Eindpunt Alkmaar

Ik kan in Uitgeest op de trein stappen. Er rijdt een rechstreekse trein van Uitgeest naar Rotterdam. Rotterdammers verbazen zich wel eens over de trein die daar op het station staat met als bestemming Uitgeest. Ze hebben geen idee waar dat ligt.

Maar het is leuker om nog even naar Alkmaar door te fietsen. Dan heb ik twee van onze woonplaatsen met elkaar verbonden.

Uitgeest is meer bekend van het Van der Valkhotel, dan als plaats zelf. De naam zegt het al: ‘geest’ van geestgrond. Uitgeest ligt op een oude strandwal, net zoals Oegstgeest. Deze strandwallen waren de oudste bewoonde delen van West-Nederland. Tussen de strandwallen lagen geulen. Bij hoog water stroomde het achterliggende land vol zeewater. Mogelijk is zo ook het Alkmaardermeer ontstaan.

Uitgeest bestaat uit enkele straten die parallel aan elkaar lopen in noordelijke richting als je vanuit het zuiden komt. Kom je vanuit het noorden, dan lopen ze ook parallel, maar dan in zuidelijke richting. Het is maar hoe je het bekijkt. Langs die oude klinkerstraten staan nog tal van historische huizen. Maar het meest historisch is het pleintje bij de kerk, die net als in Heemskerk een helemaal stenen torenspits heeft. De kerk dateert uit de 14e eeuw.

Na Uitgeest fiets ik richting Akersloot, om al snel westwaarts af te buigen, naar Limmen. Ook dat dorp ligt op een oude strandwal. Limmen is heel lang een agrarisch dorp geweest met zelfs tot ver in de 20e eeuw een aantal onverharde wegen. De agrarische sector leeft tegenwoordig vooral van de bollenteelt. Limmen is ook bekend als bedevaartsoord: de kapel van Onze Lieve Vrouw ter Nood. Er ligt ook een stationnetje waar tijdens bedevaarten de trein een extra stop maakte.

Ik volg een route parallel aan de Rijksstraatweg. Want ook Limmen bestaat in historisch opzicht uit lintbebouwing langs enkele parallel aan elkaar lopende straten. Pas vlak voor Heiloo fiets ik een eindje langs de Rijksstraatweg om al weer snel af te slaan naar een ‘fietsstraat’die naar het station van Heiloo leidt. De zaken gaan in fietskundig opzicht vooruit in Heiloo.

Over Heiloo heb ik vaker geschreven. Het is een heel oud dorp. De naam betekent “Heilige Hoogte.” Het zogenaamde Witte Kerkje ligt op een duin (dus niet op een terp, zoals in Friesland). Willibrord zou rond het jaar 690 Heiloo als plaats van aanbidding hebben genoemd. Wat dat betreft is het een oudere plaats dan de grote noorderbuur Alkmaar.

Ook Heiloo telt tal van parallelwegen die soms dichter bij elkaar komen en dan weer van elkaar wijken. Hoewel het dorp inmiddels een echte forensengemeente is heeft het zijn dorpse karakter behouden. Ik hobbel door de smalle, beboomde en beklinkerde straten en kom uiteindelijk in het Heilooërbos uit. Hier zetten nogal wat fietsers de gang in de fietstocht, want in het donkere bos kan een krakende boomtak natuurlijk ook iemand zijn die het op jouw spullen heeft voorzien…

Het Heilooërbos dringt diep de bebouwde kom van Alkmaar binnen: je bent al bijna in het centrum als je het bos uit komt. Ik fiets nog even langs de Grote Kerk, die baadt in het licht. Ook de kerstverlichting is al opgehangen.

Na de foto van de Grote Kerk fiets ik rechtstreeks naar het station. De trein brengt mij weer terug naar onze hudige woonplaats. De fietsteller heeft er vandaag 135 kilometer bij opgetelt.

Woonplaatsen (8)

In 2003 kreeg ik een baan in Amsterdam. De afstand vanaf Den Helder was eigenlijk te ver om dagelijks te treinen. Maar Tineke werkte nog wel in Den Helder. Dus het werd een woonplaats halverwege: in Alkmaar.

