Stilte voor de storm (1)

Het zou een fietsdag worden, maar het werd een fietsavond. Overdag lag er teveel werk. Dus pas om 19 uur besteeg ik de Batavus Dinsdag. 

De mensen vragen mij wel eens: “Heb je dan een doel?” Welnee, ik weet niet eens of ik op de hoek voor ons huis linksaf of rechtsaf ga slaan. Net zoals in het dagelijks leven. We weten niet waarheen de weg leidt die wij moeten gaan. Althans, volgens Mieke Telkamp. Maar het werd rechtsaf. “De geest van de wijze keert zich naar rechts.”

Avondrondje op dinsdag 24 augustus 2020

Ik fietste langs de Schie om daarna via het Abtswoudse Bos richting Vlaardingen te koersen. Ik zagde zig door de stad en kwam bij de Beneluxtunnel uit. Ik dook op hoge snelheid onder water en kwam bij Pernis wat langzamer boven water. Poortugaal, Hoogvliet en Zalmplaat zijn aan elkaar vastgeklonken plaatsen. Ze vallen onder de gemeente Rotterdam. In de jaren ’60 uit de grond gestampt, dus dat betekent nu: grote problemen, slechte huizen, veel werkloosheid. De gemeente Rotterdam timmert ondertussen stevig aan de weg om de wijken weer wat meer leefbaar te krijgen.

Een mensenkuit is precies een kippenbout: je kunt er lekker aan kluiven

Ook Spijkenisse is zo’n uit de grond gestampte groeikern met woonerven die meer op doolhoven lijken. Het vele groen is aardig, maar een deel van de bevoilking waagt zich hier ’s avonds niet. Een groep jongeren domineert een speelplek voor kinderen. Je wordt bijna high als je hier langs fietst. Opgevoerde scootertjes rijden af en aan en dwars door de grasvelden. Van de 1,5 meter heeft men hier nog nooit gehoord.

Simonshaven

Als ik de stad uitfiets sta ik meteen in de weidse ruimte van Voorne-Putten. Op het fietspad naar Simonshaven domineren de joggers en de mensen die hun hond uitlaten. De eenzame fietser brengt wat onrust teweeg. Een mensenkuit is precies een kippenbout: je kunt er lekker in kluiven.

Bernisse

Omdat ik te eigenwijs ben om op een kaart te kijken (sinds een paar jaar hanteer ik het principe dat ik mijn eigen weg door het fietsleven moet gaan) fiets ik mezelf twee keer vast op een doodlopende weg. De richting was goed, maar er zat een water tussen: het water van de Bernisse. Vroeger voeren hier zeeschepen naar de haven van Heenvliet. Maar die tijd is geweest.

Even pauze bij Oudenhoorn. Rechts de contouren van de Batavus
In Zuidland kom ik op de voormalige trambaan naar Hellevoetsluis uit. Een perfecte fietsroute. Bij Oudenhoorn is het tijd voor een pauze. Het is inmiddels bijna donker, maar de witte wolken weerkaatsen nog een beetje de gloed van de zon. De fietsteller heeft er 35 km. bij opgeteld. Maar ik moet ook nog weer terug naar Delft.