Geleidelijk meer bewolking (slot)

Ten westen van de spoorlijn in Castricum ligt het dorp Bakkum. Aan de rand van dit dorp bevindt zich één van de grootste psychiatrische ziekenhuizen van Nederland: Duin en Bosch.

Alle psychiatrische zorginstellingen gaan (opnieuw) op de schop. Dat zie je ook aan de bouwactiviteiten op het terrein van deze instelling. Er wordt van alles gesloopt, wegen worden opnieuw aangelegd, er worden woonhuizen gebouwd, mede in het kader van de integratie. Instellingen moeten meer deel uitmaken van de samenleving. Als je hier komt wonen heb je in ieder geval nog een groene omgeving: bos en duin binnen handbereik.

Ik neem een paar foto’s van de karakteristieke oude huizen op het terrein, zoals ze overigens overal in Nederland zo’n honderd jaar geleden gebouwd werden.

Aan de overkant van de weg naar Castricum aan Zee gaat Bakkum weer verder, nu in de vorm van lintbebouwing. De voormalige jeugdherberg Koningsbosch, waar ik ooit nog gestapeld geslapen heb voor 8½ gulden blijkt nu een luxe hotel te zijn geworden. De Heereweg doorsnijdt hier een stukje duingebied: aan de overkant liggen ook (lage) duinen die begroeid zijn met helmgras en heide.

Het volgende dorp is Egmond Binnen. Het is één van de drie dorpen Egmond, naast Binnen heb je ook nog Egmond aan Zee en Egmond aan de Hoef. Het begin donker te worden en volgens mij blijft het ook niet lang meer droog. Egmond Binnen is een vrij knus dorp met een beboomde dorpsstraat en aan de oostzijde de beroemde Abdij van Egmond. Ik kan hier in het klooster overnachten, maar ik besluit toch nog even door te fietsen. Het is immers nog droog.

Een vrij nieuwe fietsroute leidt mij al kronkelend met tal van haakse bochten (langs de randen van landbouwpercelen) naar Heiloo. Dat is een uit de kluiten gewassen forensendorp geworden, met weer veel standaard-wijken zoals je ze overal in Nederland ziet. Ik fiets zoveel mogelijk langs de buitenrand van het dorp en kom uiteindelijk in het Heilooërbos uit. Dat oude bos scheidt Heiloo van onze vroegere woonplaats Alkmaar. Het fietspad door het bos leidt tot bijna het centrum van Alkmaar (de Alkmaarderhout).

Het begint te regenen, maar ik wil even om via de Grote Kerk, die dit jaar vijfhonderd jaar bestaat. In het Alkmaars Museum is een tentoonstelling georganiseerd over de bouw van kerken zoals deze kerk. Een (ver) familielid houdt er nog een lezing, maar dat is niet vanavond.

Door de regen fiets ik naar het Alkmaarse station. Bijna vergeet ik een fietskaartje te kopen, daardoor mis ik wel de trein. Een half uur later zit ik legaal in de trein terug naar Delft. De fietsteller heeft er vandaag 120 kilometer bij opgeteld.