Ons huis in Den Helder was al verkocht voordat het te koop stond, dus we konden goed inschatten welke financiële ruimte we hadden. Opnieuw werd het een jaren ’30 huis, maar deze keer hoefde er minder geklust te worden. Hoewel: er werd in de jaren dat we in Alkmaar woonden toch nog aanzienlijk gehakt en gezaagd. Vooral de nieuwe keuken hakte er behoorlijk in. 

Het huis stond dicht bij het station en bij het centrum. Alkmaar is een mooie historische stad met een prachtige omgeving. We fietsten zo de polder in en in een half uur waren we in het duingebied van Egmond. 

Onze woonwijk was een oase van rust in een toch wel behoorlijk grote stad. Met veel bloemen, bomen, vogels en leuke buren.

We bleven in Alkmaar wonen toen Tineke ook een baan kreeg in Amsterdam. En ook toen ik voor mijn werk verkaste naar Hoorn. Dat was ook een half uur met de trein.

Geleidelijk meer bewolking (slot)

Ten westen van de spoorlijn in Castricum ligt het dorp Bakkum. Aan de rand van dit dorp bevindt zich één van de grootste psychiatrische ziekenhuizen van Nederland: Duin en Bosch.

Alle psychiatrische zorginstellingen gaan (opnieuw) op de schop. Dat zie je ook aan de bouwactiviteiten op het terrein van deze instelling. Er wordt van alles gesloopt, wegen worden opnieuw aangelegd, er worden woonhuizen gebouwd, mede in het kader van de integratie. Instellingen moeten meer deel uitmaken van de samenleving. Als je hier komt wonen heb je in ieder geval nog een groene omgeving: bos en duin binnen handbereik.

Ik neem een paar foto’s van de karakteristieke oude huizen op het terrein, zoals ze overigens overal in Nederland zo’n honderd jaar geleden gebouwd werden.

Aan de overkant van de weg naar Castricum aan Zee gaat Bakkum weer verder, nu in de vorm van lintbebouwing. De voormalige jeugdherberg Koningsbosch, waar ik ooit nog gestapeld geslapen heb voor 8½ gulden blijkt nu een luxe hotel te zijn geworden. De Heereweg doorsnijdt hier een stukje duingebied: aan de overkant liggen ook (lage) duinen die begroeid zijn met helmgras en heide.

Het volgende dorp is Egmond Binnen. Het is één van de drie dorpen Egmond, naast Binnen heb je ook nog Egmond aan Zee en Egmond aan de Hoef. Het begin donker te worden en volgens mij blijft het ook niet lang meer droog. Egmond Binnen is een vrij knus dorp met een beboomde dorpsstraat en aan de oostzijde de beroemde Abdij van Egmond. Ik kan hier in het klooster overnachten, maar ik besluit toch nog even door te fietsen. Het is immers nog droog.

Een vrij nieuwe fietsroute leidt mij al kronkelend met tal van haakse bochten (langs de randen van landbouwpercelen) naar Heiloo. Dat is een uit de kluiten gewassen forensendorp geworden, met weer veel standaard-wijken zoals je ze overal in Nederland ziet. Ik fiets zoveel mogelijk langs de buitenrand van het dorp en kom uiteindelijk in het Heilooërbos uit. Dat oude bos scheidt Heiloo van onze vroegere woonplaats Alkmaar. Het fietspad door het bos leidt tot bijna het centrum van Alkmaar (de Alkmaarderhout).

Het begint te regenen, maar ik wil even om via de Grote Kerk, die dit jaar vijfhonderd jaar bestaat. In het Alkmaars Museum is een tentoonstelling georganiseerd over de bouw van kerken zoals deze kerk. Een (ver) familielid houdt er nog een lezing, maar dat is niet vanavond.

Door de regen fiets ik naar het Alkmaarse station. Bijna vergeet ik een fietskaartje te kopen, daardoor mis ik wel de trein. Een half uur later zit ik legaal in de trein terug naar Delft. De fietsteller heeft er vandaag 120 kilometer bij opgeteld.

