Aartswoud

Laat ik maar weer eens plaatsnamen gaan prikken. Al die fietsverhalen lezen wordt voor jullie op den duur ook vervelend. De naam die ik blindelings met een 'A' prikte was Aartswoud. 

Ik weet dat een deel van de lezers van dit blog nooit in Aartswoud is geweest. Dat is jammer, want de mensen zijn er aardig en de weilanden zijn er groen.

Aartswoud

Vroeger lag Aartswoud aan de Zuiderzee. Het kon er flink spoken, vooral bij Noordenwind als het water opgestuwd werd tegen een scherpe hoek in de dijk. Het verhaal gaat dat de (stompe) kerktoren van Aartswoud ook dienst deed als vuurtoren. Soms ook als vuurtoren om schepen op een dwaalspoor te brengen. De opvarenden werden dan wel gered, maar de buit was ook binnen.

Tegenwoordig wonen er op de 244 adressen van Aartswoud bijna 500 mensen. De VVD kreeg bij de vorige verkiezingen duidelijk de meeste stemmen, maar dat is gebruikelijk in Noord-Holland.

De inwoners van Aartswoud leefden destijds van de veelteelt en van de walvisvaart. Waar ze nu van leven weet ik niet. Er is wel een aantal (veeteelt-) bedrijven, maar ik vermoed dat veel inwoners ’s morgens hun biezen pakken en naar het werk elders gaan.

Luchtballon boven Aartswoud. Op de achtergrond de Wieringermeerpolder

Er is in Aartswoud een Rundveemuseum. Dat zat dicht toen ik het wilde bezoeken, dus ik kan jullie er niets over vertellen.

De mensen in Aartswoud voelen zich voor het grootste deel gezond, aanzienlijk gezonder dan in Den Helder of Sas van Gent. Dat is maar goed ook, want er is geen dokter in Aartswoud. Voor de dichtstbijzijnde dokter moet je vier kilometer fietsen. De apotheek is nog verder weg. Er is wel een brievenbus in Aartswoud. Die staat aan de Schoolstraat. Er is ook een basisschool: de Dubbele Punt. Die staat ook aan de Schoolstraat. De wereld klopt hier dus aardig.

Aartswoud vanuit de luchtballon

Voor het voortgezet onderwijs moet je niet in Aartswoud zijn. Daarvoor moet je minimaal 11 kilometer fietsen. Maar dat is een gezonde bezigheid.

De politie meldt dat er in Aartswoud in 2020 één fiets werd gestolen. Die was niet van mij. Ik ben in 2020 niet in Aartswoud geweest.

Er is ook één auto gestolen. Die was ook niet van mij, want ik heb nooit een auto gehad.

Aartswoud heb ik een keer van boven kunnen bekijken. Toen zat ik in een mandje dat onder een luchtballon hing. Persoonlijke ongelukken deden zich niet voor. 

De A is Aartswoud

De mensen vragen mij wel eens: "Henk, kom hij wel eens in Aartswoud?" Dat zal ik jullie zeggen. Vroeger kwam ik regelmatig in Aartswoud. Ik ben er zelfs wel eens over heen gevlogen.

Nee, niet met een vliegtuig. We zaten met de familie in een luchtballon ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van Tineke. Het was altijd al een grote wens van haar geweest om de lucht in te vliegen. Aldus geschiedde.

Aartswoud ligt aan de rand van één van de mooiste poldergebieden van Nederland: de streek tussen Hoorn en de Wieringermeerpolder. Het is een streek met bochtige wegen en prachtige oude (vaak houten) stolpboerderijen, vaak in een opvallende kleur groen, soms ook in het grijs. Het mooiste dorp in deze stijl is Twisk: het is beschermd dorpsgezicht. Je fietst er eigenlijk door een openluchtmuseum.

Aartswoud  is, zoals jullie op de foto zien, een klein lintdorp. Vroeger lag het aan de Zuiderzee. Dan zaten de inwoners met name bij noordenwind in angst en beven, met name aan het begin van de 20e eeuw toen de dijken door slecht onderhoud verzwakt waren. Maar daar hoeft men nu niet meer bang voor te zijn. De Wieringermeerpolder én de Afsluitdijk houden het stormgedruis tegen.

In Aartswoud is een heus Rundveemuseum. Voor wie van koeien houdt is het aardig om daar eens naar toe te fietsen...

Terug naar Noord-Holland (5)

Na een kwartiertje geschuild te hebben in een bushokje midden in het weidse land (bovenste foto) is het weer droog. Op naar het volgende dorp: Aartswoud. 

Aartswoud is een bochtig lintdorp. De noordzijde van het dorp eindigt bij de voormalige Zuiderzeedijk. Vroeger was Aartswoud een dorp met o.a. een aantal zeevarende inwoners.

Net als veel andere dorpen in West-Friesland is ook dit dorp gewoon mooi en redelijk authentiek gebleven.

Centraal in het dorp staat de zeer grote dorpskerk waar zo ongeveer het hele dorp in past. Maar kerkdiensten worden er bijna niet meer gehouden. De kerk is eigendom van een stichting.

De vroegere voorganger was van alle markten thuis. Hij gaf onderwijs o.a. in vakken die te maken hadden met zeevaart en hij was koster, klokkenluider en doodgraver, maar hij was ook voorzanger van de kerk.

