaterd. Om die reden en in dier voege had Tineke besloten dat de gordijnen gewassen moesten worden. Een toevallig passerende bezoeker had de gordijnen van de haakjes gehaald en in de wasautomaat gestopt.

De gordijnen moesten ook weer opgehangen. Je raadt het nooit, maar dat heb ik dus gedaan. Voor het eerst in mijn leven heb ik gordijnen opgehangen. Zo zie je maar weer: een man is nooit te oud om te leren. Weer een ‘competentie afgevinkt’. ‘Meneer is in staat om zelf de gordijnen op te hangen’.

Vanmiddag liepen we door de stad en we keken bij diverse makelaars naar huizen. Dat moet je af en toe doen om te kijken of je niet toch een beter huis had kunnen kopen voor een lagere prijs. Totnutoe hebben we geen enkel beter huis kunnen vinden voor een lagere prijs. Geen wonder: de huizen zijn 20 tot 30% duurder geworden… (In onze omgeving is de gemiddelde prijs voor een woning van 100 vierkante meter nu bijna 400.000 euro).

We zagen een gestoffeerd appartement te huur zonder gordijnen. Er stond bij: 'voordat u deze woning betrekt zullen de gordijnen worden opgehangen. Ik zei tegen Tineke: 'dat kan ik mooi doen'. Toch weer kans op een nieuwe baan: gordijnenman.  

Wandelende fietser

Jullie houden het niet voor mogelijk, maar ik heb het op een lopen gezet. Sinds zondag ben ik aan de wandel geslagen.

Het begon een beetje perongeluk. Ik moest naar de brievenbus. Die is 70 meter van onze zijdeur. Meestal pak ik dan de fiets, maar dat leek me wat te glad. Dus ging ik lopend naar de brievenbus. En toen ik eenmaal liep, ben ik verder gaan lopen. De totale afstand bedroeg 4790 meter. 4790 meter! En dat voor een man die vaak zingt: ‘Welzalig de man die niet wandelt!’

Trompetstraat met zicht op de Nieuwe Kerk

Maar ja, toen was het hek van de dam. De volgende dag liep ik nog verder weg van huis. Ik moest naar de apotheek vanwege pillen en poeiers. Ook moest ik nog een andere boodschap doen. Maar het uiteindelijke doel was de Plus-markt.

Er was namelijk een aanbieding bij de Plus-markt in de Bomenbuurt. Die buurt wordt afgebroken, want er staan teveel bomen. En er staat dus nog een Plus-markt.

Ik liep weer helemaal mijn eigen onlogische route en daardoor kwam de stand uit op 8300 meter.

Een meevallende man bij een uitgelaten vrouw.

Nieuwe Kerk en het stadhuis van Delft

Vreemd genoeg was het dinsdag slechter wandelweer. Nou ja, het weer ging nog wel, maar de straten waren minder begaanbaar. De platgetrapte sneeuw was nu ijs geworden. Zelfs de spikes om mijn schoenen hadden daar niet altijd grip op. Vier keer maakte ik een gevaarlijke schuiver. Nochtans en desalniettemin wandelde ik de benen uit mijn lijf: 10.140 meter. Ik vond dat ik daarmee wel een kroket had verdiend, maar de krokettenwinkel was vanwege corona gesloten.

De voorgaande wandelingen waren in de duisternis. Gisteren was ik onderdeel van de uitlaatservice. Eerst moest Tineke worden uitgelaten. Ik vind dat vrij gevaarlijk, want ze denkt dat ze aan mij houvast heeft. Maar als zij valt, val ik natuurlijk mee. Een meevallende man bij een uitgelaten vrouw.

Daarna moest ik dochter N ook uitlaten. Zij vond dat ze mij moest uitlaten. Het is natuurlijk maar hoe je het bekijkt. Ik heb gisteren niet zo ver kunnen lopen. Uiteindelijk heeft de Strava 7890 meter aan mijn wandelboekje toegevoegd.

