Over een verkeerd gerichte actie en een zielige influencer

De auteurs Willem Engel en Jeroen Pols van de site van Viruswaarheid weten het allemaal erg zeker. En als ze het niet zeker weten proberen ze hun gegevens op te blazen. Hoe groter de aantallen, des te meer je kunt vermoeden dat je met fakenews te maken hebt. 

Daar zijn de beide heren niet op aanspreekbaar. Voor een reactie is op hun website geen plaats. Waarschijnlijk met als argument dat de heren het te druk hebben met actievoeren.

  1. Verpleeghuis

Eén van hun acties die op Facebook werd gepost was tegen een Brabants verpleeghuis gericht. Ik ben geen lid van Facebook, dus ik kan deze informatie niet checken. Maar wat ik begrijp uit de media is dat er ‘even een doe-opdracht tussendoor’ kwam, gevolgd door het telefoonnummer van het woonzorgcentrum.

Ik heb ook grote vraagtekens bij de lock-downs van zorginstellingen. Maar ik denk toch: 'Hoe haal je het in je hoofd? Is het je in je bol geslagen? Heb je nou werkelijk geen enkel idee hoe het er aan toe gaat in de zorg?' Het besluit in Noord-Brabant is genomen door de plaatselijke GGD in samenspraak met de verpleeghuisarts van de locatie. 

Maar wie moeten de klappen opvangen? Niet degenen die dit besluit hebben genomen. Een woordvoerder van het woonzorgcentrum zegt dat ‘enkele bellers beloofden ook onze medewerkers helemaal kapot te zullen maken’. En dat ging zo acht dagen door. Dat kwam boven op de emotionele gesprekken met familieleden, mantelzorgers en onze bewoners zelf naar aanleiding van de sluiting.

Dit belgedrag is net zo verkeerd geadresseerd als wanneer er een oproep zou komen om de conducteurs van de NS lastig te vallen omdat de treintarieven omhoog zijn gegaan. 

2. Een zielige influencer

Uiteraard hebben de heren Engels en Pols zich ook met de TV-uitzendingen bemoeid waarbij twee ‘influencers’ het woord deden in het kader van de actie ‘Ik doe niet meer mee’. Dit is het commentaar:

“Uit verschillende bronnen komen signalen dat journalisten en andere influencers aanzienlijke betalingen ontvangen om de corona-fictie van de overheid in stand te houden. Afwijkende meningen worden met haatcampagnes vanuit de media onschadelijk gemaakt. Zo werd Famke Louise bij Jinek  live op televisie geslacht in een ongelijke strijd.  Op de argumenten van Famke werd niet ingegaan. De fictie blijft in stand met retoriek en morele argumenten.”

Deze vaagtaal rond de bronnen wordt opvallend vaak gebezigd door Viruswaarheid. Er wordt een waar schimmenspel opgevoerd. En wat het optreden bij Jinek van Famke Louise betreft zou ik zeggen: oordeel zelf.

Zie: https://www.gids.tv/video/257247/jinek-gemist-famke-louise-ik-ben-geen-schijt-aan-anderhalvemetersamenleving

3. De financiën van Viruswaarheid

Tenslotte: mocht je toch Viruswaarheid financieel willen ondersteunen: “Steun ons in deze belangrijke missie. Uw bijdrage, groot of klein, is hard nodig en wordt zeer gewaardeerd.”

Het geld komt op rekening van de Stichting Dancamundo in Rotterdam. Dus niet op de rekening van de Stichting Viruswaarheid. Het is wel hetzelfde adres. Willem Engel heeft het op een filmpje uitgelegd hoe het zat. Het was een foutje van de ING. Ik ben benieuwd wanneer dat foutje wordt hersteld. Vooralsnog vind ik het allemaal een beetje schimmig. 

Versoepeling lock-down

Net zoals veel ouderen hebben ook duizenden mensen met een verstandelijke beperking tien weken lang in afzondering moeten leven. Zo ook mijn broer G.

Sinds de afgelopen week zijn de regels op de woning waar hij woont een beetje versoepeld. Er wordt één keer in de week (onder strikte voorwaarden) bezoek toegestaan.

