Schuld

Opeens was de plaats Schuld (Rheinland Pfalz) bekend in Europa. Hier trok het water van de Ahr een verwoestend spoor door het dorp.
Vanuit Remagen langs de Ahr, bij Schuld

In Schuld ben ik een keer geweest. Of liever gezegd: ik fietste er boven langs.

Ik was die ochtend gestart in Remagen aan de Rijn. De hele ochtend was ik aan het klimmen. Ik was de enige fietser die het in zijn hoofd haalde om hier te fietsen. Het was een kille januaridag en af en toe dwarrelde er een beetje motsneeuw naar beneden. Er was ook nergens een café open om even op te warmen. Hoewel dat ook niet echt nodig was: van klimmen krijg je het warm.

Na een hele ochtend klimmen volgde er een veel kortere afdaling naar Euskirchen. Daar wilde ik op de trein stappen, terug naar Nederland. Dat station heb ik nooit gehaald.

In Euskirchen werden mijn Gazelle en ik geschept door een Duitse wegpiraat in een Mercedes. Althans, dat stond in de stukken van de rechtbank. Volgens mij was het een Mitsubishi. Maar ik geef toe: van auto’s heb ik geen verstand.

Ik zat maanden lang in een rolstoel. Volgens de automobilist was het mijn Schuld, ik was tegen zijn auto aangereden. Hij diende een aanklacht in en ik moest alle schade betalen. In hoger beroep kreeg hij de schuld: hij had het stopbord genegeerd en was gewoon de voorrangsweg opgereden.