Zo zie je maar weer. Zelfs op hoge leeftijd kan een mens nog veranderen... Nu nog oefenen voor de Nijmeegse Vierdaagse. 

Stadhuis van Delft

Je houdt het niet voor mogelijk. Henk50 heeft een oude hobby nieuw lezen ingeblazen.

Vorige week ben ik begonnen aan het in miniatuur bouwen van het stadhuis van Delft. Nee, geen eigenhandig hakken en zagen. Daarvoor ben ik in 1950 niet in de wieg gelegd. Al snel bleek namelijk dat ik met twee linkerhanden geboren was.

Stadhuis van Delft als 3-D puzzel

Het stadhuis van Delft is dan ook gewoon een bouwplaat. Tegenwoordig heet zoiets een 3 D puzzel. Er komt geen lijm meer aan te pas. dat is jammer, want van de vluchtige stoffen in de lijm werd ik meestal nogal vrolijk.

Vroeger bouwde ik van alles, maar het liefste zette ik gebouwen in elkaar. Geen militaire voertuigen, zoals sommige van mijn leeftijdgenoten.

Een tijdje geleden zag ik dat het oude stadhuis van Delft als 3 D puzzel op aarde verschenen was. Ik dacht dat dat misschien een leuk project zou zijn. En toen ik de drukproef van het boek had gecorrigeerd dacht ik: ‘ik ga nog eens proberen of ik zo’n bouwplaat in elkaar kan flansen’. En ben inmiddels over de helft.

Delft heeft een bijzonder prettige en toegankelijke burgemeester: Marja van Bijsterveldt. Met dt, want het is 'zij veldt'. Als ik nu nog een minituurfotootje van haar heb kan ik haar als extraatje achter het raam plakken.  

Verzopen kater

Veel mensen denken dat Delft temidden van de weilanden ligt. Dat is wel zo geweest, maar het is niet meer zo. Delft ligt temidden van de bossen. Het lijkt hier de Veluwe wel.

Gisteravond stapte ik in het donker op de Batavus. Ik vond dat ik na een dag turen op het scherm nog aan wat beweging toe was. En zo belandde ik in de bossen rond Delft. Gelukkig heeft men nog een plekje open gelaten voor een zicht op Delft.

Op de eerst foto zie je in het midden de toren van de Nieuwe Kerk. De lichtvervuiling op de achtergrond komt van het Westland. En dat komt weer omdat we ook in de winter komkommers, tomaten en paprika’s willen eten.

Zicht op Delft met lichtvervuiling van het Westland

Het rechte fietspad in de richting van Zoetermeer (het Virulypad) is gerenoveerd. Het pad wordt geflankeerd door led-lichten. Daar is ook een liedje van, van de Beatles. Led it be, heet dat liedje.

Via dat pad kun je grotendeels rechtdoor en grotendeels omgeven door bomen naar Zoetermeer fietsen. Af en toe staan er aan de linkerkant kassen en soms is er een perceel weiland, maar het grootste deel van de route is groen. Zo ook in Zoetermeer. Er zijn wel woonwijken, maar je fietst nog steeds door het groen, tot aan de snelweg en de spoorlijn die de stad doorkruisen.

Virulypad richting Zoetermeer

Een hoge fietsbrug voert over de snelweg en de spoorlijn en daarna duik je alweer een bos in: het Westerbos. Daar raakte ik verstrikt in allerlei obstakels. Ik lette ook niet zo goed op en raakte in het donker het juiste spoor bijster. Niet dat ik me daar zorgen over maakte, ik fietste gewoon mijn neus achterna en kwam onverwachts toch weer uit bij de fietsbrug. Toen dacht ik: dan kan ik ook wel weer naar huis fietsen.

Maan boven het Balijbos

Onderweg at ik een boterham op een bankje ( B & B ). Dat bankje was nat, maar dat had ik in het donker niet gezien. Op mijn leeftijd moet je dan rekening houden met een natte broek. De maan scheen door de wolken en niet door de bomen van het bos. Er kwam niemand langs en een diepe vrede daalde op mij neer.