Meestal stap ik zonder enig doel op de fiets, maar gisteren had ik dus een doel: ik ging op bezoek bij mijn broer. Maar eerst moest ik nog even via zoon en kleindochters om wat planten voor de tuin af te leveren. Kleindochters Droppie en Droffel (opa’s geven soms gekke namen aan kleindochters) waren bezig in de tuin een tent op te zetten.

Daarna fietste ik via de oude trambaan naar de Lier naar Maassluis. Daar wilde ik eerst nog langs twee winkels in het winkelcentrum om wat dingen voor mijn broer te kopen (hij mag zelf niet naar de winkel). Helaas stond er een lange rij voor de beide winkels. Wachten totdat ik aan de beurt was zou van het bezoekuur af gaan.

Broer G. was blij met het bezoek. En ik merkte dat ik best geëmotioneerd was. Het voelde een beetje alsof hij vrij kwam uit gevangenschap, ook al heeft de begeleiding erg zijn best gedaan om goede zorg te leveren. Het voelde ook erg vreemd dat ik meerdere malen door Maassluis was gefietst, maar dat ik hem niet eens heb kunnen zien, laat staan spreken.

Ik weet niet of jullie wel eens op een driewieler hebben gefietst. Mijn eerste ervaring was dat ik rechtstreeks de bosjes in ben gefietst. Zo’n fiets voelt onbestuurbaar aan. Je moet echt opnieuw leren fietsen. Met een maximum-snelheid van 8 kilometer per uur zoefden wij door Maassluis. Bij terugkomst was er koffie met tompouce in de tuin van de woning (het bezoek mag nog niet binnen). Na een uur was de bezoektijd voorbij en vertrok ik weer met onbekende bestemming om uiteindelijk in Delft uit te komen.

Ik fietste over de Zuidbuurtseweg naar Vlaardingen. Dit is één van de weinige overgebleven landelijke stukjes rond Vlaardingen. Helaas wordt er een enorme aanslag op het gebied gepleegd: er wordt een nieuwe autoweg aangelegd die aansluit op de Blankenbergtunnel (in aanbouw).

Bij een plaatselijke boer kocht ik plaatselijke aardbeien. Een medefietser kon niet betalen en had ook zin in aardbeien. Dus die betaalde ik meteen ook. Fietsers zijn betrouwbare mensen en ’s avonds had ik het geld alweer terug op mijn rekening.

Na Vlaardingen volgde Schiedam. Het is hier één groot doolhof aan woonerven volgens het zogenaamde model van de bloemkoolwijken. Er schijnen mensen de wijk in de fietsen en er nooit meer uit te komen. Soms worden ze dagen later pas gevonden als ze kattenbrokjes eten om niet van de honger om te komen.

Het centrum van Schiedam is overigens bijzonder mooi, met o.a. de hoogste molens van de wereld. En Kethel is nog een stukje historisch dorp temidden van de Schiedamse nieuwbouw.

Vanuit Schiedam fietste ik door de groene buffer van Midden-Delfland terug naar Delft. Daar kocht ik nog paprika's en trostomaten bij de plaatselijke groentenman. Goed gevuld kwam ik weer terug in onze flat aan de Delftse Schie. 

Bezoek achter glas

Marianne woont in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze heeft een lichte verstandelijke beperking, maar ze is in fysiek opzicht goed gezond. Door de week werkt ze in de keuken van een verzorgingstehuis.

En toen kwam het corona-virus. Meteen nam de organisatie maatregelen. Het werk ging niet meer door, Marianne mocht niet meer zelfstandig naar buiten, ze mocht ook geen bezoek ontvangen. Veiligheid voorop.

Op een dag kwam haar broer langs. Nee, hij ging niet naar binnen. Hij stond letterlijk op de stoep. Via het raam viel er te communiceren op veilige afstand. Net zoals in sommige verpleeghuizen gebruikelijk is. Die poging tot contact viel bij de organisatie niet in goede aarde. Marianne’s broer werd als een kleine jongen berispt. Hij had zich niet aan de afspraken gehouden.

Inmiddels zijn we zes weken verder. De organisatie is blij om mee te kunnen delen dat er meer ruimte is voor bezoek. Want zoals het nu gaat, dat wil niemand.

