California Zephyr

Vandaag plopte er op You Tube een film op over een reis met de California Zephyr: de trein die de verbinding onderhoudt tussen Chicago en San Francisco.

De California Zephyr is een roemruchte trein, bijna net zo beroemt als de Oriënt Expres in Europa. Alleen is er geen boek verschenen over de moord in de California Zephyr.

Nergens in de westerse wereld is de teloorgang van de spoorwegen zó snel gegaan als in de USA. Veel treinverbindingen werden binnen 30 jaar opgeheven. in de USA heeft het vliegtuig de verbinding op de lange afstand bijna helemaal overgenomen.

Halte onderweg in de staat Washington (het noordwesten van de USA)

Ook de California Zephyr dreigde te bezwijken, maar hij bestaat nog, als onderdeel van Amtrak, het landelijke spoorwegnet. Je maakt tijdens een reis van 4000 kilometer kennis met tal van landschappen. Vooral het contrast tussen de weidse prairie van Iowa en het ruige berglandschap van de Rocky Mountains is erg groot. Maar je reist ook door de woestijn van Nevada en de de afgelopen jaren deels uitgedroogde wijngaarden en sinaasappel-boerderijen van Californië.

Verdroogd grasland en gekartelde bergen

In 2004 en 2006 combineerden we een bezoek aan Tineke’s zus met een reis per trein dwars door de USA. De documentaire op You Tube riep herinneringen op aan deze reizen. De vier treinen die we namen kwamen allemaal met vele uren vertraging aan, o.a. vanwege slecht spooronderhoud (gebroken rails en dergelijke). Maar in zo’n wonderlijke wereld vonden we vertraging niet eens zo vervelend.

We reisden in de Sleeper, een coupé die ’s nachts werd omgebouwd tot slaapruimte. Boven de Sleeper was het panoramarijtuig met zicht aan alle kanten en luidruchtig converserende Amerikanen. Een Stiltecoupé was ook wel aantrekkelijk geweest, maar volgens mij doen ze daar niet aan in de USA.

Ik heb in de USA ook een fiets gehuurd. Daar zat geen slot op. Ik kon er wel een geweer bij huren. Dat leek me niet nodig. 

The crew has gone dead


De twee meest bijzondere treinreizen die we hebben gemaakt waren van Oost naar West en van West naar Oost dwars door de Verenigde Staten, met Amtrak, de nationale spoorwegen van de USA. 

Qua spoorwegen zijn de USA een derdewereld-land. In San Francisco kwamen we ’s nachts om vier uur aan met een vertraging van acht uur.

We vertrokken twee nachten later uit San Francisco, ook weer met een vertraging van acht uur, om drie uur ’s nachts.

Van West naar Oost kwamen we met vier uur vertraging aan in Chicago en de volgende dag ook met vier uur vertraging in Washington D.C. Gelukkig was dat overdag, want Washington D.C. is bepaald geen veilige stad ’s nachts.

Ondertussen doen de vakbonden er álles aan om de spoorwegen nog minder in de gratie te laten zijn.

Zo bleven we midden in de Rocky Mountains steken vanwege een gebroken spoorstaaf. Toen dat probleem was hersteld diende zich een nieuwe hobbel aan. ‘The crew has gone dead’ werd er omgeroepen.

Dat betekende dat het personeel van de trein moest worden afgelost, want ze hadden er acht uur werk op zitten (waarvan vier uur wachten op de reparatieploeg). Er moest met een auto een nieuwe ploeg worden opgehaald…

Maar de reis zelf: die was echt ontzettend mooi en voor herhaling vatbaar. Als deze spoorlijnen dan nog bestaan. Want er is discussie om deze transcontinentale spoorlijnen op te heffen… Voor die paar toeristen en de mensen met vliegangst houd je geen paar duizend kilometers aan treinverkeer in stand…