Ik besteeg het zadel van de Batavus weer. Nog een wonder dat ik dat zadel kon vinden in het donker: ik had ook op de grond neer kunnen storten.

Bij de eerstvolgende kruising begon het te hozen. Eerst dacht ik dat er iemand een emmer water op mijn hoofd neerkieperde, maar ik zag niemand. Ik vermoed dan ook dat het was gaan regenen. Maar niet zomaar een klein beetje, meteen maar heel veel regen. Ik vind dat zoiets beter aangekondigd moet worden.

De maan had zich ondertussen schielijk terug getrokken achter Dik Wolkendek. Ik kreeg niet de tijd om in de beschutting mijn regenpak aan te trekken: ik was meteen doorweekt.

Een mens in de gestalte van een prullenbak

Vervolgens begon het ook nog te waaien. Ik zette mijn pet stormvast op mijn hoofd. Ik weet niet of jullie je pet ook wel eens strak op je hoofd zetten, maar het kan leiden tot bijzondere ervaringen.

Na de kruising zag ik alsnog een medereiziger die druk bezig was nat te regenen. Het was een persoon die gebukt stond naast het fietspad. Ik dacht dat die persoon iets kwijt was. Dan wil ik altijd wel hulp bieden en desnoods pastorale bijstand. Het bleek echter geen persoon te zijn, maar een prullenbak. Je kunt je vergissen in het donker.

Zoals jullie op de kaart kunnen zien verliep de terugweg niet helemaal rechtstreeks. Om minder wind te vangen koos ik voor een klein pad dat echter na een tijdje onbefietsbaar bleek te zijn vanwege de vele plassen. Ook stonden er twee hekken op het pad geparkeerd. Het bleek dus een voetpad te zijn.

Uiteindelijk kwam ik geheel doorweekt thuis. Huiskater Ringo keek verschrikt naar deze verzopen kater. Zelfs mijn hemd en onderbroek waren nat geworden. Ik nam maar een warme douche. Het gevolg was wel dat ik nóg natter werd. Maar je kunt niet alles hebben...

Via Rotterdam (1)

Goed, laat ik toch maar weer eens op de fiets stappen in eigen omgeving. Dat doe ik drie keer in de week, trouwens, maar niet zo vaak op dit blog.

De eerste helft van de dag was goed gevuld met bezigheden binnenshuis: het schrijven van een artikel, het zoeken naar een passende broek en het zuigen van stof. Halverwege de middag besteeg ik het zadel van de Batavus Dinsdag.

Het vreemde in deze tijd is dat het halverwege de middag al begint te schemeren. De kippen gaan van schrik alweer op stok. Alleen Henk 50 stapt nu nog op de fiets. Hij had het licht te laat gezien.

Ik weet niet of jullie Delft een beetje kennen. Ik woon er nu vier jaar en ik blijf me verbazen. Er staat hier de op één na hoogste kerktoren van Nederland, de grootste Technische Universiteit van Nederland is hier gevestigd, er worden leden van het koninklijk huis begraven, we hebben één van de beste burgemeesters van Nederland en veel fietsen hebben blauwe voorbanden. De Universiteit heeft een eigen tramlijn die al jaren niet rijdt omdat een brug niet sterk genoeg bleek om de tram te dragen. Dat krijg je met een grote faculteit Weg & Waterbouw in de stad.

Delft telt ruim 103.000 inwoners, maar omdat de stad tot aan de rand toe is volgebouwd wijken nieuwe inwoners uit naar Delfgauw, Den Hoorn en Rijswijk Buiten. Dat maakt niks uit: die kernen liggen maar drie kilometer van het centrum van Delft. Wonen in Delft is ook duurder, vanwege het te duur uitgevallen project om de spoorlijn ondergronds te maken. Delft ging daarmee bijna het financiële onderspit delven. Inmiddels worden er bovenop de spoorlijn 1500 huizen gebouwd, dus het inwonertal groeit weer.