Hoevervaart

Twaalf jaar hebben we in Alkmaar gewoond. In een rustige jaren '30 buurt en toch aan de rand van de stad.

Alkmaar heeft een aantrekkelijke woonomgeving. Je woont ongeveer in de Randstad en toch is er volop natuur. Het was vanuit ons huis zes kilometer fietsen naar de duinen en tien kilometer fietsen naar het strand.

Maar ook dichterbij waren mooie natuurlijke plekjes te vinden. Zoals langs de Hoevervaart (die vanuit onze woonwijk naar Egmond aan den Hoef loopt).

Soms heb ik best heimwee naar die verstilde omgeving. Maar gelukkig komen we ook regelmatig in Alkmaar. Nu weer in twee weken tijds drie keer: naar de tandarts en enkele andere commerciële bezigheden, vanwege een ontmoeting en omdat ik er weer een dag cursus moet geven. Fiets mee en even een rondje fietsen door de omgeving…

Slapen onder de torenklok

Het hotel had oordopjes klaargelegd vanwege het geluid van de torenklokken.

Hoewel we 13 jaar in Alkmaar hebben gewoond heb ik noot last gehad van deze torenklokken. Ik hoorde ze niet. Maar nu sliepen we bijna onder de toren.

alkmaar-grote-kerk-en-maanHet bleek dat de torenklokken niet alleen braaf ieder half uur één of meer gongslagen lieten horen, er ging een heel concert aan vooraf. Zo’n één tot anderhalve minuut lang strooide het carrillon klanken over de Alkmaarse binnenstad. Geen wonder dat de mensen die hier wonen er vaak zo slecht uitgeslapen uitzien.

Tegen half twaalf deed ik het licht uit en mijn ogen dicht. De torenklok heb ik daarna tot vijf uur niet meer gehoord. Tineke echter schrok iedere keer wakker van het gebeier van de klokken. Ze had een aanzienlijk verstoorde nachtrust.

OorartsTegen de KNO-arts die mijn gehoor in een grafiek had geperst en vervolgens vroeg of ik een gehoorapparaat wilde had ik gezegd: “Ik vind het wel lekker rustig zo.” Dat heb ik deze nacht weer ervaren. Ik had nergens last van…

Afscheid van de Vermeerstraat

We wonen nog niet in ons nieuwe huis. Maar gisteren moesten we wel afscheid nemen van ons oude huis.

huis-verkochtToen we er kwamen wonen was het binnenshuis aan een aanzienlijke opknapbeurt toe. Daardoor was dit huis in een gewilde jaren ’30 buurt ook betaalbaar. En zo verkasten we van een sfeervolle jaren ’30 woning in Den Helder naar een jaren ’30 woning in Alkmaar. Ideaal gelegen op 7 minuten loopafstand van het station. Tineke werkte toen in Den Helder en ik werkte in Amsterdam. Later ging Tineke in Amsterdam werken en ik verkaste qua werk naar Hoorn. Dus opnieuw veel met de trein.

vermeerstraatTineke zou Tineke niet zijn als ze niet voortdurend ideeën had omtrent verbouwingen. Ik heb nog eens voorgesteld om een TV-programma te ontwikkelen met als thema: “Help, mijn vrouw is klusser!”

In de achtereenvolgende jaren werd de zolder gerenoveerd, werd de slaapkamer uitgebreid, werden kasten gebouwd, werd het hele huis verbouwing-stand-van-zaken-maart-2014-3geïsoleerd, kwamen er zonnepanelen op het dak (we spelen qua elektriciteit quitte), kwamen er nieuwe plafonds en een nieuwe vloer in de woonkamer en als grootste verbouwing een nieuwe keuken. En net zoals in Den Helder: toen de keuken verbouwd was vatte opeens het idee post om toch maar eens te gaan verhuizen.

6Het voordeel van al dat verbouwen was dat het huis helemaal ‘eigen’ werd.

Maar gelukkig niet op een manier waardoor niemand er meer in wlde.

