Claimcultuur

De destijds 8-jarige Sean Tarala had voor zijn verjaardag een fiets gekregen. Dolgelukkig fietste hij rondjes om het huis. Toen zag hij zijn tante Jennifer, liet zijn fietst op de grond vallen en vloog haar in de armen. Hij was zó enthousiast dat Tante Jenny haar evenwicht verloor, op de grond viel en haar pols brak.

Vier jaar later moest Sean voor de rechter verschijnen. Volgens zijn tante heeft hij heel onverantwoordelijk gehandeld door haar zo enthousiast te begroeten. Ze wil een vergoeding van ongeveer 120.000 euro vanwege kosten en gederfde levensvreugde. Wat de zaak extra wrang maakt is dat de moeder van Sean vorig jaar is overleden. Voor de rechtbank stond een schuchtere en verdrietige jongen, samen met zijn vader. Tante Jenny benadrukte voor de rechtbank dat ze ontzettend veel van haar neefje houdt, maar dat het wel duidelijk moet zijn dat hij behoorlijk fout zat toen hij haar zo onstuimig begroette.

Cavia

De advocaat stelde dat een 8-jarige had moeten weten dat een zó fysieke begroeting ernstige gevolgen kon hebben voor anderen. Hij had in staat moeten zijn om in te schatten dat zijn enthousiasme zijn tante ernstige schade toe had kunnen brengen. Net zoals de magnetronfirma had kunnen weten dat er ooit iemand haar pasgewassen cavia in de magnetron zou gaan drogen.

Wat was er dan met Tante Jenny aan de hand? Is ze erg oud, is ze invalide geworden, kan de breuk niet meer herstellen? Nee, Tante Jenny is een dertiger die woont in het drukke Manhattan. En dan moet je weten dat het niet eenvoudig is om je te handhaven in zo’n omgeving met veel ellebogenwerk.

Traplopen

Tante Jenny woont op drie hoog. Nu had ik altijd gedacht dat je op je benen de trap op gaat, maar voor deze jonge tante bleek het na het ongeluk erg moeilijk te zijn geworden om haar appartement te bereiken vanwege die gebroken arm. Tineke moet binnenkort aan haar hand geopereerd worden. Ik zal het bed maar vast beneden zetten, want als ze op Tante Jenny lijkt kan ze dan ook geen trap meer lopen. Toegegeven: het is wat lastiger, in één hand de boodschappen en dan heb je de andere hand niet vrij om de leuning vast te houden, maar een gebroken been lijkt me toch lastiger.

Maar het ergste is nog de impact die de gebroken arm heeft op het sociale leven van tante. Laatst was ze op een feestje en ze was nauwelijks in staat om met haar bord met hors d’oevre naar een tafeltje te lopen. Tante is dus blijvend invalide: ook na 4 jaar is ze nog niet in staat om met een bord door de kamer te lopen. Misschien was haar advocaat ook wel op het feestje aanwezig en had hij haar zien kreunen en steunen. Dat was vast weer een mooie rechtszaak met dollartekens in zijn ogen voor hem.

Wat een onverantwoord gedrag van haar neefje! Een neefje van wie ze ontzettend veel houdt, zo benadrukte ze nog een keer.

En de jury? Die gaf tante ongelijk. Op naar een hoger beroep…