Even de grens over (1)

De eigenaar van onze vakantie-woonboot heeft ons een gratis verlenging aangeboden. Niet van de woonboot, maar van het verblijf. We zijn deze vakantie niet buiten de provincie-grens van Gelderland geweest. Wie weet gaat dat deze (extra) vrijdag alsnog gebeuren. 

Om 9 uur stap ik op de fiets in De Steeg. Vannacht ben ik 24 keer gestoken door een mug, maar misschien waren het er wel twee. Daar had ik vroeger geen last van, maar sinds de corona-vaccinatie lijd ik aan verdachte bijwerkingen. In elk geval voel ik overal jeuk. Misschien helpt de afleiding van het fietsen.

Deel 1: van De Steeg naar Doetinchem (30 kilometer)

Pas op de fiets besluit ik welke kant ik uit zal gaan fietsen. Ik volg een weg langs de hier zeer kronkelende IJssel. De toren van de Martinikerk van Doesburg zie ik dan weer links en dan weer rechts van me. Het is voor tien uur al behoorlijk en vooral drukkend warm. Maar op de fiets heb je altijd airco.

Doesburg

Doesburg is één van de mooiste oude steden van Nederland. Hier vind je zelfs de markante baksteen-gothiek die vooral bekend is van de steden aan de Oostzee in Duitsland en Polen. Net als vorig jaar zijn we ook dit jaar meerdere malen in Doesburg gezien. We hebben er ook meerdere musea bekeken. Alleen het mosterd-museum hebben we overgeslagen. Als vijftig-plussers weten we wel waar Abraham de mosterd vandaan haalt.

Baksteengothiek en terras met koffie en toilet

Helaas heb ik last van plotselinge darmkrampen. Waarschijnlijk is dat ook een bijwerking van Pfizer. Gelukkig zijn de restaurants sinds deze week weer open en hoef ik geen bosjes op te zoeken. Het gevolg is wel dat ik al na tien kilometer mijn eerste pauze heb. Dat schiet ook niet op.

Tussen Doesburg en Laag Keppel: Drempt

Vanwege het drukkende weer maak ik verder geen haast. Ik vervolg kabbelend door het afwisselende landschap ten oosten van Doesburg mijn weg, langs o.a. het schilderachtige Laag Keppel.

Onderweg naar Doetinchem

Daarna kom ik op een fietsroute uit waarbij ik tot mijn verbazing maar liefst tien kilometer lang geen enkele auto tegen kom. Er zijn nog rustige plekjes in Nederland. De weg leidt vooral door prachtige bossen. Daar waar geen bos is bieden zware beuken langs de weg mij beschutting tegen de brandende ochtendzon. Op tal van eiken zie ik de eikenprocessierups, dat gaat dus wel weer een probleem worden. Wij hadden ooit een eiken vloer, dat moet je tegenwoordig ook niet meer willen met die rupsen. Een permanente toestand van jeuk in je huis.

Uiteindelijk kondigt Doetinchem zich aan. De stad is booming, met veel nieuwe bedrijven. Maar vanuit het noordwesten fiets je de stad op een aantrekkelijke groene manier binnen. 

Grensfietsen (2)

Vanuit Winterswijk fiets ik noordwaarts, langs de buurtschappen Huppel en Meddo met tal van karakteristieke Achterhoekse boerderijen die ondanks de oververhitte paasvuren in de regio niet zijn afgebrand.

Het is een bijzonder rustig gebied, met percelen akkerbouw en weilanden met veel roodbontvee, geschikt voor de productie van chocolademelk. Tussen de percelen landbouwgrond staan rijen struiken en bomenrijen. Het geeft het land een besloten karakter.

Zwillbrocker Venn

Dan bereik ik de grens met Duitsland. Dit is het gebied van het Zwillbrocker Venn met de meest noordelijke kolonie flamingo’s in Europa. Nooit geweten dat die vogels zich hier in vrijheid ophouden, ik dacht dat ze allemaal in Artis zaten.

Het is schoolvakantie en af en toe kom ik een echtpaar met kinderen tegen op de fiets. Goed voorbeeld doet goed volgen. Meestal fietst de vader voorop, hij is de wegwijzer. Maar van de vier gezinnen die ik tegen kom is in twee gevallen de vader hopeloos de weg kwijt. De andere vaders doen vermoedelijk net alsof ze de weg wél weten. Gelukkig kan ik hen een route wijzen.  Hoe dat komt weet ik ook niet, want ik ben hier maar één keer eerder geweest: in 2009.

Wat voor weg ik volg is volkomen onduidelijk, ik heb geen geplande route. Wel wil ik even door het buurtschap Zwillbrock, dat een

Parochiekerk Skt Franziskus Zwillbrock

tweelingdorp vormt met het Nederlandse Zwilbroek (rechtsonder op het kaartje het Venn (blauw en paars) en daarboven Zwillbrock). Hier staat een opvallend grote barokke kerk (de parochiekerk St. Franziskus), de best bewaarde barokkerk in Münsterland. Dit was het belangrijkste kerkgebouw van de overwegend Rooms-Katholieke bevolking van de Achterhoek. Ze mochten jarenlang geen eigen kerkgebouw bezitten. Kerkdiensten werden vaak gehouden op de zolder van plaatselijke boerderijen. Maar was het een kerkelijk feest, dan trok je naar Zwillbrock.

Ik heb geen idee hoe de routes hier lopen, maar ik wil nog even door Duitsland fietsen. Na Zwillbrock fiets ik parallel aan de grens door het lege Crosewicker Feld. Drie kilometer lang kom ik geen huis en geen boerderij tegen. Hier is nog ruimte genoeg om te wonen.

Pas bij grenspaal 816 keer ik weer terug op vaderlandse bodem. Ik ben hier in het stroomgebied van de Berkel, die in Zutphen in de IJssel plonst. Het eerstvolgende dorp is Rekken, bekend van één van de grootste instellingen voor Jeugdzorg in Nederland.