De aspirant nieuwe bewoners stonden in de rij: op de eerste kijkdag vijf kijkers waarvan er drie direct een bod deden.

Als herinnering voor mezelf en voor anderen die op bezoek zijn geweest een paar foto’s van ons huis aan de Alkmaarse Vermeerstraat. Vrijdag betrekken we ons nieuwe huis in de stad van Vermeer: Delft.

Molengang Hoornsevaart

Molengang Hoornse Vaart (2)Af en toe heb je van die ochtenden die verstild zijn. Weinig wind, een beetje damp over het land en het water weerspiegelt bomen en gebouwen op het land.

Deze foto maakte ik rond zonsopkomst van de molengang bij Oudorp (tegenover station Alkmaar-Noord).

Je zou het niet zeggen, maar deze foto werd dus genomen binnen de bebouwde komt van een stad van ongeveer 100.000 inwoners. Rond het dorp Oudorp (helemaal ingelijfd door de gemeente Alkmaar) bevindt zich nog een authentieke strook land, met o.a. deze molengang: een rij poldermolens die stapsgewijs het water naar een hoger peil brengen.

Het water wordt hier uit de Oudorperpolder naar hoger waterpeil gebracht. Een kilometer verderop begint de Ringvaart rond de Schermer. Daar heeft Leeghwater destijds aan geknutseld. Voor wie rijtjes op school heeft geleerd: Schermer, Beemster, Purmer, Wormer. Alleen de Haarlemmermeer is hem niet gelukt, dat werd bijna twee eeuwen later.

Maan boven Alkmaar

Maan bij watertorenDe mensen vragen mij wel eens: “Henk, waarom is de maan zo groot als hij net boven de horizon komt?”

Dat zal ik jullie zeggen: dat is gezichtsbedrog. Als de maan net opkomt zie je hem tegen de achtergrond van bomen, huizen of andere objecten. Je hebt dan dus een optische vergelijking.

Als de maan hoog aan de hemel staat heb je die vergelijking niet (meer). Het lijkt dan dus of de maan kleiner is geworden. Maar wees gerust: hij is niet gekrompen. Je ogen maken een vergissing…

De foto laat de Bergerweg zien, met het spoorwegviaduct en de watertoren. Ik maakte deze foto uit de hand met mijn kleine Sony-camera op 1/8 seconde bij 200 ISO. 

Robonsbosmolen

RobonsbosmolenOp vijf minuten fietsen van ons huis bevindt zich de Robonsbosmolen.

Deze molen staat wat verstopt achter de bomen, een aantal kantoren en de (westelijke) Ring Alkmaar. Vandaar dat veel Alkmaarders deze molen nauwelijks kennen.

De molen dateert uit 1781 en was bedoeld om een paar stukken polder te ontwateren. Sinds 1931 zit hij in de WW. Na brandstichting in 1972 werd de molen geheel herbouwd.

Soms loop of fiets ik er even heen om van de avondsfeer te genieten. Want waar vind je nu zo’n mooi plekje, vlakbij de drukte van de grote stad?

Waar wonen wij?

Winters Vermeer AlkmaarDit is de straat waar we sinds 2003 wonen.

We kwamen van een doorgangsweg in Den Helder. Eerst vonden we het hier zó stil dat we soms naar het raam liepen als er een auto langs kwam…

We verhuisden naar Alkmaar omdat ik in Amsterdam ging werken en Tineke in Den Helder bleef werken. Alkmaar was dus halverwege.

Inmiddels heb ik de meeste vaste werkuren in Amsterdam en in Harlingen. En Tineke is haar baan kwijt geraakt. Nu is Zwolle qua treinen weer meer in het midden. Maar als 65-plusser vanwege je werk nog een keer verkassen ligt ook niet zo voor de hand. Hoewel Hillary Clinton dat wel van plan schijnt te zijn. Die wil gewoon terug naar haar oude huis…

Vanmorgen lag er zowaar sneeuw in onze jaren ’30 woonstraat. Maart roert zijn staart… In 1979 moest ik op 15 maart nog door sneeuwduinen naar mijn werk fietsbaggeren. Dat zullen we wel niet meer meemaken.