Ik neem de Abtswoudse Brug over het Schiekanaal en fietste de TU-wijk binnen. Die wijk heet zo omdat de TU er staat. De TU is de Technische Universiteit. De studentenwoningen zijn meestal te herkennen aan de kratten waar ooit pils in heeft gezeten.

De TU-wijk bestaat uit haakse bochten. De afdelingen weg-en waterbouw en bouwkunde hebben ook decennia lang haakse bochten en vierkante gebouwen gepropageerd. Dan krijg je dat. Een beetje aan ronde vormen denken is er bij die mannen niet bij geweest. Althans, niet in hun ontwerpen. In 2008 brandde de complete faculteit Bouwkunde af. Daarna ging het beter met de ontwerpen.

Aan het eind van de tour over het TU terrein – dat inmiddels is uitgebreid met een soort van Technopolis – beland ik weer in zandhopen. We blijven zandhopen op betere tijden. Zo zie je maar: je moet heel wat moeite doen om de stad uit te komen.

Het volgende probleem is de oudste snelweg van Nederland: tussen Den Haag en Rotterdam. Daar kom je niet zomaar overheen: je gaat er aan onderdoor.

Het Ruyven bij Delfgauw, een stukje groene buffer in de Randstad

Maar dan ben ik nóg niet de stad uit. Ik ben nu in Delfgauw. Dat is een andere gemeente: de gemeente Pijnacker-Nootdorp. De plaats bestaat uit een oude kaarsrechte weg naar Pijnacker, een soort mini-Vinexwijk en een bedrijventerrein met enorme distributiecentra: de platte dozen waardoor Nederland zo verrommelt. En niemand die op het idee komt om zonnepanelen op die daken te zetten.

Pas na vijf kilometer ben ik de stad uit. Hier resteert een kleine groenzone tussen de agglommeratie Delft en de alsmaar uitdijende tuindersdorpen Pijnacker en Berkel & Rodenrijs. Pijnacker heet zo omdat veel tuinders tijdens het werk op de akkers rugpijnen opliepen. 

Lange rij

Gisteren stond er een lange rij voor een pand in het centrum van Delft. De vraag is: waarom stond die rij daar?

a) Het waren bezoekers van het Amerikaanse consulaat die wilden stemmen

b) Het waren inwoners van Delft die de griepprik kwamen halen

c) Het waren aanhangers van Viruswaarheid die hun dagelijkse shot hydroxychloroquine + azitromycine + vitamine C + zink kwamen halen 

d) Het waren deelnemers voor de verkiezing van het mooiste mondkapje

e) Het waren hamsteraars in de rij voor de laatste rollen WC-papier

Goede antwoorden worden beloond met een knuffel op 1,5 meter.

Rond het huis

Vandaag blijf ik dichtbij huis. Ik ga de deur niet eens uit.

Hoe is het met de spinlelie. Welnu: die bloeit prachtig op ons dakterras. En hij ruikt ook nog heerlijk! Tineke is wél bang voor spinnen, maar niet voor de spinlelie. Ze ruikt er ook steeds even aan. Je zou er een heerlijke parfum mee kunnen maken.

De afgelopen week was het warm. En omdat de zwembaden gedoseerd open zijn kiezen sommige mensen voor het ruime sop van de binnenwateren van Delft. In de winter waren er vooral magneetvissers die op zoek gingen naar mogelijke granaten. Een ontploffing heeft zich niet voorgedaan. En in de afgelopen twee weken was het aan de voorzijde van ons huis soms zelfs druk vanwege de vele zwemmers.

Ik waag me niet aan een plons in de Delftse Schie. In de eerste plaats kan ik mijn zwembroek niet vinden en in de tweede plaats is het geen gezicht om mij in zwembroek te zien.