Treinreis zonder mondkapje

Ik mag weer op bezoek in het verpleeghuis. Wel vind er eerst een screening plaats. Of ik me wel goed voel enzo. 

Veel afdelingen psycho-geriatrie kenmerken zich door gesloten deuren. Je kunt er wel in, maar niet meer uit. En als je eenmaal binnen was kun je de deur naar buiten niet meer vinden. Die is bijvoorbeeld gecamoufleerd als boekenkast.

Ik ken verpleeghuizen met nagebootste bushaltes. Daar kun je eindeloos wachten, want de bus komt niet.

Er zijn ook verpleeghuizen waar je op een hometrainer door je woonplaats kunt fietsen. Naarmate je sneller fietst gaan de beelden ook sneller bewegen. Probleem is wel dat het recente opnames zijn. Als je als gevolg van het oprollend geheugen bij Alzheimer weer in de jaren ’50 bent beland klopt er niets meer van en fiets je door een onherkenbare futuristische omgeving.

In dit verpleeghuis was een treincoupé nagebootst. Al zittend op de rode banken (eerste klasse) zag je een zomers landschap aan jou voorbij trekken. Je hoefde niet in te checken, want de meeste oudere bewoners hadden niet de OV-chipkaart (bewust) meegemaakt. Een mondkapje was ook niet verplicht.

Mocht ik ooit vanwege verregaande ‘teloorgang’ (zoals het wel eens wordt genoemd) op een gesloten afdeling terecht komen, dan zou dit mogelijk nog een afleiding voor mij kunnen zijn. Of anders beelden, gemaakt door een fietscamera, van Den Helder, Alkmaar of misschien ook nog van Delft. 

Woon ik op de begane grond, dan loopt de begeleiding de kans dat ik weer een honderdjarige ben die uit het raam klimt en verdwijnt...