Op de derde foto zie je de toren van Aartswoud zich verheffen boven de dorpse bebouwing.

Er wordt beweerd dat de stompe toren in de 14e en 15e eeuw dienst deed als vuurtoren, maar dat de inwoners ook wel vuren ontstaken om schepen op een dwaalspoor te brengen. Strandde het schip op de kost, dan hadden ze weer heel wat te jutten. Ja, de mensen hebben het wel over de Somalische piraten, maar de Westfriezen waren ook geen lieverdjes.

In Aartswoud bevindt zich naast de dorpskerk het Rundveemuseum. Hier worden oude Nederlandse koeien gehouden en er worden ook regelmatig jonge kalfjes geboren. Maar je vindt er ook kippen, geiten en konijnen. Het is een leuk educatief centrum voor kinderen en hun ouders.

Aartswoud heb ik ook vanuit de lucht bekeken. Dat zie je op de laatste foto.

De A is van Aartswoud

Het wordt een beetje komkommertijd. Ik bedoel: vakantietijd. Als ik thuis ben heb ik extra schrijftijd. Als ik met vakantie ben kies ik voor een plek zonder internet. Dat wordt 2½ week geen mail lezen, maar ook geen blogs schrijven.Om die tijd op te vullen maak ik vooraf een serie met 26 plaatsnamen. Allemaal plaatsen waar ik gefietst heb. Willekeurig in Nederland of in het buitenland.

De eerste plaats is Aartswoud. Maar wat krijgen we nu? Deze foto kan niet met de fiets zijn genomen, want ik doe niet aan luchtfietsen.

Ik fietste regelmatig door Aartswoud, maar deze keer zat ik in een luchtballon. En zo suisden we met een zwakke noordwestenwind we over het dorp Aartswoud, dat vroeger aan de Zuiderzee lag.

Zoals bijna alle Westfriese dorpen is ook Aartswoud een lintdorp. Het strekt zich languit uit langs een straat die vroeger door gevaarlijk veengebied liep. Maar Aartswoud heeft ook een dwarsstraat: naar de Nederlandse Hervormde Kerk. Deze kerk heeft een opmerkelijke ‘platte’ toren, waardoor de kerktoren van een afstand tussen de bomen door wel op een kasteeltoren lijkt.

Er wordt beweerd dat de toren vroeger wel als vuurtoren diende. Hij schijnt zelfs gebruikt te zijn om schepen tot een dwaalspoor te verleiden. Een aangespoeld schip leverde de jutters veel inkomsten op. Ja, de mensen hebben het wel over de Duitsers, maar de Westfriezen waren ook geen lieverdjes.

Voor de drooglegging van de Wieringermeer lag Aartswoud aan de Zuiderzee. Nu moet je hier als fietser met gevaar voor eigen leven de drukke weg van Medemblik naar Nieuwe Niedorp oversteken voordat je in de rechte polder belandt.

Om te bewijzen dat ik ook met beide wielen aan de grond in Aartswoud ben geweest ook nog een tweede foto…

Dan liever de lucht in! (4)

Aartswoud breedEn zo naderden we het dorp Aartswoud.

Zoals bijna alle Westfriese dorpen is ook dit een lintdorp. Het strekt zich languit uit langs een straat die vroeger door gevaarlijk veengebied liep. Maar Aartswoud heeft ook een dwarsstraat: naar de Nederlandse Hervormde Kerk. Deze kerk heeft een opmerkelijke ‘platte’ toren, waardoor de kerktoren van een afstand tussen de bomen door wel op een kasteeltoren lijkt.

Er wordt beweerd dat de toren vroeger wel als Aartswoud van noord naar zuidvuurtoren diende. Hij schijnt zelfs gebruikt te zijn om schepen tot een dwaalspoor te verleiden. Een aangespoeld schip leverde de jutters veel inkomsten op. Ja, de mensen hebben het wel over de Duitsers, maar de Westfriezen waren ook geen lieverdjes.

Voor de drooglegging van de Wieringermeer lag Aartswoud aan de Zuiderzee. Nu moet je hier als fietser met gevaar voor eigen leven de drukke weg van Medemblik naar Nieuwe Niedorp oversteken voordat je in de rechte polder belandt.

We zweefden dus in een mandje boven het oude land. Ik kreeg vorige week het verzoek of ik in de USA iets zou kunnen vertellen over mondzorg en gehandicaptenzorg. Het zweet brak me alweer uit. Is er geen boot die kant uit. Moet ik echt in een vliegtuig? Voorlopig liever niet! Niet omdat ik bang ben dat het vliegtuig neer zou storten, maar omdat ik klem zit.

Aartswoud dorpsbeeldEn dat is dus het voordeel van een ballonvaart. Je kunt zomaar uit het mandje stappen. Niet verstandig als de ballon hoog in de lucht zweeft, maar als je de piloot vraagt of je even weer beneden mag, dan kan dat. Bijvoorbeeld in geval van hoge nood, omdat er in een mandje geen WC aanwezig is.

In de blikken trommel van een vliegtuig is wel een WC, maar verder zit je klem totdat de lampjes van fasten your seatbells weer uit gaan.

Dus na Aartswoud in vogelvlucht ook nog even het dorp met beide benen op de grond… (je ziet nét deze huizen niet op de bovenste foto).