Wat houdt dat bezoek dan in? Welnu: daar heeft men het volgende op gevonden. Eén familielid mag af en toe op bezoek komen. Nee, natuurlijk niet binnen. Er wordt in de tuin een stoel neergezet. Daar mag het familielid dan op zitten. Marianne mag binnen op een stoel gaan zitten. Het raam mag niet open. Er is een telefoonverbinding aangelegd. Dat is een hele service: er hoeft niet door het raam geschreeuwd te worden. Je kunt elkaar spreken via de telefoon en elkaar zien via het raam. Gemakkelijker kunnen we het niet maken.

Mag dat familielid op allerlei tijden langs komen? Nee, dat kan natuurlijk niet. Bezoek kan alleen op afspraak en alleen zoals vroeger in het ziekenhuis. Bezoek van 1 tot 2 en van 7 tot 8.

Mag Marianne’s vader de ene dag langs komen en haar moeder de andere dag? Nee, natuurlijk niet: maar één van de ouders mag Marianne de komende week achter glas zien. Dat moeten zijn vader en moeder dan maar met elkaar uitknokken. En… natuurlijk ook alleen als de bezoeker kerngezond is.

Hoe lang mag dat bezoek duren? Maximaal een kwartier. Is Marianne’s dan samen met haar vader of moeder? Nee, het bezoek wordt begeleid door een medewerker. In de gevangenis heeft bezoek meer privacy.

Hier regeert de angst. Stel je voor dat Marianne toch opeens het raam open zou doen om haar moeder een knuffel te geven…. Maar Marianne snapt de regel. Kan er voor haar dan een uitzondering gemaakt worden? Nee, want zo heeft de organisatie de regels voorgeschreven. Wet is wet en regel is regel.

Over twee weken is Marianne jarig. Mogen haar ouders dan voor deze ene keer niet beiden op bezoek komen? Nee, dat mag niet, want de organisatie heeft bepaald dat er maar één persoon op bezoek mag komen.

Het wonder van de kleine goedheid zorgt er voor dat je je niet verbergt achter organisatorische regels waarin de concrete mens niet tot zijn recht komt. Het betekent dat je het beter probeert te doen dan wat de wet voorschrijft, in plaats van te schermen met de wet en ondertussen de concrete mens met zijn vragen in de kou laat staan.” Aldus de Joodse filosoof Emmanuel Levinas.

Onze kijk op zorg? "Wij denken in mogelijkheden. We kijken naar wat er wél kan". Aldus de ronkende taal van de organisatie op internet. Kennelijk is dat verleden tijd en moet de website worden aangepast.

Angst, naastenliefde en corona-maatregelen

Emmanuel Antoine Gerard Cornelius (Manu) Keirse is een Vlaams klinisch psycholoog. Hij is gespecialiseerd in rouwverwerking. In het Nederlands Dagblad (2 mei 2020) schreef hij over de gevolgen van de corona-maatregelen voor kwetsbare mensen.

Keirse schrijft dat de machteloosheid rond het zich snel verspreidende corona-virus een dusdanige angst heeft gecreëerd dat het mensen niet meer lukt om genuanceerd – in individueel niveau en op basis van de situatie – een afweging te maken. Het is soms alleen maar een massief ‘nee’ en niet ‘nee, tenzij’ zoals bijvoorbeeld de corona-richtlijn van de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland voorschrijft.

Emmanuel Levinas, een Frans-Joods filosoof (1906 tot 1995) schreef  over het wonder van de kleine goedheid. Pas als je dat kunt zie je door de almacht van het totalitaire denken (het massieve ‘nee’)  de tranen van de ander, waardoor je rechtvaardigheid kunt koppelen aan naastenliefde.

“Het wonder van de kleine goedheid zorgt er voor dat je je niet verbergt achter organisatorische regels waarin de concrete mens niet tot zijn recht komt. Het betekent dat je het beter probeert te doen dan wat de wet voorschrijft, in plaats van te schermen met de wet en ondertussen de concrete mens met zijn vragen in de kou laat staan.”

Op alle regels moeten uitzonderingen mogelijk zijn om recht te doen aan de naastenliefde en aan individuele mensen. Doe je dat niet, dan blijven wonden en trauma's bestaan, nog lang nadat de corona-maatregelen al lang van tafel zijn. Aldus Manu Kerse.